The Swell Season - Strict Joy (2009)

Glen Hansard & Markéta Irglová wisten me met hun vorige album onder eigen naam behoorlijk te ontroeren: eenvoudige, krachtige liedjes die hun charme goed wisten te etaleren.
Het was dé reden om ook naar de bioscoop te gaan voor de film Once waar ik normaal gesproken niet naartoe zou zijn gegaan als die cd niet zo aansloeg bij mij.
Wat voor de cd opging gold ook voor de film: lief, eenvoudig, klein en vooral uiterst charmant.
Blijkbaar beviel de samenwerking tussen de twee muzikanten want ze zijn verder gegaan en opereren nu onder de naam The Swell Season wat de titel was van hun eerste album.

We kunnen concluderen dat het duo de kunst om mooie liedjes te schrijven niet verleerd is maar dat liet Hansard al menigmaal horen met zijn band The Frames.
Is er veel veranderd verder? Ja en nee. Om met de nee te beginnen: zoals gezegd zijn het wederom uitstekende liedjes waar Hansard met zijn zang toch wel domineert. Maar de ja is er eentje die toch wel belangrijk is; dit album is op sommige momenten soulvoller dan de vorige (zeker de eerste helft van het album) en dat uit zich in de instrumentatie. We horen een veel voller en vetter geluid en waar de liedjes op het vorige album vaak minimaal begeleid werden, wat tevens de charme was, daar staan er nu nummers tussen die haast het tegenovergestelde zijn.
Op zich niet zo heel erg want het zijn uitstekende nummers. Toch merk ik wel dat ik meer ga voor de wat lievere, kleine liedjes op dit album (het door Irglová gezongen Fantasy Man of I Have Loved You Wrong bijvoorbeeld). Op deze nummers horen we Irglová ook wat nadrukkelijker aanwezig zijn, in genoemde tracks zelfs solo, waar ik op die andere nummers het gevoel krijg dat ze een beetje ondergesneeuwd wordt.
Het is maar een minimaal puntje van kritiek; ik ben immers ook liefhebber van The Frames en daar vliegt Hansard soms ook lekker gierend uit de bocht.
User gerre stelt eerder de vraag of dit een hele plaat met pianobegeleiding is. Het antwoord is er nu, en dat is dus nee. Daarop volgend de opmerking 'ik zou het wel graag hebben'. Toen ik dat las had ik precies hetzelfde.
Het is niet het geval, maar we hebben er wel een afwisselend album voor in de plaats wat ook z'n mooie momenten heeft. De charme van het debuut halen ze hier net, maar dan ook echt nét niet wat mij betreft (alhoewel ik wel denk dat dit album wat constanter is en daardoor misschien zelfs beter): ik had het graag iets minimaler willen hebben, maar ik ben hoe dan ook erg blij met het gebodene; het gaat de komende herfstperiode flink genieten worden en het is goed warmen aan deze heerlijke klanken. Dit zal ongetwijfeld gaan strijden om bij de favoriete albums van dit jaar te gaan behoren.
Ik hoop dat The Swell Season een blijvertje is naast The Frames: heerlijk!

Het nadeel van veel muziek kennen en herkennen is dat er weinig is wat je nog écht verrast. En dat is verrekte jammer. Want als je, zoals ik, echt gaat zitten luisteren naar een voor mij onbekend werk als dit, dan kan het niet anders of je hoort onomwonden in welke vijver er werd gevist. Zo hoor ik inderdaad Damien Rice, maar ook vlagen Waterboys en zelfs Simple Minds en U2. Logisch allemaal, logisch, logisch.
Was ik nog maar een onbeschreven blad. Ik zou mij suf genieten. Want dit is een wonderlijke, energieke, van positiviteit bruisende brok-in-de-keel plaat van jewelste. Alles is aanwezig; afgewogen composities, mooie stemmen, dito teksten. En dan heb ik het nog niet eens over de sporadische viool en piano. Was ik nog op zoek naar een onbekende, onbereikbare liefde, ik zou dit 's nachts bij thuiskomst uit de kroeg in het pikkedonker met koptelefoon beluisteren en wegdromen.
I have loved you wrong weerklinkt. Wat zeur ik nou over wat eerder kwam, de kip of het ei? Dit is een plaat waarvan je hart in je opspringt. Meer heeft een mens als ik niet nodig!