Moke - The Long and Dangerous Sea (2009)

trend chasers noemen ze dat in de muziek industrie ... er zijn duizende bands die zoiets doen in GB waarvan er eigenlijk geen een record deal krijgen - hier zal het anders lopen.
De truk om een platen contract te krijgen is om muziek te maken dat een future trend of sound is.
3, 4 of 5 zielige mannetjes die instrumenten kunnen spelen en iemand anders na-apen kan een jochie van 9 of 10 al lang doen maar zo te zien gaat dat per land anders ... Moke hadden geen deal gekregen in GB en dat weet hun zanger best. Dan maar de Benelux circuit continu langs gaan met elke paar jaar een zogenaamde nieuwe album ... maar eigenlijk ligt de schuld aan de pluggers en DJs in deze regio om deze sort bands ruimte te geven op hun radio of tv shows, en die absurde chart gaan samenstellen dat je in Van Leest ziet dat altijd deze sort bands in hun top 40 albums hebben staan maar je weet dat het gewoon gefixed is! ... BORING and PREDICTABLE

Onzin staat hierboven zeg, al eens naar eerdere platen geluisterd van Felix Maginn vóór Moke, zoek maar eens op in welke bandjes hij eerder zat en beluister die muziek en je hoort dat hij al jaren dit soort muziek maakt en niet ineens een trend volgt of zo. IK ga ze verder niet verdedigen of zo, zo kapot ben ik er nou ook weer niet van maar beetje respect voor deze band mag best, ze hebben er keihard voor gewerkt, is niet aan komen waaien en met zijn eerdere bands lukte het allemaal net niet, juist het publiek is trend volgend dat ze het ineens nu wel goed vinden wat ze doen

Ik ben bekend met het andere werk (heb ook een album van Supersub), en ook dat Felix bij elk album iemand anders als voorbeeld noemt.
Verder kan ik weinig bands in Nederland noemen die zo de hemel in geprezen worden, bij DWDD werden ze gezien als een grote internationale band.

Qua teksten gaan de nummers zeker ergens over, maar ik blijf bij mijn standpunt dat Moke een band is zonder eigen identiteit en muzikaliteit.

onzin? - en je bedoelt die SuperSub? - een 3de of 4de rate Britpop bandje dat hun eerste album uitbrachte meer dan een jaar nadat de hele Britpop scene al dood was in GB?!?

Zelfs toen was hij al veel te oud om in een engels talig land een record deal te krijgen ... dus dan maar hier in NL
Al dat gelul op nederlands internet sites over hoe ze het in het buitenland zouden maken eerst als SuperSub en dan als Moke, en intussen is de zanger 40 of bijna 40? Get a grip!
Ze worden inderdaad de hemel ingepraat door verschillende NL TV programmas maar die lui weten niet wat ze over hebben of willen niet toegeven dat ze niet weten wat ze over hebben.
Er zijn zoveel van deze sort bandjes (Miss Antartica, The Sheer, The Girls) vanuit NL dat een record deal krijgen met de local kantoor van een record label (lees hier ook Anouk) en dan gaan ze vertellen dat ze "groot" worden, of dat ze in het buitenland wat kunnen verkopen omdat ze op die label staan, terwijl de werkelijkheid is dat hun product wordt alleen uitgebracht in de Benelux regio - je zal echt geen MOke, Anouk of andere album zien in een platen winkel buiten deze regio.En deze album geeft alweer aan hoe deze sort bandjes hun eigen publiek (NL) voor de gek houden.
En ik dacht dat jij zelfs in een platen winkel werkte?

onzin is wat deze sort bandjes aan het publiek verkopen, en niet wat ik nu bekend maak

Wat maakt het uit dat ik in een platenzaak werk ?? (sterker nog, er eigenaar van ben) en 40ers mogen dus van jou geen bands meer beginnen, behalve als JIJ ze goed vind en in New Order hebben gezeten ? (geweldige band overigens, al die andere projecten van de leden zijn ook wél weer allemaal bagger, behalve de eerste cd van Electronic, maar dit terzijde) en alweer in de 50 zijn..... Je lijkt wel de smaakpolitie

een goede plaat. Aan het begin moest ik even wennen aan de synthesizer-sound bij sommige nummers, maar het is niet storend of zoiets dergelijks. Black & Blue vind ik persoonlijk het hoogtepunt van het album. Het nummer staat strak en de saxofoon-solo is ook heerlijk.

Uiterst teleurstellend album na het m.i. toch sterke Shorland.

De zeurderige manier van zingen en de eenvoudig kinderliedjes-achtige nummers doen dit album snel vervelen.
De heren zouden zich beter bezig kunnen houden met het maken van muziek i.p.v. het hele trendy gebeuren.

Vind deze plaat juist geweldig, snap die mensen ook niet die een bepaalde haat jegens deze band hebben, al helemaal niet omdat deze figuren juist van muziek houden die deze houding zeker niet goed zou keuren.

Een prachtig album van Moke, veel beter dan Shorland. Ik snap al dat gezeur niet over hoe ze eruit zien of hoe oud ze zijn. Luister naar het openingsnummer, dat zegt genoeg.

Het begint wel redelijk, maar zakt daarna enorm in. Switch is wel een goede single, maar hij is inmiddels wel een beetje "doodgedraaid" op de radio. Inderdaad wat mij betreft ook een zwaar overgewaardeerde band en als het dan ook nog eens allemaal minder "in your face" is dan op Shorland, blijft er erg weinig over.

Op mume wordt dit niet overgewaardeerd gelukkig, maar het krijgt naar mijn smaak wel wat teveel "airplay" voor een dergelijk matig bandje.
En dat gaat wat irriteren op den duur.
"Haat" is een groot woord, maar voor mij werd het vervelend toen ze elke week in DWDD plaats mochten nemen met een air die op geen enkele manier in verhouding leek te staan met hetgeen ze kwalitatief konden brengen.

Wat dit album betreft: Ik vond het eerste album al niet veel, maar dit is in mijn beleving nog weer een stapje terug.
Gelukkig blijven er nog een aantal veelbelovende Nederlandse (rock)bands over.
(al is de spoeling dun)

Ik kan me toch niet voorstellen dat als je Shorland een goed album vind, je dit slecht vind.
Het kan best zijn dat je terleurgesteld bent omdat je wat anders verwacht maar zo dramatisch ver liggen de lp's niet uit elkaar.

Over lp's: als je de Lp koopt, je weet wel, vinyl, dan krijg je in de speciale uitvoering de cd erbij kado, voor in de auto of zo.

Volgens mij heb ik nooit gesteld dat ik Shorland een goed album vind.
Wat dat betreft zit de teleurstelling hem vooral in het feit dat beide lp's niet dramatisch ver uit elkaar liggen.
Maar goed.... ik zal er verder over ophouden. Ieder zijn smaak.

Prima band, licht lekker in het gehoor en de zanger heeft een fijne stem om naar te luisteren.

Ben hier live naartoe geweest en moet zeggen dat ze een uitstekende performance hebben, en een hoge 'cool-factor'.

Over dit album: het springt een beetje verschillende kanten op, er zitten een paar hele goede nummers tussen (zoals de eerste vier, met mooie combinaties tussen gitaar en synthesizer) en een paar minder goede (ongeveer de rest) maar geen echt beroerde.





Je kraakt ze nu wel heel erg af.
Deze band volgt volgens mij niet een hype maar combineert eerder stijlen van anderen, Daarnaast kun je best wel een beetje respect hebben voor die 5 zielige mannetjes want zo slecht spelen ze nog niet.

En in mijn ogen is dit album wel degelijk een vernieuwing, ze zetten de sfeer van het vorige album voort maar gaan er dieper op in.

Alhoewel ik TerryA goed begrijp en mijzelf ook stoor aan de Lagerfeld outfits en gedateerde Britpop uitstraling vind ik dit in tegenstelling tot hun debuutalbum echt een goede plaat.
Last Chance en This Plan zijn voor mij de enige 2 tracks waar ik echt enthousiast over werd destijds. De rest vond ik ronduit slaapverwekkend.
Ik begon dan ook weer veel te bevooroordeeld aan dit album door met name de negatieve reacties hier, de Grolsch reclame op TV en dat Felix weer ergens had geroepen dat de band makkelijk de status van stadionband kan dragen.

Het geluid is inderdaad groots moet ik toegeven
Met het motto beter goed gejat dan slecht verzonnen is wat mij betreft nix mis mee. Ik vind namelijk het album Window Shopping van Felix' vorige project Supersub ook een heerlijk album. Toen Supersub vervolgens een 2e album uitbracht was de inspiratie al op ondanks creatieveling JB Meijers. In het geval van Moke vind ik dat ze met een oninspirerend debuutalbum zijn gekomen (op 2 nummers na dan) maar nu toch een album uitgebracht hebben dat staat als een huis.

Net als hun vorige cd een lekker in het gehoor liggend rockplaatje.
Met nu wat meer elektronische geluiden.
En ook hier begint de cd erg sterk en neemt hij later wat af.
Maar ondanks dat scoort hij toch een ruime voldoende.

Ik vind het album redelijk te pruimen. De orkestrale begeleiding helpt daar ook wel een beetje aan mee. Verder is brengt deze band gewoon een ripp off van diverse Engelse (britpop) bands.De zanger doet mij af en toe denken aan Jimm Kerr van de Simple Minds. Met name het nummer The Long & Dangerous Sea zou maar zo op het laatste album van de SM kunnen staan. De uitstraling van de heren vind ik overigens wel weerzinwekkend. Waar hieronder werd gesuggereerd dat ze een hoge cool factor hebben, dan haak ik af. Allesbehalve cool zelfs. Als ze net zo arrogant zijn als ze in de camera’s kijken, dan gun ik ze weinig succes. Kort door de bocht, maar ik erger me mateloos aan dat gedrag.

Gisterenavond de band live gezien in W2 te Den Bosch. Mooie kleine zaal met een geweldig geluid. Live zijn ze een stuk steviger dan op cd. Een geweldig concert van bijna 2 uur!

Dit album aan een eerste luisterbeurt onderworpen, klink wel lekker allemaal maar wat een Echo & The Bunnymen kloon zeg.
Vind ik wel een beetje jammer het ligt er namelijk duimendik bovenop.

Het eerste album vond ik erg goed, het verschil met deze tweede ervaar ik wel als groot. Het is nu erg gepolijst en de synthesizers op de voorgrond doen mij niet zo veel. Hiermee haak ik af en switch naar bandjes die deze overgang niet maken.
Dit stukje kan ik overigens zo kopieren naar het album van the Editors Al staan daar wel een paar sterke nummers op.

Ik vind het een goed album, zeker voor nederlandse begrippen.
Vooral Switch vind ik een heerlijk pakkend nummer.
Ondanks dat het de band ontbreekt aan een eigen gezicht / geluid ben ik wel gecharmeerd van ze want ook hun eerste plaat Shorland vond ik absoluut de moeite waard, fijna extra CD overigens die akoestische versie van hun debuutalbum.
De heren schijnen flink gehyped te worden??
Gelukkig luister ik nooit radio en kijk weinig TV

Hoorde net Love My life op de radio (megahit op 3fm). Aardig nummer, dus nu dan ook maar eens het hele album beluisteren....

Aantal anti-Moke-berichten verplaatst naar Moke

Dat hadden ze wel gewild zeg: the White Lies. Dat beginnende bandje uit the UK is toch echt stukken beter dan dit. Ik heb hier maar één woord voor over: matigjes.

De liedjes zijn matig, de uitvoering is matig, de zang is matig. Het kabbelt maar voort, ik zou het zelfs in het winkelcentrum als achtergrondmuziek niet opzetten. Zelfs daarvoor schiet het te kort. Onbegrijpelijk dat ik er hier een aantal een hoge score aan zie geven. Ik kan me daar echt weinig bij voorstellen.

Zeker is White Lies beter.
Ik beweer ook nergens het tegenovergestelde.

Ik heb ze eens live gezien, en het was niet echt top. Veel te strak gespeeld (beetje strak is niet erg), en weinig improvisatie of wat dan ook. Toch wél leuk op de plaat...

Dat ligt aan de smaak van degene die er een hoge score aan geven. Die kunnen dit album wellicht beter waarderen dan jij.

Ookal is de cover veel en veel mooier dan de eerste plaat, maar als je naar de muziekk kijkt is de eerste plaat toch wat beter, terwijl dit album ook heel goed is. Kijk uit naar een nieuwe plaat van Moke

De cover is zeker mooier dan bij de 1ste. Het is sowieso een zeer fraaie Corbijn geworden!

Dit album vind ik beter dan het eerste album. De synths voegen in mijn ogen wel wat toe.

Ik vind dit wel een aardig plaatje! Het heeft een meerwaarde als sfeer muziek, voor de rest vind ik het niet bijster interessant. De hoes is daarin tegen wel helemaal fantastisch!