Thelonious Monk Quartet - Monk's Dream (1963)

Monk doet eigenlijk precies hetzelfde op deze plaat als op al zijn andere, wat tegelijkertijd een voor- en een nadeel is. Want hoewel de nummers op zich nog lang niet slecht klinken, kan ik het gevoel niet onderdrukken dat ik acht keer naar een variatie op hetzelfde nummer aan het luisteren ben. In tegenstelling tot zijn andere albums, heeft Monk's Dream geen enkel nummer dat er bovenuit steekt, wat ervoor zorgt dat je na een paar nummers een enorme behoefte aan iets anders krijgt. Het album is, ondanks dat het korter is dan bijvoorbeeld Straight, No Chaser, een lange zit, en dat is jammer.

"Monk's Dream" vind ik een heel prettige jazzplaat om naar te luisteren. Ik hoor een mooie balans tussen blazers en toetsen en ik vind de variatie voldoende om geboeid te blijven. Ik hoor geen revolutionaire aanpak, maar dat vind ik ook niet nodig. Jazz vind ik muziek om heerlijk op te ontspannen en daar slaag Thelonious Monk op "Monk's Dream" prima in. Vooral "Bright Mississippi" vind ik een lekkere compositie. Verder vind ik niet dat er echte uitschieters op staan, en het geheel klinkt coherent en niet te moeilijk of vergezocht. Vrij toegankelijk jazz dus. Prima, niets mis mee, en dus lekker naar luisteren.

Ik vind het een van Monk's meest toegankelijke albums, waarbij gelukkig z'n handelsmerk - het ogenschijnlijk (of echt?) vals spelen (alsof z'n vingers te dik zijn en hij alsmaar ook de naburige noten meepakt) - intact blijft. Ik dol op Monk's muziek, maar waar ik bij z'n andere albums na een tijdje vermoeid raak, kan ik dit album makkelijk van begin tot eind beluisteren. Het is daarom misschien niet zijn beste album maar wel de door mij meest beluisterde. Een ideale introductie tot Monk's fascinerende jazz-wereld. Grappig trouwens hoe mijn mening precies het tegendeel is van die van Karl hierboven...