Badfinger - Straight Up (1971)

Wat mij betreft één van de mooiste voorbeelden van klassieke gitaarrock. De groep Badfinger staat bekend als de pseudo-beatles, maar met dit album kunnen ze met recht op hun eigen benen staan en hoe!
Jammer dat maar weinig mensen deze schijf kennen.
Het is een juweeltje in mijn collectie. De productie het album is uitstekend: de volgorde van de songs uitgebalanceerd.
Toen ik de plaat ik 1971 kocht was ik er van onder de indruk. Als ik er nu naar luister komt datzelfde gevoel terug! Vandaar 4,5!

Prachtige classic rock, mooie songs en goede produktie van Todd Rundgren. Heel tragisch de zelfmoord van 2 bandleden.
Badfinger bracht hun albums op Apple van The Beatles uit en klonken ook als een logisch vervolg op de Fab Four als ze doorgegaan waren.

Uitstekend album inderdaad, deels ook geproduceerd door George Harrison, volgens mijn liner notes.
Ohja, vergeet je niet te stemmen, Pieter!

kjeupa, helemaal waar. Prachtig album en verveeld na 36 jaar nog steeds niet!!!!!!

Baby Blue, Perfection, The Name Of The Game, I'd Die, deze plaat is zo verschrikkelijk goed. Recht uit de Apple stal. Deze cd zouden ze elk jaar opnieuw uit moeten brengen. Ik had de plaat en heb de cd met enkele geremixte versies. Als je'm ooit te pakken kunt krijgen OEN!! ( in ieder geval verplichte kost voor Beatles fans)

Het probleem is dat je van deze band dus haast nergens nog platen vind, ik bedoel wel degelijk ceedees!

Want ik kijk er ook naar uit daar wat ceedees van aan te schaffen, echt!

Ik heb het idee, F. McKenzie, dat elke plaat (!) met een apple label een soort collector's item is geworden.

Blijft toch zo'n geweldige cd. Die is niet kapot te draaien. Ik blijf 'm geweldig vinden. (lees mijn bovenstaande reaktie) En F.M. In de betere platenzaak ishij echt nog wel te bestellen, volgens mij. In Holland wel, in ieder geval Op mijn cd staan trouwens wat extra bonustracks

De meeste Beatlesfans zullen toch in elk geval van Badfinger gehoord hebben - een Apple-act, hun hitje Come And Get It geschreven door McCartney, hun links met George Harrison (All Things Must Pass) en John Lennon (Imagine), en dan is er de tragiek van de beide zelfmoorden van leden Pete Ham en Tom Evans (en drummer Mike Gibbins is ook niet meer onder ons). Maar hun muziek is althans hier in NL niet bepaald bekend. En dat terwijl één Badfinger compositie door elke Sky Radio nitwit kan worden meegebruld: Maribah Carey scoorde een hit met hun Without You, hoewel zij haar enge, over the top arrangement eerder leende van Harry Nilsson die er het eerst mee scoorde. Het origineel van Badfinger staat op No Dice (1970).
Straight Up was wat mij betreft hun beste plaat samen met Wish You Were Here. Om in Beatlestermen te blijven: wie bv de vroege jaren-70 Lennon en Harrison hoog heeft zitten moet dit zeker eens uitproberen. Laatstgenoemde heeft ook nog een rolletje op Straight Up - als aanvankelijke producer voordat hij het te druk kreeg met zijn Bangla Desh concert, en als gitarist op het fraaie Day After Day.
Pareltje uit de vroege jaren '70.
4.5****

Wijze en ware woorden , koho!!! Een plaat die nooit gaat vervelen, ze worden heel zelden nog gemaakt. De bonusnummers op de cd staan hierboven niet vermeld. Jammer als ik het kon, zou ik ze toevoegen

4 badfingers opnieuw uitgebracht en geremasterd met bonustracks , heb alleszins deze hier en no dice besteld bij play !!! steengoede muziek !

Baby Blue is hemels!

Dit is nou echt een voorbeeld van één van groepen, die mee ten onder zijn gegegaan van het Beatlesprojekt Apple. Gestuurd en begeleid door vooral George Harrison, steeg deze groep tot grote hoogte eind jaren 60 en begin jaren 70. Met vooral dit album toonden ze hun klasse en potentie.
Helaas, toen het Apple projekt instortte, stortte deze groep ook in met noodlottige gevolgen. Een paar zelfmoorden door financiële contractieplichtingen.
Zij lieten gelukkig hun muziek achter, zoals o.a. No Matter What, Come And Get It (te beluisteren op de anthology van The Beatles, als demo), Baby Blue e.a.
Imo verdient deze groep meer aandacht in de popgeschiedenis. Perfect mooi album en jammer voor Pete Ham en consorte (Badfinger)

Toch ga ik dit album met Pete Ham, als voorman weer eens onder de aandacht proberen te krijgen. Ik heb onlangs een uitgebreider bericht ingezonden, maar helaas, pindakaas. Géén reakties! Zelfs Beatlesfans of Beatlesgerelateerde liefhebbers. Zelfs vooral George Harrison en in mindere mate Paul McCartley en het hele Appplegebeuren hebben zich met deze groep beziggehouden. Dit album barst van de potentie. Luister, huiver en oordeel er eens over. Het kán mag niet zo wezen dat deze groep en Pete Ham (lees aub mijn stukkie eens) zomaar vergeten worden.

Ik ken de plaat niet want de groep is, ten onrechte, in de vergetelheid geraakt.
Hulde @ Pete Ham, kapotgemaakt door geldwolven van de platenbis.
Zelfs de( dubieuze) eer van een plekje in de club van 27 is hem niet gegund.

Symbolisch alvast 4 sterren, de echte waardering tzt zal er niet ver vanaf zitten.

De Beatles invloed is wel erg duidelijk aanwezig in de produktie. Maar dat pakt voor de liefhebbers niet verkeerd uit begrijp ik uit bovenstaande reacties. Wel aardig, maar mijn ding is dit echter niet.
Op 63 in de 100 Greatest Albums of 1971. Bij Best ever Album momenteel op plaats 55 over 1971.

Badfinger, het eerste waar je aan denkt is het tragische verloop van deze band uit Wales; opgepikt eind 60er jaren en ondergebracht bij Apple toendertijd. En dan weet je dat The Beatles hier bemoeienissen mee hadden.
Paul McCartney schreef wat en beetje bij beetje gingen de mannen hun weg, en het leek zo in het begin een gouden toekomst tegemoed.
Pete Ham en Tom Evans zijn er inmiddels dus allang niet meer. Zwaar gedeprimeerd door fout management, misgelopen geld, zwaar financiële problemen en dus het spoor volkomen bijster, pleegden beide muzikanten zelfmoord.
Zover was het nog niet in 1971. Straight Up is het 2e album van Badfinger en het talent is duidelijk te waarnemen.
Melodieuze rock met puik gitaarwerk en het album begint voorbeeldig met Take it All en Baby Blue.
Nummers die je inpakken door catchy te zijn en je bij de kladden pakken, ook door de zeer goede zangpartijen, zowel lead als in harmonie.
Jammerlijk is het wel een beetje en daarom ook mijn enigzins bescheiden beoordeling, is dat The Beatles invloeden regelmatig boven komen drijven en mij net teveel als een imitatie doet denken.
Money, Flying en Suitcase, tja......Beatles, met alles er op en er aan.
Pete Ham was naar ik begreep de meest benadigde songsmit en Day After Day is een parel van jewelste. Dit liedje zou wel een klassieke status mogen hebben.
Verder een hele sympathieke plaat die meer baat had gehad met een meer eigen signature.
De Beatles mogen natuurlijk best een invloed zijn en in het geval van Badfinger ook volkomen logisch, maar hier en daar neemt het teveel de overhand.

Weer eens geprobeerd en toch een halfje erbij. Een album dat de tijdgeest van de jaren 70 ademt maar misschien zijn tijd wel iets vooruit was. Geïntrigeerd vanwege de zelfmoord van 2 bandleden heb ik vooral ook de teksten tegen het daglicht gehouden

Opener "Take It All" is een ballad geschreven door zanger Pete Ham en vormt een reflectie op de moeilijkheden van een langdurige relatie en de druk die daarop wordt uitgeoefend.

Baby Blue beschrijft deze gebroken relatie met zijn Amerikaanse vriendin Dixie Armstrong, waarbij hij bezingt hoe hij haar te lang liet wachten en haar daardoor verloor. Het nummer is gebruikt in de laatste aflevering van de TV serie Breaking Bad.

Money is oorspronkelijk door George Harrison geproduceerd, maar later, net als "Flying" voltooid door Todd Rundgren, met toevoeging van orkestrale arrangementen door George Martin. De tekst gaat niet over een diepgaand thema. Het is een typisch rocknummer over het verlangen naar geld, in lijn met de financiële problemen waar de band mee te maken kreeg. Samen met het verlies van zijn vriendin heeft dit uiteindelijk geleid tot de zelfmoord van Pete Ham.

Flying fungeert als een soort muzikale reis of vlucht met een tekst zonder een echte boodschap in contrast met de meest songgeoriënteerde nummers op het album en een onderdeel van de progressieve rock/power pop-sound waar de band naartoe evolueerde door de inbreng van producer Todd Rundgren.

"I'd Die Babe" gaat over diepe, bijna wanhopige toewijding en liefde, waarin de zanger zijn bereidheid uitdrukt om alles te doen voor de persoon van wie hij houdt, zelfs sterven, vanwege de onmogelijkheid om zonder die persoon verder te leven. De wat lichte melodie lijkt daarmee in schril contrast maar het is typisch voor Pete Ham.

Name of the Game beschrijft de worsteling van een artiest met de verwachtingen en druk van de muziekindustrie, het zoeken naar een identiteit en de zoektocht naar "de naam van het spel" of de essentie" van succes. Het heeft een ietwat dromerige sfeer.

Suitcase is vooral bekend om zijn muzikale arrangement en bijdragen van gastmuzikanten, met name de arrangementen van George Harrison en de elektrische piano van Leon Russell, wat het een onderscheidende sound geeft binnen het album. De tekst zelf is vrij eenvoudig en gaat over een algemeen gevoel van vertrek en het achterlaten van spullen.

Sweet Tuesday Morning is een lieflijk, melancholisch popnummer over de ontroerende, tedere momenten van liefde en verbondenheid op een specifiek dagdeel.

Day after Day gaat over een verliefde man die zich eenzaam voelt en dag in, dag uit in zijn kamer vastzit, verlangend naar zijn geliefde, met een melancholische, maar mooie melodie. Het is een klassieker uit 1971

Sometimes is een melancholisch lied dat gaat over verliefd zijn en de hoopvolle, maar vaak pijnlijke, ervaring van een relatie op afstand met de liefde van je leven, waarbij de zanger 's ochtends opstaat en denkt: "Soms ben je van mij, soms ben je van een ander.

Perfection heeft niet zozeer een specifieke diepe betekenis, maar is wel een voorbeeld van de muzikale ontdekkingsreis binnen de pop-rock stijl van de band

It’s Over gaat over het besef dat een relatie definitief voorbij is, ondanks misschien nog aanwezige . gevoelens. Het nummer heeft een melancholische toon van acceptatie dat de liefde is verloren.

Afsluiter I’ll Be the One is een perfect voorbeeld van melodieuze, gitaar-gedreven rock, dat, net als veel van de nummers een melancholische ondertoon heeft en gaat over eenzaamheid en onbeantwoorde liefde.

Conclusie: een album dat een stuk beter op zijn plaats valt als je de omstandigheden van dat moment erbij in ogenschouw neemt.