Kid Cudi - Man on the Moon: The End of Day (2009)

Zo op het eerste gehoor erg lekker album. Ik begin ook maar met een 4.

Net als rob drie keer geluisterd.
Het cijfer drie blijft vanwege de houdbaarheid.
Kan niet helemaal me aandacht er meer bijhouden.
Misschien groeit hij nog

Tot nu toe 1x beluisterd, maar nog niet aandachtig. Is ook niet echt nodig, lekker wegdromen op de sfeer alleen is al super! Stem volgt nog..

Vind het net een 808's & Heartbreaks van Kanye West.. alleen dan zonder autotune.

Ik vind het ongeveer dezelfde style, alleen voeld het hier meer als een storyline in een animé vanwege Common met zijn verhaaltjes en het voorkantje.


Edit: Alleen is het wel een ontzettend slappe artiest.

Overal, maar dan ook overal "zingt" (wat je zingen noemt?) hij hetzelfde..
Enige waar hij andere toonhoogtes durft te doen is bij de welbekende hit: Day 'N' Nite (Nightmare).

Beats zijn de enige hoogtepunt.

Make Her Say is trouwens een zielige vertoning van een beat.

Kid Cudi heeft dus eindelijk een debuut. Sky might fall is een best dope nummer.

"I got 99 problems and they all bitches."

^ geweldig ja, lekker droog gerapt ook

Kid Cudi heeft iets wat Kanye niet heeft: hij heeft geen auto-tune nodig om een album te maken met die 808s sfeer. Echt een toffe verassing, deze plaat.

Ik kan echt helemaal wegdromen bij dit album, heerlijk!

Ik ga hem toch verhogen.....

godsklere wat ben ik een fan van die jongen, denk alleen dat dit debuut ook zijn hoogtepunt gaat worden, maar we wachtten af. Ga dit examplaar ook origineel kopen btw, heerlijk. wanneer komt die jongen naar nederland....

Mwah, ik ben het nu voor het eerst aan het luisteren maar ik wordt niet echt overdonderd. Het is niet slecht maar ook weer niet echt bijzonder..

Ik maak er maar 4.5 van, want dit album luistert uitzonderlijk lekker weg, zo relaxed.

Stem verhoogt naar een 5 ook de in het begin wat mindere nummers slaan nu in. Cudi Zone is nu zelfs 1 van mijn favorieten

Krijg geen genoeg van dit album. Het blijft beter en beter worden na elke luisterbeurt! 5* voor mij

uitgebracht door motown eindelijk iets van hem verkrijgbaar op cd! hoe mooi is dat! goeie vernieuwende artiest.

overigens wel jammer dat the prayer er niet opstaat, vind dat een van z'n mooiste nummers

Het is fascinerend hoe een mening over een artiest kan veranderen in de loop van tijd. Toen de hiphop versie van Day N Nite vorig jaar uitkwam, toen was het een grote hit op het internet. Ik vond er echter vrij weinig aan. Toen de dance remix met de Crookers uitkwam kotste ik hem helemaal uit. Een hiphop artiest die zoiets doet is gewoon walgelijk. Ik vond het raar dat Cudi toen zei dat hij de remix eigenlijk helemaal niet wou doen, maar het label vond het een goed idee omdat hij zo zou doorbreken bij het grote publiek. En dat is ook goed gelukt. Mijn charisma voor de man groeide meer toen ik de 'mixtape' A Kid Named Cudi luisterde. Het was niet baanbrekend, maar wel leuk. Daarna zag ik wat interviews, en warempel: Cudi is een tamelijk grappig figuur. Hij zei ook dat hij bijna elk interview stoned doet. Een man naar m'n hart. Hij zei ook dat de enige manier om door alles door te komen (roem, geld etc. etc.) is door: wiet. Dit, en de eerder uitgekomen nummers waren de reden om dit album te checken. En toen was ik instant fan geworden. Niet dat ik helemaal wiet verslaafd ben, maar het is leuk om te zien dat Cudi zo open erover is.

Man On The Moon: The End Of Day krijgt van mij een subgenre: space hiphop. Het is duidelijk dat Cudi dit album heeft gemaakt onder de invloed van zijn favoriete groene plantje. Het album begint met een dromig, sloom nummer. Het is rustig, het is heerlijk, het begint met een goede sfeer. De strijkers in de achtergrond maken het helemaal af. Het komt allemaal van de producer Emile, die ook 3 andere producties op het album heeft. Na dit dromerig ritueel begint labelgenoot Common te praten, zijn rol dient als verhalenverteller. Aan het einde van sommige tracks brengt hij je op de hoogte van Cudi's state of mind. Ik moet zeggen, ik kan niemand anders bedenken dan Common die deze rol perfect kan invult. Goede keus.

Na helemaal weg gedroomd te zijn, is het tijd voor de eerste knaller: Soundtrack 2 My Life. Een harde bass en dito drums beginnen het nummer en Cudi begint met de nu al legendarische line: "I got 99 problems, and they all bitches". Duidelijke taal. Ook leuk: "The moon will illuminate my room and soon I'm consumed by my doom". Cudi gaat verder in op een boel onderwerpen. Na deze knaller, van producer Emile, gaat het album lekker verder met 2 simpele samples en nog simpelere drums. Cudi rapt nog steeds lekker op de beat en het nummer dient als een leuk tussendoortje voor wat nog gaat komen. Als het is afgelopen gaat Common weer vertellen: de night terrors gaan komen. Solo Dolo begint met een mysterieus deuntje, en wordt langzaam opgebouwd met strijkers en andere instumenten, tot de climax op het einde. Cudi zingt nu, en dat is een meer dan welkome afwisseling, een heel album waarop Cudi rapt op dezelfde toon is meer teveel van het goede. Weer een goede keus. Emile levert weer een sfeervolle productie.

Na dit space nummer komt er leuke een uptempo track in de vorm van Heart Of A Lion. Dit lijkt op een typische, alternatieve hiphop track rechtstreeks uit Cleveland. Een aanstekelijke piano loop, opzwepende bass geluiden vormen de basis van een geslaagd nummer. Opnieuw maakt Cudi gebruik van een zelfgezongen refrein, wat gewoon perfect werkt omdat hij het kan. Het herhalende. "No" en "Yeah" werkt zeker niet irritant. De teksten zijn positief, het gaat over het feit dat je alles kunt bereiken als je doorzet: als je het hart van een leeuw bezit.

Na dit muzikale geweld gaat Cudi door, met deze keer My World. Jeff Bhasker verzorgt een deel van de productie, dat is ook duidelijk. Hij heeft veel meegeholpen met Kanye's 808s & Heartbreak, de drums en de hele sfeer van dit nummer zijn herkenbaar. Cudi rapt op een droge, monotone toon. Bijna als een robot. Het laat je zinken in een andere gemoedstoestand. Hierna komt Day N Nite, waar ik uiteraard niks over hoef te zeggen. Het maakt de weg vrij voor Sky Might Fall, een Kanye West productie die duidelijk weer teruggaat naar de 808s & Hearbreak. De synthesizers en de achtergrond geluiden hoor je ook terug in Kanye's Cold Winter. De productie is heel goed gedaan, de teksten zijn lekker metaforisch: "Nothing helping with my head dose, but I aint sleepin', awake in another state / Livin' in a new space, Still I feel my mind runnin' at a steady pace, God help me so I'll win the race".

Na al deze serieusheid is het tijd voor een dansnummer, de productie gaat weer in dezelfde sfeer maar meer uptempo. Het is zeker een geslaagd nummer, gewoon een mooie afwisseling weer. Ik merk intussen dat we al ruim over de helft van het album zijn, Common vertelt intussen dat Cudi nu op een plek is belandt die hij thuis kan noemen. We zijn geland bij de samenwerking met Ratatat, een elektrisch muziek duo. Het biedt een decor perfect voor Kid Cudi om spacende deuntjes te brengen. Een harde bass, ondersteunt met dikke synths: Kid Cudi hoeft alleen maar zijn ding en het komt goed. Werkelijk een heerlijke frisse samenwerking. Maar nu komt het hoogtepunt van het album: Cudi Zone. Emile levert zijn laatste maar beste productie van het album. Hij heeft letterlijk in het beatboekje van 808s & Heartbreak gekeken want het kon zo een kopie zijn van één van de nummers. Ik dacht eerst ook dat het door Kanye geproduceerd was. Opnieuw lekkere synths met de typische klassieke strijkers van Emile. Cudi flowt heerlijk op de beat en rapt: "Some figured I was Satan bound, until I came back with the style I found / Then all of the sudden they fixed they faces, cause of who I know, and the killer places". Het refrein is prachtig waarin Cudi zijn zangtalenten laat zien. Ik wordt er helemaal blij van. "In my zooone, I'm feeling alriiight, feeling allriiight".

Nadat ik helemaal depressief ben omdat dit fabelachtige nummer is afgelopen, gaat het album verder met een samwerking tussen 2 bekende gezichten: Kanye en Common. De twee veteranen helpen Cudi over een sample van Lady Gaga's Pokerface op Make Her Say. De beat is minimalistisch maar is perfect voor de heren om te rappen over de vrouwtjes. Ik vind wel dat Common het leukste verse heeft. Na dit leuke tussendoortje gaat het verder met een samenwerking tussen wederom Ratatat en MGMT. Het resultaat is een sloom, dromerig nummer met een piano loopje waarin Cudi (onder de invloed van...) weer droog en monotoon rapt. Aan het einde vraagt hij zichzelf ook af waarom hij zoveel heeft gerookt en gedronken. Tja, kots het maar uit zou ik zeggen! Het album zit er ondertussen bijna op en we zijn bij de samenwerking met Chip Tha Ripper, een rapper die ik wel een beetje ken. Met een typisch zuidelijke flow rapt hij over wiet, Cudi is natuurlijk ook weer onder de invloed van het groene plantje en het refrein zegt boekdelen. Typisch Cleveland sound weer. Het is dan tijd voor het laatste nummer: Up Up & Away. Cudi rapt over een vrolijke gitaar en legt de perfecte afsluiter neer. Vrolijk, opzwepend en aanstekelijk. Héél jammer dat het album al is afgelopen, denk ik. Maar aan de andere kant, met meer nummers zou het alleen maar slechter zijn.

Mijn conclusie? Fantastisch debuut. Cudi heeft de balans tussen zingen en rappen goed gevonden. Hij kan echt uithalen maken en goede refreinen maken. Het is muzikaal erg prettig om naar te luisteren. De teksten zijn vaak positief en soms over z'n jeugd. Maar het merendeel heeft toch van die luchtige space teksten, wat je ook kan verwachten van een man die dit hele album heeft gemaakt met wiet in z'n systeem. Hulde aan Cudi, voor het maken van het perfect space album. Hij brengt echt een totaal andere stijl, alternatieve hiphop tot op het bod met elektronische samenwerkingen. Zijn flow kan saai zijn, maar omdat hij vaak zingt is het leuk afwisselend en wordt Man On The Moon: The End Of Day nooit saai. Ik hoop dat het volgende album volledig geproduceerd wordt door Emile, want hij (of zij?) heeft zijn stempel gedrukt op dit album. Hij levert de beste tracks met klassieke en moderne geluiden.

5* , mijn vierde 5 sterren album op MusicMeter. Kid Cudi heeft het toch waargemaakt, het zal moeilijk zijn om dit te kunnen overtreffen. Het is de start van een lange hiphop carrière, en we kunnen ervan uitgaan dat dit album dezelfde druk heeft als een Illmatic of een Reasonable Doubt. Het is een totaal andere sound natuurlijk, maar dit debuut is erg goed. Ik ben benieuwd naar het vervolg. Up up & away!

Sterke recensie. Geniet zelf ook met volle teugen.

Snap niet dat iedereen hier zo enthousiast is. Het zal wel gewoon niet mijn stijl zijn...

Dope !!!!

Op het eerste gehoor zeker geen verkeerde plaat.

Ik ben het overigens totaal niet eens met Ramboo. Juist Solo Dolo en My World vind ik twee van de betere tracks van dit album. Vooral bij Solo Dolo is een geweldige sfeer te vinden en de track wordt geweldig opgebouwd naar een climax.

Je haalt mij de woorden uit de mond, perfecte recensie. Ik denk er eigenlijk precies zo over.
Alleen was ik eigenlijk wel meteen fan. Zijn mixtape was super, ook Dat N Nite. Veel beter dan die kut Crooker-versie. Maar in die clip kon ik al zien en horen wat voor artiest het was. Dit vanwege zijn fijne stem om naar te luisteren en gewoon zijn hele vertoning/uitstraling. Elk nieuwe nummer van hem luisteren en wachten op zijn debuut . . .

Over de cd: ik was bang dat zijn cd zou tegenvallen. Het kon bijna niet, maar toch. De mixtape was een van de beste die ik ooit gehoord heb. Het album ging gelukkig op dezelfde toon verder. Misschien iets meer up-tempo nummers, maar dat maakt niet uit. Dat KuDi niet een top-rapper is kan ik inkomen, maar bepaalde elementen maken het tot een heerlijke cd. Zijn flow, stem, de space/stoner-sfeer, de producties en de combo rap/zang. Wat mij ook opvalt aan hem is zijn timing. Hij weet precies op het juiste moment wanneer hij moeten rappen/zingen en de pauzes tussen zinnen zijn ook perfect.
De cd is zoals gezegd super. Hij wordt zelfs met elke luisterbeurt beter. Gewoon erg sfeervol allemaal. En ja, wie anders dan Common had de stukjes kunnen inspreken? *niemand*

En ik heb het al eerder gezegd, maar KiD CuDi past gewoon perfect in het rijtje van G.O.O.D-music artiesten. Ik vind gewoon dat al die artiesten iets overeenstemmend hebben (gevoel). Ze passen allemaal bij elkaar en er zijn maar weinig die er bij kunnen horen. Hij heeft het wel voor elkaar gekregen. Common, Kanye, Consequence, KiD CuDi...etc.

En over KiD CuDi: gewoon zo doorgaan. Geen gekke dingen uithalen qua muziek en stijl. Lekker blijven blowen en stonermuziek maken op spaceproducties. Geweldig!

5 welverdiende sterren!

Hey Game, mooie recensie, super om te lezen terwijl je het album luistert! wel een vraagje;

....Toen de hiphop versie van Day N Nite vorig jaar uitkwam, toen was het een grote hit op het internet. Ik vond er echter vrij weinig aan. Toen de dance remix met de Crookers uitkwam kotste ik hem helemaal uit...

...Hierna komt Day N Nite, waar ik uiteraard niks over hoef te zeggen....

Kijk je nu ook anders tegen dit nummer aan?

Ik vind het een leuk nummer nu, zeker in vergelijking met die Crookers remix

Kwaliteit! Maar een stuk donkerder dan 'Dat Kid from Cleveland'..persoonlijk luister ik daarom veel liever naar die laatste.

Crookers, MGMT, Sharma, Lady GaGa..! Het zal 'm allemaal worst wezen.. goed dat er nog artiesten zijn die schijt hebben aan standaarden en regeltjes

Gelijk heb je, maar heb Crookers nog nooit op een goeie remix kunnen betrappen

Ik vind dit ook echt een heerlijk album.

Dit is zeker een heerlijk album om lekker naar te luisteren. Daarbij blijf ik Sky might fall het beste nummer vinden. Kanye West komt daar met een ijzersterke productie en KiD Cudi met de gewenste rustige raps en gezang. Ook Day 'N Night is mij nog bijgebleven en kan het nog steeds blijven draaien.

Ik vind de remix juist veel leuker om te luisteren, in de gewone versie gebeurt er te weinig.

De Crookers remix is alleen leuk als club nummer. Het originele nummer past veel beter bij KiD CuDi, niet te druk...

Wat een heerlijke CD... je moet hem luisteren als een film met ogen dicht.. voor het slapen gaan. Een goede flow, niet te volle nummers een perfecte op- en afbouw. Zijn mixtape was al goed te pruimen, maar dit overtreft langzaam mijn verwachtingen. 4,5 sterretjes!