Q-Tip - Kamaal / The Abstract (2009)

Jullie verwachten allemaal een hiphopplaat. Dat is het hele punt: dat is dit niet. Die nietszeggende instrumentale stukken staan beter bekend als jazz. Ook een foutje van Jelmer die had moeten aangeven dat het ook (vooral) jazz betrof op deze plaat.

Ik verwacht een goede plaat, wat het genre is laat me koud (wist overigens al jaren dat deze plaat meer van de jazz-kant was, heb ik ook genoeg gezegd in topics). Bovendien is dat hokjes-gedrag, en dat is gay.

Tuurlijk laat het genre je niet koud. Jij wilt raps of anderzins vocaliteit (je geeft immers als reden voor slechte cijfer aan dat ie halverwege al stopt met rappen/zingen), dat krijg je niet met jazz..

PS. en sorry, ik hou niet echt bij wat allemaal zegt in andere topics. Je bericht gaf reden te geloven dat je hiphop verwachtte.

Jazz vind ik prima. Heel leuk zelfs als het goed gedaan wordt (zoals in Breakin' Combs). Hier is het gewoon slecht.

Dan kan ik nog wel gewoon benieuwd zijn wat Q-Tip er van heeft gebrouwen. En dit is echt niet puur jazz, ook degelijk hiphop (als we dan toch in hokjes gaan denken, want met een artiest als Q-Tip laat het me wél koud welk genre het is).

...Je geeft aan dat je de 'eentonige nietszeggende instrumentale stukken' niet leuk vind. Dát is de jazz van deze plaat. Kennelijk laat het je dus níet koud welk genre het is, want jij was met die qoute de eerste die - kennelijk ongewild - onderscheid maakte tussen de genres op deze plaat die inderdaad ook hiphop is.

En je mag altijd benieuwd zijn wat ie er van gebrouwen heeft.

Het enige wat ik zeg is dat je klaarblijkelijk de jazz van deze plaat niet trekken. Ok, prima.

Dr is een verschil tussen jazz leuk vinden en muziek met jazzelementen leuk vinden. Breakin´ Combs is hiphop met paar jazzsampletjes voor zover ik het ken. Dit is meer jazz met hiphopelementen.

1. Ik ken genoeg artiesten die jazz prima mensen in een ander genre
2. Ik vind die stukken niet niet leuk omdat ze jazz-achtig zijn, maar omdat ze nietszeggend zijn
3. Ik bedoel natuurlijk dat het me vantevoren koud laat welk genre het is, nu ik weet dat het niks is weet ik dat (o.a.) het jazz-achtige me niet trekt, maar dat betekend niet dat ik niets van jazz in andere genres moet hebben
4. Het ging er in eerste instantie om dat je zei dat ik een hiphoplaat verwacht en...

Nou ja boeiend, dit duurt me te lang.

Hmm, nja, je hebt het weer of een mengsel oid. Die stukken die je bedoelt (bv. einde van Blue Girl) zijn pure jazz. Geen samples of mengsels. En als dat jou niets zegt, zal je de taal wel niet spreken. Maargoed, duurt inderdaad wat lang.

Het zal verder dan wel, maar wat je met je allereerste bericht bedoelde begrijp ik nog steeds niet helemaal (of wat ik er mee moet):


Ik krijg dan het idee dat ik het maar links moest laten liggen, omdat het jazz is, en ik jazz niet veel vind omdat ik die stukken instrumentatie saai vind? Er is veel hiphop die me ook weinig tot niks doet, moet ik dan voortaan ook maar hiphopplaten laten voor wat ze zijn (extreem voorbeeld, ik weet het)?

Eentonige jazz...? Dat klinkt als een contradictie. Juist zo ongeveer het enige genre waar maar zelden aan vaste, strakke patronen wordt vastgehouden, lijkt me.

Waarom is het genre dan niet gecorrigeerd in Jazz/Hiphop?

Breakin' Combs eindigt bv met een héérlijk instrumentaal (jazz) nummer. De instrumentals hier zijn saai, repetitief, irritant en eentonig.

Alle genres buiten beschouwing gelaten: ik vind dit gewoon een héél slecht album.

Je zei in je eerste bericht dat je de plaat niet leuk vind vanwege de jazz erin. Dan is mijn bericht toch niet zo gek? Net als in hiphop zijn er vele soorten jazz dus waar je vandaan haalt dat je volgens mij jazz dan maar links moet laten liggen is mij totaal onbekend. Het type jazz dat Tip hier maakt wellicht wel. Want saai en nietszeggend is het geenszins dus zal het een kwestie van smaak zijn.

Edit: ik moet nu trein halen. Mijn uitgebreide mening komt binnenkort op HHL.

Je punt ontgaat me helaas volledig, Niek. Zal wel aan mij liggen verder. Ik denk dat je het stuk ''nikszeggende instrumentale stukken'' gewoon verkeerd opvat. Als ik zeg dat ik er (ook) mee (kan) bedoel(en): saaie stukken jazz, is het dan wellicht duidelijker (alhoewel ik dan eigenlijk nog niet weet wat voor verschil het zou maken)?

Kom niet aan Q-Tip want dan kom je aan Niek Zo'n indruk krijg ik dan. Maar dat effen buiten beschouwen laten, ik ga deze plaat maar eens gauw beluisteren want van de discussie hier word ik ook niet veel wijzer van.

Ben ik er een paar dagen niet (voor vragen waarom ik vermist was: pm'en staat vrij...) komen er een paar van de albums waar ik het meest naar uitkeek uit op het internet. Deze heb ik (net als de plaat van Nicolay) een keer beluisterd en (net als de plaat van Nicolay) is mijn eerste indruk erg goed. Heerlijke instrumentaties, geweldige jazz. Ik geniet er met volle teugen van. En naast de prachtige muziek is er ook nog eens een uitstekende Q-Tip te horen. Dus tsja wat wil ik nog meer... Ik ga denk ik veel plezier van Kamaal the Abstract beleven.

Thema, inprovisatie saxofoon, thema, improvisatie ritmesectie, thema, improvisatie piano, thema. Lijkt me een heel vast patroon

Aha, ik moet bekennen dat me dat nog nooit is opgevallen in welke jazzplaat dan ook. Dan ligt het aan mij.

Al verklaart dat het eentonige nog niet.

Ik heb het meer over oude jazz, als cooljazz, be-bop, hard-bop etc. Waar zulke patronen aan de orde van de dag waren. Daarna is het veel vrijzinniger geworden, en dat is over het algemeen ook de jazz die ik in jouw stemlijstjes terugvindt.

Aan de andere kant, bijvoorbeeld Charles Mingus houdt zich heel duidelijk aan thema's. Beste voorbeeld is misschien 'Better Git It In Yr Soul', maar ook in 'The Black Saint ...' hoor je geregeld dingen terugkomen. Zitten dus wel degelijk patronen in (minder strak dan A-B-A-B-C-B, maar soit.)

Klopt, daar zitten eigenlijk hele duidelijke patronen in, maar die volgen elkaar wel weer erg vrijzinnig op, en vormen toch meer het thema dan het houvast . Maar ik drukte me misschien inderdaad verkeerd uit. Wat ik bedoelde was dat eentonige jazz mij vreemd in de oren klinkt. Lang niet met alle jazz kan ik wat, maar de eerste daadwerkelijk eentonige plaat moet ik nog tegenkomen in het genre.

Daar ben ik het dan weer geheel mee eens. Even on-topic: ik slinger deze plaat eens aan. Q-Tip is een enorme baas (en zal dat nog wel even blijven gezien zijn optreden op North Sea Jazz afgelopen juli) en bovendien zeker in zijn Tribe-jaren maar ook in bijvoorbeeld 'Move' de beste rapper die ik ken. Ben benieuwd wat hij er dit keer van gebrouwen heeft.

Kan ik er wat aan doen dat kritiek op Tip (vrijwel) nooit terecht is .
Done. En MJ: we laten het voor wat het is

Best een suffe plaat. Niet mijn stijl in ieder geval.

Wat een contrast in de meningen zeg; maakt mij persoonlijk best nieuwsgierig.

Zelf vind ik het gemiddelde aan de lage kant. Dit is toch weer een Q-Tip meesterwerk, daarom voor nu vier sterren maar dat kan nog zeker groeien. Q-Tip en jazz gaat gewoon erg goed samen.

Goeie plaat. Compleet anders dan ik had verwacht, maar daarom niet minder.
Misschien is dat wel het grote probleem bij sommige luisteraars; dat ze een pure 'rap' plaat hadden verwacht.

Uhh nee.

Als het goed is, doen mijn verwachtingen er helemaal niet toe.

danniet