Booker T. & The M.G.'s - Melting Pot (1971)

De plaat waarop de sound, de arrangementen en de muzikale kern van Booker T & the MG's volledig tot hun recht komen. Geheel in lijn met de tijdgeest nemen de mannen hier de tijd voor hun nummers, hetgeen overigens niet altijd bijzonder gelukkig uitpakt : zo voegen de laatste vier minuten van het titelnummer niet zo veel toe aan de singleversie, en wordt de tweede helft van dat andere 8-minuten-plus-nummer Kinda easy like ontsierd door een verschrikkelijk scattend dameskoortje dat mij doet denken aan die verschrikkelijke Anita Kerr Singers uit mijn verder toch zo geliefde ouderlijke huis. Enfin, het zijn slechts kleine smetjes op een verder heerlijke plaat, met als hoogtepunten de Creedence Clearwater Revival-invloeden op Chicken pox en Fuquawi (er zijn opnames van jamsessies van de acht heren), het onverwachte gebruik van een soepele akoestische gitaar en elegante strijkers op het slotnummer (jammer dat ik bij een bepaalde wending in de melodie daarvan steeds moet denken aan Mrs Robinson – BTMG had daar twee jaar eerder al een cover van opgenomen, en om de één of andere reden heb ik daar altijd een hekel aan gehad), en last but not least het titelnummer, dat ik sinds ik het anderhalf jaar geleden heb ontdekt al zeker honderd keer heb gedraaid – de allereerste gebruiker hier, de niet meer actieve tondeman, noemt dat "misschien wel [z]ijn favoriete instrumentale nummer allertijden", en wie ben ik om het daarmee oneens te zijn? Kortom, als geheel een dijk van een plaat, en mijn favoriete album uit het werk van deze unieke band.