Girls - Album (2009)

Aaaaawwwww.... zijn het geen schatjes deze 'meiden' uit San Francisco.
Het label Matador tekent ze op grond van één single en vervolgens zijn ze talk of town bij een heleboel bloggers.
Girls is overigens geen band enkel bestaande uit vrouwen, het is een dromerig, rammelig indiepoprock bandje met Christopher Owens als leading....eh....man.
Deze meneer heeft best wel een irritant zeikerige stem maar dat komen we wel vaker tegen bij dit soort bandjes.
'Dat klinkt wel mopperig aERo' zullen velen denken. 'Je luistert naar genoeg zeikerds als we je stemlijstjes doorlopen'. En ja daar moet ik iedereen gelijk in geven. Het is ook niet zo erg mopperig bedoeld want de liedjes klinken lieflijk en hebben heel in de verte wel wat shoegaze-invloeden alhoewel ik dat behoorlijk overdreven vind worden op diverse sites. Okay, sommige tracks hebben het duidelijker, vooruit dan maar....... shoegaze-eticketje mag er op geplakt worden. De term zomers is er dan wel eentje waar ik me goed in kan vinden. Maar goed, de Californische zon zal zeker zijn invloed hebben op dit gezelschap dat ook een lichte vorm van psychedelia niet schuwt. En daarmee kunnen we een kleine link leggen naar de jaren '60 dat nieuw leven wordt ingeblazen op deze manier. Ze doen het leuk moet ik zeggen maar ik lees ook regelmatig dat we deze groep in de gaten moeten houden omdat ze wel eens groot kunnen worden. Ruik ik daar een hype?
Tegenwoordig is alles al snel een hype te noemen dankzij de snelheid van het internet met als gevolg dat veel van die voorspellingen nooit uitkomen. In het geval van deze Girls weet ik het niet helemaal zeker. Geef het genoeg aandacht, prijs het volledig de hemel in en het zou zomaar kunnen. Juiste tijd, juiste plek weet u wel.
Het is redelijk opvallende muziek in het huidige muzikale landschap ook al is het zoals tegenwoordig zo vaak een grote melting pot van van alles en nog wat.
Ik wacht af, ben sceptisch over de grootse toekomst die velen ze voorspellen, maar zal ook niet geheel verbaasd zijn als het bewaarheid gaat worden.
In dat geval kan ik achteraf zeggen dat ik stemmer nummer 3 op musicmeter was en dat ik van start ging met een veilige 3,5* (wat echt nog kan uitgroeien naar 4*) en dat Girls wel heel erg aangenaam over een Headache zingen alsof Jens Lekman op vakantie is in het zonnige San Francisco.

Voor de liefhebbers: morgen in Rotown, Rotterdam (*twijfeldetwijfeldetwijfel*) en de 28e in Paradiso, Amsterdam.

Toen ik voor het eerst van de band Girls hoorde was ik nogal sceptisch. Je band 'Girls' noemen? Nou nou, dat gaat misschien nog net. Maar wat was de naam van hun debuutalbum? 'Album'. Ja, je moet het maar bedacht hebben hè. Zoiets als een boek schrijven en het dan 'Boek' noemen. Stom conceptueel minimalisme, hipheid der valse bescheidenheid, wat krijg ik daar toch altijd jeukballen van. Ik had er ieder geval al helemaal geen zin meer in, in dit album genaamd Album en deze band genaamd Girls. Toch werd mijn aandacht wel weer getrokken toen ik hoorde dat zanger en songschrijver Christopher Owens uit een enge Californische sekte, the Children of God, was ontsnapt. Dat spreekt dan natuurlijk wel weer tot de verbeelding, zo'n enge sekte waar je moeder geprostitueerd wordt en je broertje is overleden omdat ze niet in medicijnen geloven en daar dan uit ontsnappen, onder de hoede worden genomen door een plaatselijke pedo-miljonair die je meeneemt naar San Fransisco, daar een bandje beginnen en dan natuurlijk alles doen wat God verboden heeft en dan onder alle verdovende middelen denkbaar met een bandje de studio in om een fantastisch stoere plaat op te nemen. Waanzinnig verhaal! En dan opeens heeft het wel weer wat dat die Owens zijn bandje Girls heeft genoemd en bijvoorbeeld niet The Children Of Fuck en het album Album, in plaats van 'We Like To Do Drugs With Your Daughters' of zoiets. En hoe klinkt deze plaat nou eigenlijk? Heerlijk rafelig romantisch! Owens' stem hangt ergens tussen Gaz Coombes, Pete Doherty en Elvis Costello in, lekker loom en verbeten tegelijk. En de muziek gaat eigenlijk alle kanten op. Ik hoor Pulp voorbijkomen (Laura), The Beach Boys (Big Bad Mean Mother Fucker), Scott Walker (Headache), The Jesus & Mary Chain (Summertime), My Bloody Valentine (Morning Light), Velvet Underground, Pixies, Blur, Strokes, en ga zo maar door. Veel invloeden dus, maar op deze plaat passen ze met een enorme vanzelfsprekendheid bij elkaar. Het klinkt ook in alles als het tegenovergestelde van waar ik de band op basis van zijn bandnaam en albumtitel in eerste instantie van betichtte, als doordacht en conceptueel. Dit is juist een hele pure en oprechte plaat; het product van een eigenzinnige ziel met een bizar levensverhaal die in korte tijd (want in de sekte was seculiere muziek verboden) de gehele popgeschiedenis geconsumeerd heeft en daar zijn eigen draai aan heeft gegeven. Een nummer als Hellhole Ratrace gaat door merg en been, omdat het zo oorspronkelijk en eerlijk klinkt en het gedreven wordt door een enorme onderhuidse spanning. Dat nummer is een van de mooiste liedjes die ik dit jaar gehoord heb, maar er staat eigenlijk geen zwakke track op deze debuutplaat. Album is zo'n fascinerend album, omdat tegenstellingen (simpel - complex, zoet - rauw) als schijnbare eenheid samengaan en deze eenheid net zo verbrokkeld, pijnlijk en ontroerend mooi is als het leven zelf.

Bron: http://kasblog.punt.nl/