Q-Tip - Kamaal / The Abstract (2009)

Inderdaad, snap ook niet waarom het tege zou vallen bij ons omdat wij zogenaamde pure rap verwachtte . Goede muziek = goede muziek, ongeacht het genre. Ik denk dat het gewoon een ongepaste reactie is omdat bepaalde gebruikers het niet leuk vinden dat deze plaat lage stemmen krijgt (mag natuurlijk, maar gebruik dan betere argumenten).

Mwa, er zijn ook gwn veel mensen die jazz géén goede muziek vinden, ongeacht het kwalitatief goed is of niet...
Zij zullen dít zeker evenslecht vinden als een Classic van Miles Davis.
De eerste keer dat ik Kind of Blue beluisterde dacht ik ook van ''fuck, wa een zeikplaat" (daar denk ik nu, gelukkig, anders over)
Jazz is gewoon geen luchtig genre(en ik weet ookwel datjij dat weet), maardat wou Niek denkik voor een stuk ook duidelijk maken; is toch geen ongepaste reactie? Iedereen weet intussen toch ook dathij een Q-tip groupy is

Ik hink vooralsnog een beetje op twee gedachten. Als live-project zou dit, denk ik, met een enorme band, complete blazerssectie etc. heel goed werken. Q-Tip die als bandleider fungeert en met een mix van Tribe-hits, vette nieuwe raps en improvisaties een zaal platspeelt. Probleem is alleen dat het de outro's vaak een beetje te veel voortkabbelen of verzanden in allerlei gepriegel. Een echt geweldige track ('Abstractisms') daargelaten, bekruipt na een paar keer luisteren toch wel het gevoel dat in een dergelijk concept veel meer zit. Allemaal zeker niet onaardig hoor, stevent ongeveer op een 3,5* af, denk ik.

Sommige luisteraars hoeft niet meteen "ons", jullie dus , te betekenen. Ik denk dat sommige mensen die iets compleet anders hadden verwacht, hier niet blij mee zullen zijn. Ongeacht of het goed in elkaar steekt of niet.

Ook deze heb ik het weekend geluisterd! Vind hem iets minder dan The Renaisance, maar wel een degelijk lekker q-tipje album!

Heel sterk album, weeral.

Beste hiphop album wat ik dit jaar gehoord heb.

Iemand toevallig de production credits? Vind ze namelijk nergens.

Alles door Q-Tip.

Ok. Wiki vermelde Dilla, daarmee dat ik het vroeg.

Thanks

Hoewel ik hiphop met jazz invloeden verslavend vind, trek ik lang niet alle jazz.
Ook dit album kan ik nog niet helemaal waarderen, en dan vooral sommige instrumentale stukken. Heb ik ook bij veel solo's in jazz , maar die kunnen later alsnog erg lekker klinken.
Dus hopelijk groeit deze plaat nog, want van het meeste kan ik genieten. Of The abstract nu rapt of zingt, het is allemaal zo smooth. Nu springt 'Blue Girl' er nog uit met een verslavende bassline.

Een zeer mooie recensie, ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden!

Die andere cover was beter.

Inderdaad, hier is ie gewoon echt een metroman.

Deze hoes is juist stijlvol.

Make it Work is een bonustrack? Of niet?

Half. Tis de enige die niet op de originele cd uit 2001 zou staan. Verder staat ie geloof ik wel gewoon op alle platen die nu uitkomen, dus in die zin is het geen bonustrack maar een volwaardig nummer.

Oké, bedankt.

Jammer, jammer. Ook na een tiental luisterbeurten valt het kwartje niet. Te vaak verzanden de nummers in oeverloos jazz-gepingel/geblaas, zoals bij Do You Dig U en Blue Girl (waar het outro al ongeveer op 2 minuten begint). Nu heb ik geen problemen met jazz, maar het is hier heel matig en vooral repetitief gedaan.

Er zijn enkele positieve uitzonderingen als Barely in Love, Heels en Feelin'. Die nummers hebben wat meer weg van de Q-Tip die ik zo graag hoor, namelijk die van The Renaissance. Maar helaas is dat iets te weinig voor méér dan een voldoende.

Dit is voor mij tot nu toe het beste dat in 2009 is uitgebracht. Gisterenavond heb ik dit weer in alle rust beluisterd en elke klank goed in me opgenomen. Kamaal the Abstract kenmerkt zich door de geweldige muzikanten die aan het project gewerkt hebben. Kelvin - en Chris Sholar bijvoorbeeld die hun veelzijdigheid ten toon spreiden door steeds verrassende muziek met respectievelijk piano en gitaar te produceren.

Maar ik kan meer muzikanten benoemen en allemaal smeden ze Kamaal the Abstract tot een prachtig geheel. Van de achtergrondzangers tot de blazers. En van de drummers tot de synthesizer bespelers allemaal hebben ze een groot aandeel en maken ze Kamaal the Abstract tot wat het is: een zeer fijne combinatie van jazz en hiphop.

Q-Tip heeft met zijn hart deze muziek gemaakt, dat kan niet anders. Met zijn sterke rap- en productiewerk is hij de ideale hoofdrolspeler van dit album. Ik ben echt verslaafd aan zijn kraakheldere stem en hij heeft mij op Kamaal the Abstract (wederom) te weten hypnotiseren.

Wat mij helemaal wist te betoveren is de overgang van Abstractionisms (zo geeft mijn cd aan dat de track heet, dus dat zal wel kloppen) naar Caring naar Even If It Is So, wat mij betreft zijn deze overgangen het absolute hoogtepunt van de plaat. Ten eerste omdat Abstractionisms en Even If It Is So muzikale parels zijn en het kortdurende Caring eigenlijk de vreemde eend in de bijt is. Maar het mooiste aan de overgang is nog wel dat het van jazz naar dromerige muziek en weer terug naar jazz gaat. Dat zorgt voor een grote verrassing, maar aangenaam is het zeker.

Zo is 45 minuten eigenlijk veel te kort voor mij. Kamaal the Abstract gaat naar alle waarschijnlijkheid mijn favoriete album van 2009 worden. Derhalve verhoog ik mijn beoordeling naar 4,5* (mijn eerste voor een 2009 product).

Ik sluit me aan bij wat Rhythm & Poetry over dit album zegt. Het is van begin tot einde genieten, niks op aan te merken.

Dit album is voor mij sinds de (re)release steeds maar blijven groeien. In het begin klonk het niet echt diepgaand; jazz noch hiphop, vlees noch vis. Maar eens de muziek helemaal heeft kunnen inwerken, is het gewoon echt interessant om te horen hoe Q-Tip juist wel de ideale hoeveelheden jazz en hiphop perfect weet te vermengen.
Het zweeft allemaal nog altijd wel een beetje, maar da's niet erg want ik zweef nu mee.

Bij mij gelukkig ook gegroeid Wat een heerlijk album is het eigenlijk.
Hoop dat hij nog naar Nederland komt, paradiso kon ik niet net als north sea jazz. Maar ik moet hem echt een keer live zien.

Ohja, wat is Even if it is so een verrukkelijk nummer!

Een groot fan van Q-Tip ben ik niet, maar dit weet ik enigszins nog wel te waarderen. Leuke combi van jazz en hiphop, dat ook niet echt mijn favoriete genre is. Kamaal The Abstract is wel het beste wat ik tot nu toe van hem gehoord heb. Heel veel draaien zal ik dit niet, maar ik ga wel voor de voldoende, al is het een krappe.
Echt favoriete nummers heb ik niet op deze cd, ik vind alle nummers wel kwalitatief van hetzelfde nivo. Alleen Caring valt uit de toom.

Ik hoop dat Tip meer van deze albums gaat maken, want deze album kamaal abstract is ongelofelijk goed.

Q-Tip heeft altijd wel wat met jazz gehad, natuurlijk is dit weer net wat anders omdat de verhouding ongeveer 50/50 is. Of Tip nog een album als dit gaat maken betwijfel ik, maar het zou goed kunnen. Het smaakt in ieder geval mij ook naar meer.

Even If It Is So is elk nummer een beetje in die stijl? Of is dit echt de uitschieter

Ik vind zelf niet dat er echt een uitschieter op staat. Dit is constant een geweldig hoog niveau, zelf beluister ik het album het liefst in haar geheel.

Tis een van de uitschieters. Het album kent vele stijlen. Check.

Edit: en wat Rob zegt .

Er zijn ook geluiden dat ie Open nog gaat uitbrengen, een plaat die ergens tussen 2002 en 2006 is gemaakt geloof ik. Daar staan Johnny Died (de vroege versie van Johnny is Dead), Official, Where Do You Go (later Shaka geworden, wel duidelijk anders, meer jazzy ) en I Believe (compleet anders, alleen vocals D'Angelo hetzelfde) op. Dit album heeft dezelfde sound als Kamaal the Abstract en kent ook instrumentals van bijna acht minuten die aan Funkadelic doen denken. De geluidskwaliteit is wel waardeloos, maar met wat mastering en hier en daar wat aanpassingen kan dat een volwaardige opvolger van deze plaat worden. We kunnen alleen maar hopen...