menu

Art Blakey & The Jazz Messengers - Moanin' (1959)

mijn stem
3,98 (160)
160 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Blue Note

  1. Warm-Up and Dialogue Between Lee and Rudy * (0:35)
  2. Moanin' (9:30)
  3. Are You Real (4:47)
  4. Along Came Betty (6:08)
  5. Drum Thunder Suite (7:30)
  6. Blues March (6:13)
  7. Come Rain Or Come Shine (5:45)
  8. Moanin' [Alternate Take] * (9:19)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 39:53 (49:47)
zoeken in:
stuart
Gave hoes...!! Ik kwam hier terecht door de updates en het viel me op door het jaartal wat je daar niet al te vaak tegenkomt , maar het is Jazz en dat is niet zo aan mij besteed; voor de mensen die er wel van houden: enjoy it!

Heemskerktollie
andnino schreef:
Het is hoe je het bekijkt... maar gezien het nummer Drum Thunder Suite heet...
Ah ik dacht dat het over het gehele album ging.

avatar van Niek
3,0
Is in plaats van gaan groeien stil blijven staan in mijn luisterbeleving. Halfje eraf. Niet spannend genoeg mijns inziens.

En ik heb 'm ook, wel in een of andere gare uitgave van Not Now Music, maar toch. Eens kijken of dit net zo bevalt als dat ene album waar de naam Art Blakey me zo bekend van voorkwam: Somethin' Else.

Titelnummer Moanin' is een schot in de roos: catchy, swingend, meeslepend - het belooft wat voor de rest van het album, maar weet dat helaas niet waar te maken. Na de fantastische opener glijdt het album namelijk meer en meer af, om tot een dieptepunt te komen bij Drum Thunder Suite en vooral Blues March, waar Blakey veel te veel op de voorgrond treedt. Dat is natuurlijk zijn goed recht als bandleider, maar het zit de nummers wel in de weg. Vooral laatstgenoemde is niet om aan te horen, overigens niet alleen dankzij Blakey, maar ook doordat het gespeelde thema eenvoudigweg irritant is. Met de afsluiter Come Rain or Come Shine, die toch wel net zo genietbaar is als de nog niet genoemde nummers, weet men zich toch nog wat te herpakken, maar het niveau van Moanin' wordt echt niet meer gehaald. Toch valt dit album aan iedereen aan te raden, niet alleen omdat het titelnummer zo geweldig is, maar ook omdat deze vrijwel overal voor een aangenaam prijsje te vinden is.

3,0*

avatar van AOVV
4,0
Prachtige plaat, naar mijn bescheiden mening. De eerste twee nummers zijn werkelijk geweldig.

avatar van AOVV
4,0
De volgende halte op mijn jazz-zoektocht is deze plaat; 'Moanin'' van Art Blakey & The Jazz Messengers. De opener annex titelsong klinkt erg bekend in de oren, en die durf ik best geniaal te noemen. Ontzettend lekker, je kan er gewoon niet op stil blijven zitten. De groove die ontwikkeld wordt door Blakey en zijn kompanen, is onnavolgbaar. Heerlijk soleren van Lee Morgan, die trompet speelt, prima ondersteuning ook. De stukjes waarin de piano op de voorgrond treedt, hebben zelfs een soort van zalvend karakter; je wordt er lekker mild van. Nou ja, ik dan toch.

Daarna is het misschien allemaal wat minder, de thema's die gespeeld worden zijn net wat minder tot de verbeelding sprekend, maar ach.. Zo'n song als 'Moanin'' maak je ook maar één keer in je carrière, zeker? Lichtjes overdreven, natuurlijk, en ik heb ook niet al te veel recht van spreken, want dit is tot nu toe het enige wat ik ken van Blakey.

'Are You Real' zet in, erg vinnig, om dan even wat rustiger aan te doen, vervolgens weer in gang te trekken; Lee Morgan blaast er lustig op los, de ondersteuning is net wat drukker (let vooral op het ritmische drumspel van Blakey). Ik vind dit ook een erg goed nummer, je kan er wederom niet op stil blijven zitten. Het swingt, zonder kitsch of zo te worden.

'Along Came Betty' vind ik iets minder boeiend, weet me ook nauwelijks helemaal te raken. Al drijft het wel op een dromerige wolk, van het type waarin je rustig kan zetelen, en kan mijmeren over idylles. Halverwege heb ik de indruk dat het net wat te veel gaat kabbelen, maar goed, het moet niet altijd intens zijn. En veel rust krijgen we op de volgende songs niet meer te horen.

'The Drum Thunder Suite' begint bijzonder heftig, met een drumsolo, en de Blakey speelt ook de hoofdrol. Hij doet dat eigenlijk wel met verve, en het motiefje dat erbij geblazen wordt, is best leuk. Toch stijgt deze song daar nooit bovenuit, en blijft het enkel bij "leuk". Ik heb niet al te veel met deze song, hij kan dan compositorisch zo goed in mekaar zitten als wat, ik vind het op den duur zelfs een klein beetje (klein beetje maar hoor) op de zenuwen gaan werken. Na iets meer dan vier minuten echter kent de song een onverwachte wending, en dat is wel bijzonder aangenaam. Net wat de song nodig had, en dat maakt toch nog één en ander goed. Heerlijk, hoe relaxed het dan opeens klinkt! Om na een minuutje weer over te gaan op een wat speelser ritme, om daarlangs terug naar het beginthema te reizen.

Ook de titel van de volgende song, 'Blues March', is niet zomaar gekozen. Het is een mars, doch erg bluesy klinkt hij niet, zou je zeggen, na een oppervlakkige beluistering. Beetje vrolijk, zelfs. Toch bespoor je enige weemoed na een aantal luisterbeurten, niet in de uithalen van Blakey, maar in de subtielere passages, die zich half op de achtergrond afspelen. Zoals Howlin' Wolf jammerde met z'n rauwe wolvengehuil, jammerde Lee Morgan met z'n trompet. Wat wel een beetje jammer is aan deze song, is dat het tempo er af en toe wordt uitgehaald. Voor de afwisseling, dat begrijp ik wel, maar het past gewoon niet in het beeld dat ik van deze song heb.

En dan zijn we reeds aanbeland bij de afsluiter, 'Come Rain Or Come Shine'. Een uiterst rustgevend sluitstuk van een solide, bij vlagen met fraaie solo's opgesmukte plaat. Blakey en de zijnen slagen er in deze song ook in om mijn stemming nog een keer te doen omslaan; een gevoel van berusting overvalt me. "Het is goed geweest"; "Morgen komt er nog een dag, we zullen wel zien". Dat soort gedachten komen nu in me op. En zo luister ik heerlijk relaxed deze mooie plaat uit.

'Moanin'' is misschien niet de jazz-klassieker waar ik naar op zoek ben, niet het meesterwerk dat ik dag en nacht ga koesteren en dat een ereplek in mijn top 10 verdient; maar het is wel een verdomd lekkere plaat, die verschillende dingen in me weet op te roepen, en dat verdient toch een pluim. Van Blakey ga ik nog wel meer luisteren, onder andere 'Indestructible' en 'Free For All' staan nog op m'n lijstje. Als iemand anders nog suggesties heeft, feel free to share.

4 sterren

Het spijt me dat ik 't je moet zeggen, maar Art Blakey is 'n drummer en geen trompettist Trompet wordt op deze plaat gespeeld door Lee Morgan.

avatar van AOVV
4,0
Wat een schandelijke vergissing van mijnentwege. Nou ja, ik ken nog niet zoveel van jazzmuziek, maar dat is geen excuus voor het feit dat ik mezelf hier belachelijk maak.

In ieder geval bedankt om me erop te wijzen, die fout zal ik geen tweede keer maken!

Dit maakt natuurlijk ook dat in mijn stukje tekst een aantal stomme dingen staan, maar ik heb 'm aangevinkt als mening, dus ik ga dat nu veranderen.

Edit: Ik heb het nu veranderd.

Haha, ik snap de fout best wel hoor. Van de meeste jazzformaties die ik ken is de blazer de bandleider, dus dat je dit aanneemt is niet zo gek. Mocht je trouwens meer van Blakey willen horen: op Somethin' Else van Cannonball Adderley speelt 'ie ook mee en daar is 'ie echt wel fantastisch

avatar van AOVV
4,0
Ja, over die plaat heb ik ook al ontzettend veel goeie dingen gehoord. Inderdaad, de blazer is meestal de bandleider dacht ik zo, maar het was ontzettend lui van mij. Nu ik het weet, zal ik het waarschijnlijk nooit meer vergeten.

Als ik me niet vergis, is er trouwens nog zo'n bandleider die drummer is: Max Roach. Of vergis ik me nu weer?

avatar van Booyo
4,0
Wat een heerlijke jazz plaat is dit.. En dan die hoes, dit moet ik op LP hebben.

4,5*

Misterfool
Wel nu, een jazzplaat naar mijn hart. Ik heb wel iets met Bebop omdat het zo’n speels sfeertje heeft en op momenten goed weet te swingen. Ook is het een genre waar ondanks de speelsheid ontzettend veel diepgang te vinden is. Art blakey weet diepgang en speelplezier perfect te combineren.

Allereerst is daar die onverwoestbare jazzklassieker die het album opent. Moanin . Grootstadse bluesy jazz. Het intro trekt je, zoals het hoort, heerlijk het album binnen. De drums, piano en blazers werken perfect samen. Het swingt heerlijk de pan uit. De piano doet hier en daar zijn best om te imponeren(en dat lukt hem ook aardig), maar het is vooral de trompet die er met de eerste plaats van door gaat. Tegen het eind is er nog ruimte voor een bassolo. Niet echt vervelend, maar had van mij ook niet zo gehoeven, voegt niet echt iets toe.

Drum thunder suite is, zoals de titel al aangeeft een erg drumgerichte track. Hoewel ik over het algemeen wat negatieve voorgevoelens krijg bij de term drumgericht, werkt het hier bijzonder goed. De drums zorgen voor een duidelijk hoorbaar kader waar de rest van de muzikanten verder op kunnen bouwen. Het nummer bestaat uit drie gedeelten. Een eerste, wat bluesy gedeelte, waar er een soort duel lijkt te zijn tussen de blazers en de drums. De drums zijn uiterst strak en de blazers, en later ook een pianootje ,fladderen in de rondte. Na 4 minuten begint het tweede gedeelte. Een stuk speelser en romantischer als het eerste gedeelte. Zo rond 5.30 begint het nummer aan zijn afsluiter. Hier lijken de drums en blazers wel door de zelfde speler ingespeeld, zo naadloos reageren zij op elkander.

Blues march is dan het enige nummer dat mij niet zo interesseert. Het nummer klinkt precies zoals de titel al doet vermoeden. Een mars met bluesy trompetspel. Hoewel het trompetspel nog goed stand blijft houden, doen de drums en bass niks interessant. Het sprankelt niet zo als de andere nummers wel doen.

Een jazzklassieker noemt men dit. En deze muziekliefhebber kan dat alleen maar beamen. Desondanks zoek ik nog verder naar die ene perfecte jazzer. Nog niet gevonden, maar by god I’m coming close.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Maar dit is toch hard bop i.p.v. bepop?

Misterfool
Ik kan nooit zo goed het verschil horen. Ik kan herkennen dat het Bop is door de ritmische drum en bass die ruimte laten voor de soloinstrumenten(blazers meestal), maar of het hard of bebop is, beats me!

avatar van Ataloona
3,5
Stijn_Slayer schreef:
Maar dit is toch hard bop i.p.v. bepop?


Hard bop inderdaad.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Ik ben er ook geen held in, want ik ben geen jazzmuzikant. Wat ik tot nu toe heb begrepen is dat hard bop invloeden uit blues en gospel haalt (die hoor ik hier wel terug), maar dit zal vast niet het hele verhaal zijn.

avatar van Ataloona
3,5
Steriotype geluid van de trompet bv. op dit plaatje is erg duidelijk hard bop. En inderdaad, hard bop vind veel van zijn invloeden uit de R'n'B en gospelmuziek, jazzmuziek die na de bebop (en andere subgenres) terug ging naar de roots, en eigenlijk ook als een reactie op de cooljazz stroming.

avatar van Metalhead99
4,0
Vooral het titelnummer vind ik zo'n heerlijk nummer! Tot nu toe de beste plaat die ik gehoord heb van Art Blakey & the Jazz Messengers.

avatar van Rene1979
4,5
Art Blakey laat hier gewoon zijn pure klasse horen. Dit is een van mijn favoriete jazzplaten.

avatar van Paap_Floyd
4,0
Allememaggies, dat titelnummer gaat toch nooit vervelen

avatar van Boermetkiespijn
3,5
Zalige plaat... Virtuoze muzikanten! Ben blij dat het niet bij deze plaat is gebleven, want 40 minuten is natuurlijk veel te kort. Kan vooral erg genieten van de (alt)saxofonist.

Favorieten zijn natuurlijk "Moanin'", maar ook "Are You Real", "The Drum Thunder Suite" en "Come Rain Or Come Shine".

avatar van Soledad
4,0
Welke altsaxofonist?

avatar van Sandokan-veld
3,5
Halfje erbij, ik vind de platen van de Jazz Messengers af en toe nog steeds wat al te erg blijven hangen in hun eigen comfort zone, maar de individuele klasse van de spelers is toch te groot om af te doen met 3 magere sterren.

Blakey en trompettist Lee Morgan springen in het oor, maar de mij verder onbekende Jymie Merritt doet het ook uitstekend op bas. Heel erg aanwezig en melodieus, maar ook dienend, de muziek van de anderen versterkend met de accenten die hij legt onder hun solo's. Fraai.

avatar van rien
Mooie plaat. Eerste nummer is enorm goed. De rest is zeker niet onaardig maar haalt voor mij het niveau niet van de titelsong.
'Are you Real' is een song die ik maar niet kan waarderen.. het ligt op de een of andere manier niet lekker in het gehoor. Denk dat het de (te) vrolijke blazers zijn in het begin die voor mij in de weg staan.
Verder een heel fijne plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:04 uur

geplaatst: vandaag om 01:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.