Built to Spill - There Is No Enemy (2009)

Het valt mee .

Had in het begin wel een beetje zelfde. Verwachtingen waren dan ook wel oneerlijk hoog (is immers mijn favo band). Maar ze worden voorlopig allen ingelost. Kende de helft van de nummers van YouTube live-versies en Hindsight (bekend onder 'Canada') zwierf er ook al een tijdje rond. Bij beluistering naar de eerste stream van de sudioversie spatte de vonken er nou niet echt vanaf. Voorkeur ging zelfs uit naar live-versie.

Gebaseerd op de andere live nummers, was ik verder wat bang dat het een nogal mat album ging worden. Lackluster was een woord dat elke keer bij me opkwam... Combineer dat met de nieuwe digitale opname techniek - waarbij Martsch en consorten, gevraagd naar de ervaringen ermee, nou niet bepaald enthousiaste reacties gaven - en de angst ontstond dat dit een van de mindere albums uit hun discografie ging worden.

Hoe fout was ik! Het album sprankelt en het nummer 'Pat' alleen al zorgt er wel voor dat je niet in slaap gaat vallen. Wat een, voor BTS begrippen, ongekend fel nummer. Treepeople all over... Schrok er haast een beetje van, "everybody is fucked up!!"... Doug! . Overige kwaliteiten zijn ook weer ruimschoots aanwezig; hoogstaand drumwerk (samen met SY's Steve Shelley toch wel een van de betere en subtiele drummers), fijne basloopjes en natuurlijk gitaren.

Perfect From Now On zal bij mij nooit van de eerste plaats vallen, maar dit album doet alvast goed zijn best. Vrees nog een beetje voor de houdbaarheidsdatum, maar dat is voor latere zorg. Voor nu krijgt dit album gewoon in één klap de vijf sterren en Animal Collective mag zich zorgen maken om de "plaat van het jaar" overwinning.

En dan te bedenken dat de heer Martsch het allemaal niet zo nodig vond om dit album (snel) uit te brengen. Daar zaten wij namelijk toch niet "op te wachten". Dat bepaal ik zelf wel . Maar als wachten voor deze kwaliteit zorgt, wil ik best nog wel weer 3 jaar wachten....

5*

Waar You In Reverse nog dorst te openen met een strak bezwerend drumritme, opent dit album met een melodieloze sliert gitaargeluid. Built To Spill neemt een enkeljte terug naar hun lofi-roots, en dit nummer klinkt gelijk vertrouwd in de oren 3,5*

Hindsight is een leuke single (doen ze nog aan singles?). Er had wel wat meer aandacht besteed mogen worden aan het intro, maar 3,5 sterren voor een melodie als deze is een prima ruil.

Op dit punt komt de vrees dat we blijven hangen in aardige liedjes, en dat de magie, meeslependheid en dromerigheid die Built To Spill zo bijzonder maakt definitief uit de formule is geschrapt. Nowhere Lullaby weet als dromerig liedje deze angst voor een deel te temperen, maar om te zeggen dat ik kraaiend van plezier de lyrics meebler is overdreven. 3,5 once again

Dan doet Good Ol' Boredom het alweer beter. Heerlijk nummer, doch een half puntje aftrek voor de Magazine-ripoff. 4*

Life is A Dream is een verradelijk koebeest dat je niet meteen in de smiezen hebt. Maar als hij valt, valt hij mee 3,5*

Oh Yeah grijpt me nog niet. 3*

Worden we dan nergens wakker geschud? Toch wel. Pat is een enorm fel punknummer met mooie tegendraadse gitaarlijnen een een snijdende tekst. Allersmakelijkst 4*

Dan Done. Ik hoor niemand over Done? Ik vind het een schitterend dromerig nummer dat als het op zijn tenen staat de PFNO-nummers kan aantikken. Mooi slepend outro ook. Opnieuw laat Doug Martsch zijn talent zien het meest nietszeggende woord in een tekst als songtitel uit te kiezen. 4,5*

Planting The Seeds is weer heel erg 1994 en lofi, niet een nummer dat me lang beklijft. 3*

Nee, de echte genialiteit volgt pas in de laatste twee nummers. Things Fall Apart is een zwaar emotioneel nummer; de brug die start op 1:51 met aansluitend het - ik ga het woord weer gebruiken - kekke trompetsolotje is zonder meer PFNO-waardig. 5*

Tomorrow trekt deze lijn gelukkig door, en verschiet een paar keer schitterend van muzikale kleur, voor mij het tweede vijfsterrennummer op deze CD. En daarmee eindigt deze CD, die - in tegenstelling tot You In Reverse - beurtelings teruggrijpt naar Perfect From Now On en hun lofi-periode, compleet zonder nare nasmaak. De eerste helft is een heel stuk zwakker dan de tweede (vanaf Pat), maar als je na de laatste twee nummers de CD hoort afslaan kun je niet anders dan besluiten dat je weer een prima album hebt gehoord.

Uitstekende BTS-plaat weer. In eerste instantie vond ik hem niet heel opvallend en zelfs wat tegenvallen, maar deze plaat had veel luisterbeurten nodig. Toen vouwde hij zich langzaam open en ging ik hem meer waarderen.

Aisle 13 is een prima opener. Alles klinkt vertrouwd BTS, maar tegelijk klinkt er een bepaalde frisheid. Ook het hier kennelijk als mindere geziene Hindsight vind ik een puik nummer. Nowhere Lullaby vind ik dan iets té klagerig, maar Good Ol'Boredom trekt dat weer recht. Life's a Dream heeft een schitterende zanglijn, maar wordt helaas ontsierd door lullige la-la-la koortjes. Oh Yeah vond ik het moeilijkste nummer om in te komen, maar het is een mooie stroperige stroom gitaarlawaai.

De tweede helft is magnifiek en foutloos: Pat is een fel nummertje met de peper die in de voorgaande twee wat miste. Done weeft prachtige hemelse gitaartapijtjes. Planting Seeds vind ik de dark horse van deze plaat: in eerste instantie lijkt het een niet heel bijzonder nummer, maar het is uitgegroeid tot één van mijn absolute favorieten op deze plaat. Dat Things Fall Apart musicmeter het populairste nummer is vind ik opvallend, ik vind het namelijk het minste nummer op deze tweede helft. Maar nog steeds erg goed en mooi opgebouwd. Afsluiter Tomorrow is het pronkstuk: een absoluut geniaal nummer dat hoort tot de beste songs die ik dit jaar hoorde. En vanaf nu tot de topnummers van Built To Spill behoort. 4* met rek.

Het is ze weer gelukt. Al sinds 1992 is de band van Doug Martsch actief, maar een slecht album hebben zij nog niet geleverd. Built to Spill neemt er dan ook altijd ruimschoots de tijd voor - hun vorige album, You in Reverse, stamt uit 2006 - maar het is ook op het zevende album duidelijk dat de gitaar van Martsch weinig rust heeft gehad. Verveling slaat niet toe door een mooie variatie van drukke en rustige nummers en ook binnen de nummers zelf treedt de nodige variatie op. Dit is ook nodig, want een meerderheid van de nummers duurt langer dan vier minuten. Op dit album dat bijna een uur duurt staan geen albumvullers. Het bijna acht minuten durende Tomorrow is een passende afsluiting van wederom een prachtig album.

ForMusicOnly

Dit dus (+ de leuke teksten).
Opnieuw bijzonder fijne plaat van een bijzonder fijne band. Die jongens stellen echt nooit teleur!

Op elk album wel nummers waar ik compleet van omver geblazen wordt, in dit geval:
1. Things Fall Apart
2. Hindsight ("What about Canada?")
3. Tomorrow