Garbage - Garbage (1995)

Wauw, ook dit album is alweer 10 jaar oud... Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik in een verder geflopt jongerenprogramma van Veronica (oid) de kunstzinnige en spannende videoclip van Queer (geregisseerd door Stephane Sednaoui, als ik zijn naam goed onthouden heb. hij heeft wel wat meer prachtige videoclips geregisseerd, ook van Garbage) zag en meteen betoverd werd door Shirley Manson, die ik bijzonder appetijtelijk vond.

Ik heb de plaat toen een paar keer in de winkel geluisterd en uiteindelijk toch maar gekocht. Achteraf snap ik niet waarom ik hem niet meteen heb gekocht: Vow, Stupid Girl, Only Happy When It Rains, het fantastische Milk... Allemaal geweldige nummers.

Jammergenoeg was de opvolger Version 2.0 een stuk minder boeiend. Nog steeds wel goede liedjes, maar het was het toch net niet helemaal...

Leuk, een nieuwe Curve!
Mijn eerste gedachtes toen ik met Garbage kennis maakte.
Supervixen hoorde ik als eerste.
Dat nummer met die rare break er in.
Het stopt net iets te lang, waardoor de dansbaarheid af neemt.
Shirley Manson zag er toen uit als het knappere zusje van Marilyn Manson.
De arrogante onverschilligheid toonbaar in stem en uiterlijk.
Met op de achtergrond de oudere mannen met iets te hippe brillen.
Contrast in de bandsamenstelling.
Steriel rockgeluid.
Overgeproduceerd, waardoor ze nergens echt uit de bocht vliegen.
Drie kapiteinen die er voor zorgen dat het nergens stuurloos wordt.
En dat is nu net het grote probleem.
Het blijft de uitstraling houden van een hobbyproject.
Als geheel best pakkend, maar zonder een uitgebalanceerd geheel.
Vanwege de aanwezigheid van Butch Vig, Steve Marker en Duke Erikson als bandleden en producers, werd al snel de link met grunge genoemd.
Totaal onterecht, daar heeft het geen raakvlakken mee.
Wat ze met Nevermind van Nirvana en Gish van Smashing Pumpkins deden, was van een ander hoger nivo.
Het verkouden geluid van Shirley blijft echter wel boeien.
Ze is dan ook een prima zangeres.
En als persoonlijkheid staat ze er wel degelijk.
Maar wel in de schaduw van Billy Corgan en Kurt Cobain.
Er is dus meer nodig dan een strakke productie om je als artiest te presenteren.

Het titelloze debuut van Garbage is een bijzonder prettige plaat. De band van frontvrouw Shirley Manson laat een verfrissende mix horen van pop, rock en elektronica. De stem van Manson is de ene keer bezwerend, de andere keer lief, maar het lijkt wel of ze je hypnotiseert met haar stembanden. De grote hits van deze plaat zijn "Only Happy When it Rains" en "Stupid Girl", maar het echte pareltje is de afsluiter "Milk". Een simpel concept: een beat aangevuld met synthesizers en dan die bezwerende stem van Shirley Manson. Kippenvel! "Garbage" is toch een klein beetje een icoon uit de jaren 90.

Het valt me op hoeveel energie en fun er in dit album zit. Dat is anno 1995 niet altijd het geval. Los van de Britpop leek de indie rock van toen meer emo te zijn. Garbage heeft er nog veel plezier in. Hun debuutalbum blijft anno 2021 nog stevig overeind. En ze vullen het ook niet met een commerciële ballad voor de radio. Heerlijk album met zelfs enkele hits die ondanks hun hitgehalte mooi passen in de rest van het album.