Flip Kowlier - Ocharme Ik (2001)

Met zijn eerste solo-inspanning bewijst Kowlier een enorm veelzijdig artiest te zijn, die met zijn ontwapende muziek het midden houdt tussen een lach en een traan.
Opener Ik Ben Moe is meteen een prachtig akoestisch luisterliedje met een al even mooie tekst. Persoonlijk vind ik dat de bekendste zoon van het dorpje Izegem wat al te vaak in verband wordt gebracht met het West-Vlaamse dialect, alsof het één of andere gimmick betrof. In het Engels zouden deze songs evengoed overeind blijven, maar zijn authentieke teksten bezorgen de songs wel een extra charme-dosis.
Ook in het meer up-tempo Kwestie Van Organisatie, dat ludieker van toon is, etaleert de Lèvrancier zijn rijke muzikale bagage met een heerlijk lied waarin ik enkele folk- en zelfs country-invloeden ontwaar.
De hit Welgemeende is giftiger, maar echt kwetsend klinkt de immer sympathieke Cauwelier nu ook niet.
In Ti Woa wordt opnieuw gegekscheerd, maar naarmate het nummer vordert word je toch weer meegevoerd door de prima popmelodieën.
Meezinger Min Moaten is het soort liedje dat je meelalt als het gerstenat rijkelijk heeft gevloeid, als was het één of andere kermishit. Maar zelfs in bloednuchtere toestand is het genieten geblazen van deze bloedmooie ode aan kamaraderie.
Weergaloze melancholie in Moeder Lieve Moeder, waarin een zoon aan z'n ouders probeert uit te leggen dat Danny de man van z'n leven is. Opnieuw val je van giechelen in verstilling.
Zo mogelijk nog mooier is het breekbare titelnummer: op het moment dat 'Kvoele dak der grake, ol aek et wel anders gewild' wordt ingezet, voel je de haren op je nek zich zo naar de zon richten.
De punk uit Slichte Mins is op zich leuk, maar té ontnuchterend na de vertedering uit Ocharme Ik. En als ook Vredeslied, misschien wel het zachtste liedje op deze plaat, de kaart van de ontroering trekt, krijgt Slichte Mins meer en meer de status van vreemde snoeshaan.
Opnieuw wat lichtvoetiger is Verkluot, waarin Kowliers stem neigt naar de pastiche. Maar toch komt hij daar mee weg, omdat zijn songs zodanig goed in elkaar zitten.
Het instrumentale Barabas heeft dezelfde dreigende sfeer die je ook wel eens in het werk van Tom Waits aantreft. Fijn edoch niet onvergetelijk wat mij betreft.
De nostalgische afsluiter In't Park rukt nog één keer de grond van onder je voeten.
Zo is deze Ocharme Ik voor mij een meesterlijke popplaat met bijzonder sterke teksten die echt niet zo onverstaanbaar zijn als wordt beweerd. Als rasechte Gentenaar is het allemaal prima te volgen. De West-Vlamingen hebben de Arteveldestad dan ook overspoeld, dus ik ben wel al wat gewend aan het taaltje...

Ik kom zelf uit Antwerpen (district Deurne), een stad waar altijd veel artiesten actief waren en zijn. Ook zangers in het dialect, dat voor mij als Antwerpenaar heel vertrouwd en volks aanvoelde. Ik kende praktisch geen artiesten uit een ander dialect, buiten een verloren hit dat nooit de impact had als de Antwerpse artiesten. Ik denk dat Willem Vermandere de enige uitzondering was.

Pas eind jaren '90 kwam het dialect terug wat op, oa in de hiphop. Dan nog was het voor mij eerder St. Andries MC's uit Antwerpen dan 't Hof van Commerce. Als Flip Kowlier solo ging was ik al wat meer overtuigd. Met zijn solo debuutalbum viel hij op met songs als Ik ben moe, Welgemeende, Verkluot en vooral Min Moaten. Gegrepen door zijn muziek en stap voor stap door het dialect worstelend, ook met de teksten. Toch benieuwd hoe niet-Antwerpenaren luisteren naar bvb Clement Peerens of Katastroof.

Misschien wel door de belemmering van de taal (wat op zich raar is, omdat Engels dan minder een probleem lijkt te zijn...) val ik terug op de muziek. En Kowlier maakt heerlijke liedjes. Als bassist kan hij er een groove in brengen en hij speelt ook soms gitaar en synths naast zijn zang. Bovendien had hij al ervaring als muzikant en componist, zodat het debuut zijn kennismaking is als solo artiest, maar niet de eerste stap in de muziekindustrie. Een zelfzeker album waar smart en humor elkaar mooi aanvullen.