Brett Anderson - Slow Attack (2009)

Brett describes Slow Attack as "fuller, stranger and more complex than the last two solo albums", influenced by Talk Talk's "distorsion of the pop model" and musically, a record "heavily featuring woodwind".

Het zal mij benieuwen. Zijn vorige twee albums kon ik goed waarderen en de man heeft er zin in door zijn derde soloalbum zo snel uit te brengen. Elk jaar een nieuw album.... dat komen we niet vaak meer tegen.

Als het inderdaad volgens het 'Talk Talk model' gaat, dan zijn we gauw van Brett af ....

Klinkt wel allesinds interessant...

Ik ben erg benieuwd naar zijn nieuwe album. Wilderness vond ik geweldig met heerlijke nummers als The Empress en A Different Place.

Op de site van Brett staat dat hij een aantal youtube filmpjes zal uitbrengen voor de release van zijn album..

Hierbij de eerste:
YouTube - Brett Anderson - Frozen Roads
Het nummer Frozen Roads

Hier ben ik toch heel benieuwd naar. Wilderness was mijn favoriete album van vorig jaar. Ik hoop dat Brett met deze nieuwe plaat terug de weg van Wilderness ingaat. Ik vond zijn eerste album ook goed, maar kan niet tippen aan zijn tweede.

Ben ook zeer benieuwd, zal maandag eens even op jacht gaan naar een promo exemplaar....

Ik ken eigenlijk enkel zijn debuut als solo artiest en die had wel iets... alleen jammer dat er wat weinig variatie in zat. Hopelijk doet Bret hier wel aan variëren...

Cover ziet er trouwens echt leuk uit.

Ik ben heel benieuwd naar dit album, al heb ik het gevoel dat ik een van de weinigen ben. Jammer, want met name Wilderness vond ik goed te pruimen. 'Different Place', 'Back to You' en 'P. Marius' waren toch erg sterk.

Benieuwd dus naar deze, maar stiekem hoop ik wel nog op een nieuw album van The Tears..

Frozen Roads is erg mooi. Mooi met die fluit op het einde... The Hunted bevalt mij ook wel goed.

Wahoo! Nieuwe Anderson en dan gewoon lekker in de hoek waar we gebleven waren met Wilderness! Album klinkt erg mooi.. tot nu toe favoriet Frozen Roads, ook al is dat pas het 4e nummer wat ik hoor

Het regent fijne releases dit najaar. Nadat ik recentelijk al wild enthousiast kon zijn over de nieuwe cd van The Swell Season kunnen we nu ook naar een nieuwe 'herfstplaat' luisteren van mijn oude held Brett Anderson genaamd Slow Attack.
De beste man leverde met Suede een paar geweldige cd's af en de periode erna was het van alles wat met inmiddels al 3 albums op rij in 3 jaar tijd.

Hymn heeft het al in de titel: dit is een lofstuk op muziek voor mij; gedragen piano, prachtig door Brett gezongen en een wonderschone begeleiding. Heel ingetogen en toch op een eigen manier uitbundig. Zo wil ik Brett horen en hij stelt me niet teleur.
Het kan niet op, want Wheatfields is ook zo'n nummer dat mijn goedkeuring kan verdragen. Het nummer heeft een ietwat oosters tintje meegekregen zonder gebruik te maken van de instrumenten dan dan gangbaar zouden zijn (sitar bijvoorbeeld). Ook hier valt op hoe mooi Brett zingt maar waar ik zelf nog veel gevoeliger voor ben is de werkelijk kippenvel bezorgende instrumentatie. Dit is echt heel erg mooi. Nergens over de top of bombastisch en toch ook weer niet minimaal of kaal zoals we hem op de vorige solo-albums ook mee konden maken en wat zeker ook heel goed was.
The Hunted heeft een serene sfeer (of is het mijn zondagochtendgevoel?!). Ook dit is wederom een ijzersterke compositie en het toont aan dat Brett nog lang niet afgeschreven mag worden en dat hij zijn band Suede of Tears niet eens nodig heeft. Als je een mooi gedragen nummer als dit kunt schrijven met halverwege een spannend intermezzo dan hoor je nog steeds tot de grootsten wat mij betreft.
Frozen Roads wordt gedragen door piano. Dat is iets waar ik toch al dol op ben maar ook hier zijn het weer die schitterende klassiek getinte toevoegingen die me heel veel doen. Toen ik dit voor het eerst hoorde ervaarde ik het gelukzalige gevoel dat ook een Antony mij kan bezorgen met zijn nummers. Dit is echt om te huilen zo mooi en het doet me beseffen dat muziek zo veel met je kan doen.
Dit is een absoluut hoogtepunt van het album en een traantje ligt erg dicht op de loer (okee, okee, ze waren er bijna).
U zei dat alleen Antony & the Johnsons dit soort dingen naar buiten kunnen brengen? Ik zeg Antony eat your heart out!
Summer heeft ook een zwaarmoedige toonzetting en klinkt donker terwijl je dat met zo'n titel niet zou vermoeden. Vanaf nu kan ik denk ik alleen nog maar in herhalingen vallen: ik val echt van de ene in de andere verbazing en ik hoor maar geen enkel minpuntje. Dit is de muziek waar ik de laatste jaren zo van ben gaan houden en hoe fijn is het dan dat juist een oude held deze snaar weer weet te raken. Gedragen, ingetogen en vooral heel erg mooi gespeeld en gezongen. Geen noot te veel, geen noot te weinig: alles heeft z'n plek.
Pretty Widows is ook een nummer dat door de piano wordt gedragen waar Anderson helderder dan ooit overheen zingt. Heel subtiel krijgt het begeleiding van allerlei instrumenten: alsof je de herfstblaadjes tinkelend hoort vallen.
Dat tinkelende hoor je ook terug op het wat luchtiger The Swans.
Alhoewel luchtig een niet echt juiste term is. Dit is mist die langzaam verdrijft, mist die het beeld langzaam teruggeeft aan de mensen en het leven langzaam doet ontwaken. Wederom een meeslepend nummer en wat is de begeleidende zang ver op de achtergrond hier mooi zeg! Engeltjes die in je oren piesen zeggen ze toch?! Overigens doet het outro me een beetje denken aan Tower of Strength van The Mission.
Ashes of Us is zeer herkenbaar qua zang: hier komt de 'klagerige' Brett naar voren zoals we hem in de loop der jaren hebben leren kennen. Het combineert mooi met de muziek waardoor het nergens gaat irriteren. Maar wat wil je als je zo'n prachtige cello er doorheen hoort dwarrelen.
Scarecrows and Lilacs gaat van start op gitaar en die draagt het hele nummer. Je wordt er een beetje triestig van en als ik dan naar de hoes kijk dan denk ik 'die past het best bij dit nummer'. Het is een vrij kaal nummer, maar dat past juist goed binnen het hele album want ook hier vergeet Brett niet om er uiterst bescheiden andere instrumenten aan toe te voegen die sfeerverhogend werken zoals piano, blazers en cello. Heel knap dat hij overdreven sentiment weet te vermijden laat staan bombast en dat hij met kleine middelen zo groots weet uit te pakken.
Julian's Eyes moeten een stel zijn om in te verdrinken. Als je nummers als deze weet te schrijven dan moet de inspiratiebron groot geweest zijn. Het nummer klinkt hoopvol, zeker na alle desolate nummers die we hiervoor konden horen.
Tien nummers geweest en nog geen enkele die me minder deed of die me niet wisten te raken op de een of andere manier.
Leave Me Sleeping brengt daar geen verandering in. De piano zorgt er voor dat ik helemaal niet wil slapen. Ik wil dit album nog een keer horen en nog een keer en nog een keer.
Geen idee wat de inspiratiebron is geweest voor deze geweldige artiest maar ik weet wel dat ik zwaar onder de indruk ben.

De titel van het album is Slow Attack en dat is zeer treffend bedacht in dit geval: deze sublieme cd was een slow attack op mijn gemoedstoestand. Ik werd langzaam veroverd, betoverd en overvallen. Brett Anderson heeft hier zijn beste solo-album mee afgeleverd en bewijst dat hij er nog steeds toe doet. Het is geen Suede. Het is geen Dog Man Star. Het is Slow Attack, een album dat regelrecht mijn hart veroverd heeft!

4,5* ........ dik verdiend, met een grote kans op een halfje extra op langere termijn.

Hymn vind ik erg fraai en bood mij hoop op het vervolg van het album. Maar helaas, net als de twee voorgaande solo-albums van Brett vind ik het erg matig wat hij laat horen. Ik kan dus helaas niet aansluiten bij Aero's mooie woorden.

De hoes is sowieso een van de mooiste van 2009. Mijn eerste indruk van het album is: mooi, maar niet wereldschokkend. Niet "prachtig". Maar dat is na 1 luisterbeurt, het kan nog alle kanten op.

He he, ze zijn bij V2 in NL wakker geworden, had er al paar x om gevraagd en ja hoor, hij komt volgende week vrijdag ook gewoon in NL uit, gelukkig.

Je kunt de CD natuurlijk ook rechtstreeks via zijn eigen shop bestellen, dan is ie maar 8 of 9 pond geloof ik.

da's te duur voor mij ik krijg hem goedkoper

Ik ben het helemaal eens met de review van Aero. Prachtige plaat van Brett Anderson, en na 1x luisteren durf ik al te zeggen dat dit zijn beste solo plaat moet zijn. De vorige twee, waren best goed (met name Wilderness) maar waren nog lang niet zo goed als de beste Suede albums.
Slow Attack is inderdaad geen Suede, maar zo geïnspireerd heeft Brett in lange tijd niet meer geklonken. (The Tears vind ik nog altijd een zeer onderschatte plaat).

Het zijn wel erg langzame nummers allemaal, en daar moet je van houden, maar ik houd ervan, en voor mij is dit een van de beste platen die ik tot nu toe heb gehoord dit jaar.

Laat ik toch maar voorzichtig beginnen met 4*, maar 'The Hunted', 'Frozen Roads' en ' Ashes of Us' vind ik nu al geweldig. Wat zingt Brett hier trouwens mooi, zo goed heeft ie in jaren niet geklonken.

Ik ben echt een Suede fan, ook wel van Brett Anderson.
Ik vind alleen zijn solo platen teveel van dezelfde nummers: allemaal met een pianootje met zijn stem eronder. Daar hoef ik niet een heel album lang naar te luisteren, dat begint te vervelen.
Jammer, vind zijn stem heel mooi en uniek.
Beetje meer afwisseling mag wel.

Hmm, er worden hier toch wel heel wat meer instrumenten gebruikt dan een pianootje...

ik begin met 4 sterren, na een aantal keer te beluisteren. Met elke solo-plaat lijkt de man zijn eigen plek steeds beter te vinden, en worden de songs steeds purer en mooier.

prachtige herfstplaat!

Heb de cd nu voor me liggen, vind hem erg mooi maar begin toch weer een beetje heimwee te krijgen naar Suede, Zijn stem blijft prachtig, moet je van houden natuurlijk maar dat is met alle muziek. Maar goed, zeker wel een ruime voldoende.

Maar wij niet

Dit is vooral een album in een intieme setting te luisteren, in een platenwinkel (als je hem daar hebt gehoord) komt het misschien niet helemaal tot zijn recht.

Is ook flauw van mij dix, heb promo gekregen van V2....

Ik kende hem nog niet solo, dus heb het even geprobeerd
Het niveau is prima, de nummers zijn hier en daar best onderhoudend, maar het ontbreekt wat aan variantie en opwinding. Ik ben liefhebber van rustige albums, maar dan moeten de nummers het album wel dragen. Bij album heb ik dat gevoel helaas niet. 3*

Brett Anderson doet Talk Talk? Dit moet ik horen.

Omlaag naar 2,5*
Wel heel veel drama in een album....en na een kwartier heb ik het met zijn stem gehad...

had meer verwacht zijn eerste solo album was veel beter

het nummer "frozen roads" staat tegenwoordig veel op als ik in mijn auto onderweg ben.....