Brett Anderson - Slow Attack (2009)

Het regent fijne releases dit najaar. Nadat ik recentelijk al wild enthousiast kon zijn over de nieuwe cd van The Swell Season kunnen we nu ook naar een nieuwe 'herfstplaat' luisteren van mijn oude held Brett Anderson genaamd Slow Attack.
De beste man leverde met Suede een paar geweldige cd's af en de periode erna was het van alles wat met inmiddels al 3 albums op rij in 3 jaar tijd.

Hymn heeft het al in de titel: dit is een lofstuk op muziek voor mij; gedragen piano, prachtig door Brett gezongen en een wonderschone begeleiding. Heel ingetogen en toch op een eigen manier uitbundig. Zo wil ik Brett horen en hij stelt me niet teleur.
Het kan niet op, want Wheatfields is ook zo'n nummer dat mijn goedkeuring kan verdragen. Het nummer heeft een ietwat oosters tintje meegekregen zonder gebruik te maken van de instrumenten dan dan gangbaar zouden zijn (sitar bijvoorbeeld). Ook hier valt op hoe mooi Brett zingt maar waar ik zelf nog veel gevoeliger voor ben is de werkelijk kippenvel bezorgende instrumentatie. Dit is echt heel erg mooi. Nergens over de top of bombastisch en toch ook weer niet minimaal of kaal zoals we hem op de vorige solo-albums ook mee konden maken en wat zeker ook heel goed was.
The Hunted heeft een serene sfeer (of is het mijn zondagochtendgevoel?!). Ook dit is wederom een ijzersterke compositie en het toont aan dat Brett nog lang niet afgeschreven mag worden en dat hij zijn band Suede of Tears niet eens nodig heeft. Als je een mooi gedragen nummer als dit kunt schrijven met halverwege een spannend intermezzo dan hoor je nog steeds tot de grootsten wat mij betreft.
Frozen Roads wordt gedragen door piano. Dat is iets waar ik toch al dol op ben maar ook hier zijn het weer die schitterende klassiek getinte toevoegingen die me heel veel doen. Toen ik dit voor het eerst hoorde ervaarde ik het gelukzalige gevoel dat ook een Antony mij kan bezorgen met zijn nummers. Dit is echt om te huilen zo mooi en het doet me beseffen dat muziek zo veel met je kan doen.
Dit is een absoluut hoogtepunt van het album en een traantje ligt erg dicht op de loer (okee, okee, ze waren er bijna).
U zei dat alleen Antony & the Johnsons dit soort dingen naar buiten kunnen brengen? Ik zeg Antony eat your heart out!
Summer heeft ook een zwaarmoedige toonzetting en klinkt donker terwijl je dat met zo'n titel niet zou vermoeden. Vanaf nu kan ik denk ik alleen nog maar in herhalingen vallen: ik val echt van de ene in de andere verbazing en ik hoor maar geen enkel minpuntje. Dit is de muziek waar ik de laatste jaren zo van ben gaan houden en hoe fijn is het dan dat juist een oude held deze snaar weer weet te raken. Gedragen, ingetogen en vooral heel erg mooi gespeeld en gezongen. Geen noot te veel, geen noot te weinig: alles heeft z'n plek.
Pretty Widows is ook een nummer dat door de piano wordt gedragen waar Anderson helderder dan ooit overheen zingt. Heel subtiel krijgt het begeleiding van allerlei instrumenten: alsof je de herfstblaadjes tinkelend hoort vallen.
Dat tinkelende hoor je ook terug op het wat luchtiger The Swans.
Alhoewel luchtig een niet echt juiste term is. Dit is mist die langzaam verdrijft, mist die het beeld langzaam teruggeeft aan de mensen en het leven langzaam doet ontwaken. Wederom een meeslepend nummer en wat is de begeleidende zang ver op de achtergrond hier mooi zeg! Engeltjes die in je oren piesen zeggen ze toch?! Overigens doet het outro me een beetje denken aan Tower of Strength van The Mission.
Ashes of Us is zeer herkenbaar qua zang: hier komt de 'klagerige' Brett naar voren zoals we hem in de loop der jaren hebben leren kennen. Het combineert mooi met de muziek waardoor het nergens gaat irriteren. Maar wat wil je als je zo'n prachtige cello er doorheen hoort dwarrelen.
Scarecrows and Lilacs gaat van start op gitaar en die draagt het hele nummer. Je wordt er een beetje triestig van en als ik dan naar de hoes kijk dan denk ik 'die past het best bij dit nummer'. Het is een vrij kaal nummer, maar dat past juist goed binnen het hele album want ook hier vergeet Brett niet om er uiterst bescheiden andere instrumenten aan toe te voegen die sfeerverhogend werken zoals piano, blazers en cello. Heel knap dat hij overdreven sentiment weet te vermijden laat staan bombast en dat hij met kleine middelen zo groots weet uit te pakken.
Julian's Eyes moeten een stel zijn om in te verdrinken. Als je nummers als deze weet te schrijven dan moet de inspiratiebron groot geweest zijn. Het nummer klinkt hoopvol, zeker na alle desolate nummers die we hiervoor konden horen.
Tien nummers geweest en nog geen enkele die me minder deed of die me niet wisten te raken op de een of andere manier.
Leave Me Sleeping brengt daar geen verandering in. De piano zorgt er voor dat ik helemaal niet wil slapen. Ik wil dit album nog een keer horen en nog een keer en nog een keer.
Geen idee wat de inspiratiebron is geweest voor deze geweldige artiest maar ik weet wel dat ik zwaar onder de indruk ben.

De titel van het album is Slow Attack en dat is zeer treffend bedacht in dit geval: deze sublieme cd was een slow attack op mijn gemoedstoestand. Ik werd langzaam veroverd, betoverd en overvallen. Brett Anderson heeft hier zijn beste solo-album mee afgeleverd en bewijst dat hij er nog steeds toe doet. Het is geen Suede. Het is geen Dog Man Star. Het is Slow Attack, een album dat regelrecht mijn hart veroverd heeft!

4,5* ........ dik verdiend, met een grote kans op een halfje extra op langere termijn.