The Best of Symphonic Rock Part One (1993)

Verzamelaar voor de symfolight liefhebbers. Een nummer van Mike & Mechanics, Styx, Propaganda en Angel kan natuurlijk maar allemaal tegelijk op 1 verzamelaar is wellicht wat veel van het goede. Derhalve zijn het opzich allemaal wel goede leidjes maar een best of van de symfonische rock is het zeker niet.

Overigens was het plan om hier een vervolg serie van te maken (zie part one op de hoes) maar een 2de deel is er helaas nooit gekomen.

Inderdaad een hele serie gewezen symfolight (of nog minder dan light) nummers, waartussen eigenlijk enkel Propaganda vreemd afsteekt. Of mogen die erop omdat Steve Howe daar ook eens iets gedaan heeft?

Op grond van de liedjes schat ik ook rond de 3 sterren te blijven, maar aangezien ik dit nummer van Barclay James Harvest niet ken (en Sky helemaal niet), beperk ik me maar tot dit zuinige commentaar.

en David Gilmour en Ian Mosley

Dit noemen ze prog-rock for the masses.
Leuk schijfje, maar het slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Dit is uit de tijd dat er grof geld verdiend werd met die verzamelseries, van Tour of Duty t/m Danceclassics volume 1 t/m 397. Ik kan me nog wel herinneren dat de album top zoveels er vol mee stonden. Herman Heinsbroek is er stinkend rijk mee geworden. Maar inderdaad, de titel Best of slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Alleen om Angel 's "Wintersong" zou ik "The Best of Symphonic Rock Part One (1993)" zomaar 5***** kunnen geven.
Vanmiddag hoorde ik "Wintersong" op Radio 2. Hoewel het op kantoor verboden is de radio flink te laten schallen kon ik het niet laten om bij het horen van "Wintersong" de volumeknop een flinke slag naar rechts te geven. Sorry chef, het moest even .

Afgaande op het gebodende is er met de meeste liedjes weinig mis .Natuurlijk wel een hele veilige samengestelde compilatie . De full time symfoliefhebber zal het wellicht even bekeken hebben ( het ding is volgens mij niet eens meer te krijgen ) en met een gerust hart de hand op de knip hebben gehouden .
Het initatief vond ik niet eens verkeerd . Mensen een beetje in aanraking laten komen met dit genre . Maar in een aantal gevallen slaan de samenstellers de plank mis . Omdat Mike Rutherford een verleden heeft bij Genesis , wordt Mike & The Mechanics met Silent Running klakkeloos als symfo betitelt (verre van dat , meer een soort Synthpop.) Propaganda idem met een sterretje . Origineel vind ik dan wel de toevoeging van To One In Paradise van Alan Parsons Project . Prachtig werkje van het onvolprezen debuut Tales Of Mystery And Imagination . Hans Brouwer roemt The Wintersong van Angel . Ik heb een keer de promoclip gezien van deze band en heb me kapot gelachen . Het zag er niet uit , en het liedje .... zwakjes .

Leuk even voor nu met de winter die vroeg is ingetreden , maar het zou een skipmomentje zijn op deze cd. Conclussie : Leuk initatief , maar weinig avontuurlijk . De meeste nummers zijn ok . dus voordat een 3+ .

Er is van veel individuele nummers als zodanig niet veel te zeggen.
Ergo, het meeste is gewoon prima.

Het ontbreekt wel aan o.a. Yes (en zijtakken/afscheidingen), Manfred Mann's Earth Band. En naast dat Propaganda er niet op hoort te staan, zijn er wel betere tracks van diverse bands die er wel op staan te vinden.

Verder heeft volgens mij Alan Parsons weinig met symfo te maken. Wel is de keuze van een nummer van het Tales of Mystery and Imagination album opmerkelijk.

Vandaag voor een eurootje meegenomen op een braderie. Het is inderdaad typisch zo'n verzamel-CD'tje dat ik begin jaren negentig wel eens in m'n handen gehad heb om te kijken wat er op stond, maar waar ik geen 40 gulden voor over had (want zoveel kostten die dingen toen nog).

En hoewel ik een aanzienlijk aandeel van het hier gebodene al in huis heb, vond ik het totaal toch te aardig om te laten liggen. Natuurlijk valt er op zo'n titel wat af te dingen en de samenstelling is op z'n zachtst gezegd nogal wispelturig en wisselvallig.
Nee, Mike & the Mechanics zijn absoluut geen prog, ondanks de aanwezigheid van Mike Rutherford. Propaganda zou ik ook niet zo willen betitelen, ook al gaf producer Trevor Horn dat album een ruimtelijk, haast symfonisch geluid mee.

Winter song van Angel is het ook niet, al is juist dat nummer een van de redenen voor aanschaf van dit schijfje. Want leuk om na zoveel jaren weer eens terug te horen, want die single heb ik ooit gehad (al kocht ik 'm vooral voor de B-kant Can you feel it, die regelmatig langskwam in Alfred Lagarde's Betonuur).
De keuze voor de minder voor de hand liggende nummers van Camel en Alan Parsons Project is dan wel weer in positieve zin opvallend. Ook Dream Theater steekt er wat merkwaardig bij af: meer progmetal dan symfo, maar ze wilden er vast ook een nieuwe band bij hebben om aan te tonen dat het genre nog steeds levend is.

Verder is het gewoon een soort symfo-greatest hits, al wil het maar geen eenheid worden. Ach, leuk voor de heb, en met het leeuwendeel der individuele songs is niks mis.