Single Luck (2001)

Mooie tracklist bij dit album. De meeste tracks staan zo op mijn trommelvliezen al waren ze het enige succes van de artiesten die hierop zijn te vinden. Tijd voor een bezoekje aan de platenboer.

Paul Hardcastle had ook nog een vrij grote hit met Don't Waste My Time, dus die is niet echt op zijn plek hier.

Meestal zijn zulke albums maar knudde samengesteld. Maar ik las heel aandachtig deze tracklist; wauw, echt allemaal toppers, er staan geen mindere dingen tussen.
Dus geef ik een hele hoge score. Een héél leuk album vol one hit wonders, echt niets mis mee.

Ik weet niet of die compilatie nog te krijgen is maar deze is wel interessant omdat hier artiesten staan die één (gigantische) gescoord hebben en waarvan je niet gauw een full-CD ga kopen (al heb ik er 1 van sommige artiesten hieruit)
Wel zijn Dave Berry, Brotherhood of Man en Billy Swan geen one hit wonders.

John Miles met Music is misschien wel mijn beste One Hit Wonder

Ik volgde de TV serie 'single luck' trouw. Jammer genoeg wordt deze al jaren niet meer uitgezonden, maar al deze nummers zijn voorbijgekomen in die serie met interviews met de makers en andere betrokkenen. Het gaf iedere keer weer aan hoe moeilijk het is om een hit te scoren, de rij zaken die moeten gebeuren voordat een hit ook werkelijk doorbreekt en hoe moeilijk het is om het success op te volgen.

Deze verzamelaar is een mooie hereinnering aan de tv serie en is op zichzelf natuurlijk een fantastische verzameling nummers.

De Bonzo Dog gesandwiched tussen 2 van de ergste liedjes allertijden I Can Help en Kung-Fu Fighting .......... het most verboden worre ........ Maar wel erg dada natuurlijk .....

Ik was ook een groot fan van deze serie, maar ik moet toch bekennen dat ik me van diverse nummers uit de tracklijst geen uitzending voor de geest kan halen. Daarnaast herinner ik me ook een aantal nummers waarover zeker wel een uitzending is geweest maar die er niet op staan: One way wind van de Cats, Una paloma blanca van de George Baker Selection (geen van beide one hit wonders natuurlijk), De wilde boerendochter van Ivan Heylen, Kaap'ren varen van Fungus. . . Maar er zullen ook wel weer licentieproblemen zijn geweest, of al die Nederlandse en/of Vlaamse nummers zouden het "over de grens" niet goed doen, als er al dergelijke wilde release-plannen voor deze CD zouden zijn. Desalniettemin natuurlijk een interessante compilatie.

Het waren natuurlijk ook niet voor niets One Hit Wonders. Hoewel Billy Swan, Lynsey de Paul en zeker een man als Dave Berry echt wel vaker in de Top 40 hebben gestaan. Volgens mij heeft Berry meer weken achter zijn kiezen in 1965 dan de Beatles. Maar goed, hits zijn het ook zeker geworden.

Ik vond de serie ook leuk. De cd draai ik weer wat minder. Je moet echt even op het idee komen om het op te zetten. Maar in zijn soort een sterke compilatie.

Dave Berry was wereldberoemd in Nederland en heeft zeker meer hits gehad hier, Crying Game en Mama komen gelijk al bovenborrelen in mijn brakke geheugen.

En wat dachten van Brotherhood Of Man ? Die hebben in de 80s nog hits gehad nadat ze het songfestival gewonnen hadden met hun pseudo striptease ........

Er staan trouwens wel nummers op die je normaal maar weinig tegenkomt op dit soort comps en die eigenluk nog missen in mijn klesksie zoals Black Is Black en Excerpt From A Teenage Opera ......

Dave Berry heb ik in 1985 nog live gezien in een achterafzaaltje in Leiden, begeleid door jochies die half zo oud als hij waren maar zich het vuur uit de sloffen speelden. This strange effect kwam twee keer voorbij, en tijdens de tweede keer (natuurlijk tijdens de toegift) ging het shirt uit, en alle vrouwelijke fans (een stuk of twintig in totaal, allemaal veertigers) schreeuwden het uit. . .
        Toen ik laatst een berichtje las waarin stond dat Happy inmiddels Somebody that I used to know heeft afgelost als de succesvolste top-40-hit aller tijden, bleek dat naast La danse de Zorba en Je t'aime. . .moi non plus ook This strange effect nog altijd bij de eerste vijf staat. Aangezien het indertijd de lievelingssingle van mijn zeven jaar oudere zus was moet ik het al honderden keren hebben gehoord, maar het verveelt nog steeds niet. (Chapeau ook voor Ray Davies natuurlijk.)

Heerlijk samengestelde verzamelaar met (soms) vergeten hits, maar sowieso boordevol knallers. Het levert een heerlijke rit down memory lane op.

Deze onlangs weer eens uit de CD-kast geplukt en een select aantal nummers gedraaid. Destijds gekoppeld aan de alleraardigste tv-serie Single luck, die zo'n eendagsvlieg na jaren weer eens opzocht en vertelde ovr de totstandkoming van zo'n nummer en het daaropvolgende succes.

Ik merk wel dat de term 'eendagsvlieg' hier wel weer in de ruimste zin van het woord geïnterpreteerd is. Want natuurlijk voelen persoonlijke favorieten als Kansas, Barclay James Harvest, Peter Frampton, John Miles en Minnie Riperton voor mij niet als eendagsvliegen. Ze hebben handenvol prima albums volgespeeld en/of -gezongen. Maar volgens de strikte definitie gelden ze inderdaad als eendagsvlieg: want slechts één keer zagen ze de hitparade van binnen. Althans in Nederland, want elders (USA/UK) waren genoemde artiesten goed voor meerdere hits.

Het omgekeerde blijkt ook waar: typische single-artiesten als Billy Swan (4), Carl Douglas (2), Lynsey de Paul (2), Dave Berry (6), Alessi (2) en Paul Hardcastle (2) scoorden in Nederland meerdere hits, al gaat het wel vaak om een tweede hit in de slipstream van die ene grote. Een apart verhaal is Brotherhood of Man, want die hebben echt wel een tiental hits gescoord, maar dan vooral in de latere, Abba-achtige samenstelling en niet in de vroege studio-outfit die begin jaren zeventig succes had met het hier geselecteerde United we stand.

Grappig is ook weer dat ze bij White Plains hebben gekozen voor My baby loves lovin', dat in Engeland hun grootse hit was, maar bij ons niet verder kwam dan de Tipparade. In Nederland was When you are a king hun enige top 40 hit.

Ondanks al die kanttekeningen is dit een leuke verzamelaar, vooral vanwege de selectie van artiesten die écht maar één hit gescoord hebben, en dan vooral de nummers die je niet heel vaak op verzamelalbums tegenkomt. Zoals Keith West, McGuinness Flint* (dat nummer klinkt een beetje als Fleetwood Mac midden jaren zeventig), Steeleye Span, Don Partridge en Mighty Sparrow. Bovendien zijn het door de bank genomen allemaal redelijk tot goede nummers, wat het geheel een aangename luisterervaring maakt. Alleen met Dillinger ben ik wel klaar, daar heb ik nooit veel aan gevonden.

* EDIT: Nog even opgezocht wat McGuinness Flint nou precies voor een band was, want afgezien van dat ene nummer zei het me verder helemaal niets. Blijkt volgens Wikipedia een maar kort bestaande band te zijn geweest, die als springplank diende voor het later succesvolle componistenduo Gallagher & Lyle (zij schreven het onderhavige nummer ook). Die hadden hits in Engeland en de VS en werden door veel artiesten gecoverd, maar zouden bij ons nog niet eens als 'one hit wonder' bekend staan, want hun singles kwamen in Nederland nooit verder dan de Tipparade.
Overigens scoorde McGuinness Flint nog wel een tweede top-10 hit in Engeland, maar daarna was het snel afgelopen.

McGuinness Flint was opgericht door Tom McGuinnes en Hugh Flint. Zowel Tom McGuinnes als Hugh Flint waren afkomstig uit Manfred Mann (1963-1969), al heeft Hugh Flint aanzienlijk minder meters gemaakt binnen die groep dan Tom McGuinness. De laatste heeft de complete rit van deze groep uitgezeten, van de rythm 'n blues/jazz periode van 1963-1965 tot en met het Kinks-achtige mellow staartje van 1966 tot april 1969, ook wel de Mark I en Mark II periodes.
McGuinnes Flint wordt qua sound wel eens vergeleken met The Band. Tom McGuinness was daar duidelijk over; een groot bewonderaar van Robertson en consorten en op zoek naar een ander geluid dan dat waarmee hij in Manfred Mann succes had gehad. Britse critici vonden dat de groep op hun beste momenten griezelig dicht in de buurt kwam.
Een interessante voetnoot, en ook nog redelijk succesvol tussen 1970 en 1975, in Groot Brittannië, dat dan wel weer.