Kid Cudi - Man on the Moon: The End of Day (2009)

Stem verhoogt naar een 5 ook de in het begin wat mindere nummers slaan nu in. Cudi Zone is nu zelfs 1 van mijn favorieten

Het is fascinerend hoe een mening over een artiest kan veranderen in de loop van tijd. Toen de hiphop versie van Day N Nite vorig jaar uitkwam, toen was het een grote hit op het internet. Ik vond er echter vrij weinig aan. Toen de dance remix met de Crookers uitkwam kotste ik hem helemaal uit. Een hiphop artiest die zoiets doet is gewoon walgelijk. Ik vond het raar dat Cudi toen zei dat hij de remix eigenlijk helemaal niet wou doen, maar het label vond het een goed idee omdat hij zo zou doorbreken bij het grote publiek. En dat is ook goed gelukt. Mijn charisma voor de man groeide meer toen ik de 'mixtape' A Kid Named Cudi luisterde. Het was niet baanbrekend, maar wel leuk. Daarna zag ik wat interviews, en warempel: Cudi is een tamelijk grappig figuur. Hij zei ook dat hij bijna elk interview stoned doet. Een man naar m'n hart. Hij zei ook dat de enige manier om door alles door te komen (roem, geld etc. etc.) is door: wiet. Dit, en de eerder uitgekomen nummers waren de reden om dit album te checken. En toen was ik instant fan geworden. Niet dat ik helemaal wiet verslaafd ben, maar het is leuk om te zien dat Cudi zo open erover is.

Man On The Moon: The End Of Day krijgt van mij een subgenre: space hiphop. Het is duidelijk dat Cudi dit album heeft gemaakt onder de invloed van zijn favoriete groene plantje. Het album begint met een dromig, sloom nummer. Het is rustig, het is heerlijk, het begint met een goede sfeer. De strijkers in de achtergrond maken het helemaal af. Het komt allemaal van de producer Emile, die ook 3 andere producties op het album heeft. Na dit dromerig ritueel begint labelgenoot Common te praten, zijn rol dient als verhalenverteller. Aan het einde van sommige tracks brengt hij je op de hoogte van Cudi's state of mind. Ik moet zeggen, ik kan niemand anders bedenken dan Common die deze rol perfect kan invult. Goede keus.

Na helemaal weg gedroomd te zijn, is het tijd voor de eerste knaller: Soundtrack 2 My Life. Een harde bass en dito drums beginnen het nummer en Cudi begint met de nu al legendarische line: "I got 99 problems, and they all bitches". Duidelijke taal. Ook leuk: "The moon will illuminate my room and soon I'm consumed by my doom". Cudi gaat verder in op een boel onderwerpen. Na deze knaller, van producer Emile, gaat het album lekker verder met 2 simpele samples en nog simpelere drums. Cudi rapt nog steeds lekker op de beat en het nummer dient als een leuk tussendoortje voor wat nog gaat komen. Als het is afgelopen gaat Common weer vertellen: de night terrors gaan komen. Solo Dolo begint met een mysterieus deuntje, en wordt langzaam opgebouwd met strijkers en andere instumenten, tot de climax op het einde. Cudi zingt nu, en dat is een meer dan welkome afwisseling, een heel album waarop Cudi rapt op dezelfde toon is meer teveel van het goede. Weer een goede keus. Emile levert weer een sfeervolle productie.

Na dit space nummer komt er leuke een uptempo track in de vorm van Heart Of A Lion. Dit lijkt op een typische, alternatieve hiphop track rechtstreeks uit Cleveland. Een aanstekelijke piano loop, opzwepende bass geluiden vormen de basis van een geslaagd nummer. Opnieuw maakt Cudi gebruik van een zelfgezongen refrein, wat gewoon perfect werkt omdat hij het kan. Het herhalende. "No" en "Yeah" werkt zeker niet irritant. De teksten zijn positief, het gaat over het feit dat je alles kunt bereiken als je doorzet: als je het hart van een leeuw bezit.

Na dit muzikale geweld gaat Cudi door, met deze keer My World. Jeff Bhasker verzorgt een deel van de productie, dat is ook duidelijk. Hij heeft veel meegeholpen met Kanye's 808s & Heartbreak, de drums en de hele sfeer van dit nummer zijn herkenbaar. Cudi rapt op een droge, monotone toon. Bijna als een robot. Het laat je zinken in een andere gemoedstoestand. Hierna komt Day N Nite, waar ik uiteraard niks over hoef te zeggen. Het maakt de weg vrij voor Sky Might Fall, een Kanye West productie die duidelijk weer teruggaat naar de 808s & Hearbreak. De synthesizers en de achtergrond geluiden hoor je ook terug in Kanye's Cold Winter. De productie is heel goed gedaan, de teksten zijn lekker metaforisch: "Nothing helping with my head dose, but I aint sleepin', awake in another state / Livin' in a new space, Still I feel my mind runnin' at a steady pace, God help me so I'll win the race".

Na al deze serieusheid is het tijd voor een dansnummer, de productie gaat weer in dezelfde sfeer maar meer uptempo. Het is zeker een geslaagd nummer, gewoon een mooie afwisseling weer. Ik merk intussen dat we al ruim over de helft van het album zijn, Common vertelt intussen dat Cudi nu op een plek is belandt die hij thuis kan noemen. We zijn geland bij de samenwerking met Ratatat, een elektrisch muziek duo. Het biedt een decor perfect voor Kid Cudi om spacende deuntjes te brengen. Een harde bass, ondersteunt met dikke synths: Kid Cudi hoeft alleen maar zijn ding en het komt goed. Werkelijk een heerlijke frisse samenwerking. Maar nu komt het hoogtepunt van het album: Cudi Zone. Emile levert zijn laatste maar beste productie van het album. Hij heeft letterlijk in het beatboekje van 808s & Heartbreak gekeken want het kon zo een kopie zijn van één van de nummers. Ik dacht eerst ook dat het door Kanye geproduceerd was. Opnieuw lekkere synths met de typische klassieke strijkers van Emile. Cudi flowt heerlijk op de beat en rapt: "Some figured I was Satan bound, until I came back with the style I found / Then all of the sudden they fixed they faces, cause of who I know, and the killer places". Het refrein is prachtig waarin Cudi zijn zangtalenten laat zien. Ik wordt er helemaal blij van. "In my zooone, I'm feeling alriiight, feeling allriiight".

Nadat ik helemaal depressief ben omdat dit fabelachtige nummer is afgelopen, gaat het album verder met een samwerking tussen 2 bekende gezichten: Kanye en Common. De twee veteranen helpen Cudi over een sample van Lady Gaga's Pokerface op Make Her Say. De beat is minimalistisch maar is perfect voor de heren om te rappen over de vrouwtjes. Ik vind wel dat Common het leukste verse heeft. Na dit leuke tussendoortje gaat het verder met een samenwerking tussen wederom Ratatat en MGMT. Het resultaat is een sloom, dromerig nummer met een piano loopje waarin Cudi (onder de invloed van...) weer droog en monotoon rapt. Aan het einde vraagt hij zichzelf ook af waarom hij zoveel heeft gerookt en gedronken. Tja, kots het maar uit zou ik zeggen! Het album zit er ondertussen bijna op en we zijn bij de samenwerking met Chip Tha Ripper, een rapper die ik wel een beetje ken. Met een typisch zuidelijke flow rapt hij over wiet, Cudi is natuurlijk ook weer onder de invloed van het groene plantje en het refrein zegt boekdelen. Typisch Cleveland sound weer. Het is dan tijd voor het laatste nummer: Up Up & Away. Cudi rapt over een vrolijke gitaar en legt de perfecte afsluiter neer. Vrolijk, opzwepend en aanstekelijk. Héél jammer dat het album al is afgelopen, denk ik. Maar aan de andere kant, met meer nummers zou het alleen maar slechter zijn.

Mijn conclusie? Fantastisch debuut. Cudi heeft de balans tussen zingen en rappen goed gevonden. Hij kan echt uithalen maken en goede refreinen maken. Het is muzikaal erg prettig om naar te luisteren. De teksten zijn vaak positief en soms over z'n jeugd. Maar het merendeel heeft toch van die luchtige space teksten, wat je ook kan verwachten van een man die dit hele album heeft gemaakt met wiet in z'n systeem. Hulde aan Cudi, voor het maken van het perfect space album. Hij brengt echt een totaal andere stijl, alternatieve hiphop tot op het bod met elektronische samenwerkingen. Zijn flow kan saai zijn, maar omdat hij vaak zingt is het leuk afwisselend en wordt Man On The Moon: The End Of Day nooit saai. Ik hoop dat het volgende album volledig geproduceerd wordt door Emile, want hij (of zij?) heeft zijn stempel gedrukt op dit album. Hij levert de beste tracks met klassieke en moderne geluiden.

5* , mijn vierde 5 sterren album op MusicMeter. Kid Cudi heeft het toch waargemaakt, het zal moeilijk zijn om dit te kunnen overtreffen. Het is de start van een lange hiphop carrière, en we kunnen ervan uitgaan dat dit album dezelfde druk heeft als een Illmatic of een Reasonable Doubt. Het is een totaal andere sound natuurlijk, maar dit debuut is erg goed. Ik ben benieuwd naar het vervolg. Up up & away!