Art Blakey and the Jazz Messengers - Moanin' (1959)

Jazzklassieker van formaat!

Need no say more!

five yeah

*****

4,5 is afgerond een 5! 'Klassieker'-aanduiding is terecht. Plaat voor de iets meer dan beginnende jazz-liefhebber die vooral de 'swing-jazz' kan waarderen (dus geen 'free-jazz').

ja, deze plaat is inderdaad lekker swingend, maar niet teveel. het behoud de coole jazz style. hard bop. dus niet dat big band idee, waar ik een hekel aan heb.
a long came betty en moanin'zijn topnummers. en blues march niet te vergeten.

vreemd dat dit maar weinig is gerecenseert door een echte onderlegde kenner. en zo weinig stemmen?
waar is de jazz kliek van musicmeter? luister hier eens naar? ik ben benieuwd...

Het titelnummer alleen al

Niet alleen het titelnummer: de gehele plaat is van begin tot eind een Klassieker. Idd vreemd dat hier nog maar weinig MM'ers de moeite voor heb genomen: Art B behoort toch echt tot de top 10 beste Jazz-musici EVER!
N.b. Bij mij 'strak' op Brons (na Ah Um/Mingus en Kind Of Blue/Davis)!!

Hoeveel jazz ken je eigenlijk, LeRoi? Dit is niet de eerste keer dat je dergelijke autoritaire stellingen poneert.

edit: maar dit alles maakt het nog geen slecht album natuurlijk...

Deze plaat moet ik nog luisteren dus ik kan niet vergelijken, maar ik vind Free For All een uitermate fijne en krachtige plaat!

'Hoeveel jazz ken je eigenlijk, LeRoi? Dit is niet de eerste keer dat je dergelijke autoritaire stellingen poneert.'.....]

Waerde collega 'Jazz-liefhebber' Paalhaas: zie bij 'Art Blakey', zoals door moderator Herman aangegeven, op de vraag hoeveel jazz ik eigenlijk dan wel ken.

Maar, Idd objectiviteit bestaat niet in deze....ik zal de volgende keer trachten zorgvuldiger te zijn door 'mijn' toe te voegen als het gaat om wat ik goed vind .... Voor mij is Art Blakey met Moanin' erin geslaagd 1 van de beste Jazz-platen allertijden te maken, vind ik zeg maar...

Het is dat Blues March op deze plaat staat, ietwat vreemde eend in de bijt en wat mij betreft lichtelijk irritant nummer. Anders had deze plaat de 5* zeker gekregen. We weten Art, dat je goed kunt drummen. Verder een weergaloos album! En inderdaad het titelnummer alleen al

Wat is dat titelnummer toch goed! Al komt het deuntje erin me erg bekend voor... Vooral de drums vind ik erg goed, met name in het nummer Drum Thunder Suite. Prachtig, rustig album.

4,5*

Mwa, mwa, luistert wel lekker weg, maar gaat me iets teveel in de richting van big band muziek en jazz voor bij eetgelegenheden in overbelichte restaurants.

Het jazz-album dat heel lang op mijn 'nog te kopen lijst' heeft gestaan en dat ik telkens op raadselachtige wijze toch telkens weer in de winkel liet staan of uit mijn virtuele winkelmandje haalde.
Een beeld dat niet echt bij mij past omdat mijn lijstjes altijd zeer snel afgewerkt worden.
Ach uitzonderingen mogen gemaakt worden natuurlijk en soms is het fijn om lekkere dingen nog even uit te stellen.
Achteraf komt mijn klaagzang dan wel van 'had ik het nu toch maar eerder gedaan'.
Moanin'? U zegt het

Hehe, toepasselijke titel dan ja.

Topalbum van Art Blakey en zijn boodschappers. Swingend, maar toch ook wat ingetogen swingend. Heerlijke plaat, vooral het titelnummer spreekt me erg aan.

Valt verder vrij weinig meer over te zeggen, ongekend goed.

Toch springt voor mij het titelnummer er heel ver bovenuit.

Zeker.
Maar Blues March vind ik ook goed. Die wordt ook gebruikt bij de aankondiging van Holland Sport in de Wereld Draait Door.

Die Rudy van Gelder toch, een hele grote naam als het gaat om opnames van legendarische jazz destijds. Heb de laatste tijd flink wat remasters weten te bemachtigen voor een schappelijke prijs. Art Blakey is de laatste in die rij en een die zeker in de collectie van grote jazz albums thuis hoort.
Ben geen kenner en kan dus ook niet echt veel zeggen over het spel en daar een analyse op los laten.
Maar een heerlijke vibe heeft het wel.
Moanin' begint al groots met Moanin' en doet niet onder aan de even zo grootste opener op Kind of Blue. Ik vind die sfeer zo lekker, laid back, met die sterke melodie.
Are you real, heeft m.i meer een sfeer van wat als Big Band omschreven kan worden en onderscheid zich dan ook wat minder.
Dat wordt met Along came Betty weer helemaal rechtgetrokken, wat zo'n nummer is als ook die grote Chet Baker weet neer te zetten.
Drum Thunder Suite, is wat het is een suite, maar met prima afwisselingen en verveelt geen moment. Hierin ook een prominente rol voor het drumwerk van Art, die ik i.i.g zeer kan waarderen.
Blues March is leuk gedaan, links.rechts.links.rechts.links.links. Als ik zo in dienst had moeten marcheren, dan waren het swingende kilometers geworden.
Come rain or come shine, brengt mij wederom terug naar Chet Baker, die ook een handje had om jazz te maken, waarbij je welhaast zelf een tekst begint te zingen, zo uitnodigend. Ws. zou hier ook een prima song van gemaakt kunnen worden. Dat heeft het wel in zich...Rita Reys go your gang...immers zij heeft toch met die grote Art Blakey samen gewerkt?

Een sterk en onderhoudend album, wat niet inkakt.

oei...krasse uitspraak, maar smaken verschillen nu eenmaal



er is al heel vaak een song van gemaakt..een beetje googlen had je dat duidelijk kunnen maken. Voordat je je in Rita Reys verdiept zou je mischien eerst de versies van Sarah Vaughan kunnen proberen of wat makkelijker verteerbaar die van Frank Sinatra. Mischien dat Chet Baker hier ook wel een gezongen versie van heeft.

Het zal je in ieder geval weinig moeite kosten om een gezongen versie te vinden...overbekende standard

Dank je voor de info..had zelf idd. nog niet gegoogled. Mij verdiepen in Rita Reys heb ik niet zo goesting in, ik las alleen op de Wiki, dat zij met Art heeft samengewerkt en met nog vele andere grote namen trouwens. Voor sommigen misschien Getver, zou kunnen ik heb geen muziek van haar. Maar in de scene is zij een hele grote tante.
Sara Vaughan daarentegen, kan ik zeer waarderen, dus dat zal ik wel doen, trouwens Frank Sinatra heeft ook hele mooie dingen gedaan.
Wist trouwens niet dat het een overbekende standard was..i love MuMe.

Wanneer je je gaat oriënteren in de wereld van de jazz, kun je eigenlijk bijna niet naast deze plaat. Hij wordt gezien als een van de klassiekers uit de jazzwereld en het is nog terecht ook. Erg bekend in het wereldje ben ik niet, dus met leuke feitjes en dergelijke kan ik niet komen, ik kan echter wel mijn eigen ervaring met dit juweeltje beschrijven.

Ik heb de cd-versie, waardoor de opener van de plaat eigenlijk geen opener is. De 'Warm-Up and Dialogue Between Lee and Rudy' is namelijk niet echt geheel duidelijk en het nut van deze halve minuut ontgaat mij eigenlijk een beetje om heel eerlijk te zijn.
Maar ach, wat zijn nu 35 seconden wanneer er daarna meteen een motiefje wordt ingezet wat meteen bekend voorkomt. Hoewel ik toch zeker weet dat ik het nog nooit gehoord had.... Het zijn de klanken van Moanin'. Het swingt, het intrigeert en het gaat maar door. Het houdt niet op en het is interessant en origineel, zonder in een soort gebrabbel te verzeilen. Het is zoals jazz op zijn best is. Het enige jammere is de bassolo, maar dat is meer een persoonlijke afkeer tegen bassolo's.
Are You Real gaat op dezelfde wijze verder. De trompet schalt een heerlijk vrolijk, bijna zomers (maar dat zal door het weer komen) deuntje, begeleidt door een verdienstelijke en degelijke ritmesectie. Daarna komt pas de saxofoon die een geweldige solo neerzet, weer gevolgd door de trompet. Zo komt in principe ieder instrument aan de beurt waarbij ik de saxofoon en de piano het beste uit de bus vindt komen. De trompet namelijk heeft hier en daar de neiging iets te schel te klinken. En ik vind dat in ieder geval lelijk.
Along Came Betty begint iets bescheidener, iets rustiger. Hoewel de swing er nog steeds duidelijk in zit. Dit is mijns inziens het beste en mooiste nummer op de plaat. Wat de mannen hier uit hun instrumenten en toeters weten te toveren, daar zijn gewoon geen woorden voor. Het klinkt, het past en het komt allemaal prachtig samen. Weer is er ruimte voor iedere muzikant om zichzelf te laten horen en de luisteraar te betoveren. En dat wordt ook gedaan ook!
In Drum Thunder Suite treedt, zoals de naam al zegt de ritmesectie iets meer naar voren. En hoewel ik hier over het algemeen niet zo happig op ben, moet ik toegeven dat het hier wel een enorme spanning weet te creeëren. Dit wordt nog eens versterkt door de meesterlijke trompetlijn die er overheen ligt. Een van de betere nummers van het album.
Ook op Blues March speelt de ritmesectie een prominente rol. En hier vind ik het dus weer minder geslaagd. Het raakt me hier niet. Het klinkt allemaal wel leuk, maar het doet me niets. En dat is toch wel essentieel.
Come Rain Or Come Shine is dan gelukkig weer beter. Het grijpt weer een beetje terug naar Moanin' en Are You Real. Lekker swingend en pakkend. Alleen vind ik laatstgenoemden toch beter. Waarom, dat zou ik zo niet goed kunnen zeggen, maar het pakt me minder, dit nummer. Het motiefje is goed, maar het is denk ik minder goed uitgewerkt.

Al met al kom ik toch op een zeer verdienstelijke score van 4*. Er zitten nummers bij, waar echt de sterren van de hemel wordt gespeeld, maar helaas kakt het mijns inziens aan het eing een beetje in.

De ritmesectie... zeg maar gewoon Art Blakey hoor

...en ik heb geloof ik een nieuwe favoriete jazzplaat. Klasse van begin tot eind

En de bassist en pianist dan?

Het is hoe je het bekijkt... maar gezien het nummer Drum Thunder Suite heet...

Gave hoes...!! Ik kwam hier terecht door de updates en het viel me op door het jaartal wat je daar niet al te vaak tegenkomt , maar het is Jazz en dat is niet zo aan mij besteed; voor de mensen die er wel van houden: enjoy it!

Is in plaats van gaan groeien stil blijven staan in mijn luisterbeleving. Halfje eraf. Niet spannend genoeg mijns inziens.

En ik heb 'm ook, wel in een of andere gare uitgave van Not Now Music, maar toch. Eens kijken of dit net zo bevalt als dat ene album waar de naam Art Blakey me zo bekend van voorkwam: Somethin' Else.

Titelnummer Moanin' is een schot in de roos: catchy, swingend, meeslepend - het belooft wat voor de rest van het album, maar weet dat helaas niet waar te maken. Na de fantastische opener glijdt het album namelijk meer en meer af, om tot een dieptepunt te komen bij Drum Thunder Suite en vooral Blues March, waar Blakey veel te veel op de voorgrond treedt. Dat is natuurlijk zijn goed recht als bandleider, maar het zit de nummers wel in de weg. Vooral laatstgenoemde is niet om aan te horen, overigens niet alleen dankzij Blakey, maar ook doordat het gespeelde thema eenvoudigweg irritant is. Met de afsluiter Come Rain or Come Shine, die toch wel net zo genietbaar is als de nog niet genoemde nummers, weet men zich toch nog wat te herpakken, maar het niveau van Moanin' wordt echt niet meer gehaald. Toch valt dit album aan iedereen aan te raden, niet alleen omdat het titelnummer zo geweldig is, maar ook omdat deze vrijwel overal voor een aangenaam prijsje te vinden is.

3,0*

Prachtige plaat, naar mijn bescheiden mening. De eerste twee nummers zijn werkelijk geweldig.