Alberta Cross - Broken Side of Time (2009)

Off topic bericht verwijderd.

Wat een heerlijk album zeg! Song Three Blues op repeat

Wat ik hiervan heb gehoord vond ik maar slap. Ben echter een liefhebber van blues/rock dus zal het hele album eens een kans geven...

Blijkt een heel ander soort plaat te zijn dan ik had verwacht en ook van een hoger niveau. Ik dacht gierende gitaren en rauwe zang te horen te krijgen en daarom viel het in het begin wat tegen. Veel ingetogen nummers met af en toe een uitbarsting is een betere omschrijving. Af en toe doet het me zelfs aan Sigur Ros denken en dat is een compliment uiteraard . 3,5*

Wat?! Sigur Ros?!
Dat vind ik nou niet veel en dit wel.

Dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Ik zie alleen de vergelijking niet Jeroen. Op welke manier hoor je het? Komende maandag in Tivoli, eens kijken of ze het enthousiasme bij mij weet te bewaren.

Uit mijn hoofd zeg ik even snel als voorbeeld het einde van Rise from the shadows.. Vind het nogal zweverig en dromerig klinken. Maar iedereen hoort dingen weer anders Snap alleen niet waarom er hier als genre blues bijstaat...

Klopt. Maar ik hoor er ook niet echt Sigur Ros in om eerlijk te zijn.

Ik denk vanwege 'Old Man Chicago'.

Juist, juist, dat het zal zijn Zal deze plaat de komende dagen nog vaker luisteren, want een aantal nummers blijven lekker in mun hoofd hangen..

Werkelijk geweldig concert van de band in Tivoli de Helling gisteravond in Utrecht. Meest opvallende: de zanger. Wat een bijzonder fraaie stem en wat kan die jongen technisch ook goed zingen zeg. Andere ster: de leadgitarist. Dat hoor je natuurlijk ook op dit Broken Side of Time terug, maar live klinkt het allemaal net nog wat beter.
Rise From the Shadows was simpelweg briljant. Het is al mijn favoriete track van de cd, maar wat een fenomenaal niveau haalden ze tijdens dat nummer. Betoverend mooi.

Als het allemaal een beetje meezit, dan heeft deze band een hele mooie toekomst in het vooruitzicht.

Heb ze gister in het voorprogramma van de Dave Matthews Band gezien. Deze plaat kende ik al, maar stond met maar een paar plays te verpieteren in mijn iTunes-bibliotheek. Maar kan wat west hierboven stelt alleen maar beamen. Prachtige liveact, eigenlijk te goed om alleen een voorprogramma te zijn. En deze plaat ga ik wat vaker luisteren om te stemmen, maar zal ongetwijfeld niet laag uitvallen.

Juist West! Ik heb er ook enorm van genoten in Tivoli. En helemaal eens over de zanger en gitarist. Het werd zelfs af en toe episch bij Rise from the Shadows, maar wat mooi. Vond zelf de uitvoering van Lucys Rider heerlijk om live te horen. En ook zonder gitaren of drums bleven ze fier overeind, met een tamboerijn of een mondharmonica. De drummer deed me denken aan de drummer van Kings of Leon, ook zo'n enorme droogkloot. Een van jullie nog een praatje gemaakt met die gasten? Ik zag ze nog wel een biertje weg slurpen na de tijd

Dat vind ik heel mooi geformuleerd. En het klopt ook nog, episch!

Top album zeg!!!

Tijd voor een nieuwe AlbertaX

Al nieuws over een neiuwe?

Omhoog, van 3.5 naar 4, omdat die na een behoorlijke tijd nog steeds blijft boeien. Tijd voor iets nieuws is het wel, maar ik kan me met deze plaat ook nog wel even blijven vermaken.

Wat een stem heeft deze gast toch. Het nadeel is dat ze het in zich hebben om erg groot te worden ik hoop niet dat ook zij weer consessies gaan doen. Maar we zullen het zien.

Nog een maandje en dan is het zo ver. Ben benieuwd. Terugval of progressie?

Wat mij betreft een terugval. Ik vind het allemaal net iets te vlak geproduceerd. Zijn stem raakt mij ook net iets minder op de nieuwe plaat. Maar toch blijft het een favoriete groep van mij.

Wat een heerlijke vuige rockplaat is dit. Begint langzaamaan uit te groeien tot een van mijn favoriete platen. Alleen richting het einde wordt het iets te veel van het zelfde maar misschien heeft dat nog wat tijd nodig. Song Three Blues, ATX, Broken Side of Time zijn mijn favoriete tracks so far. 4*

Niemand die het over Leave Us and Forgive Us heeft? Naast het titelnummer en Rise from the Shadows voor mij nochtans het derde nummer dat er echt uitspringt. Intense, gejaagde sfeer en heerlijk pianoriedeltje als centraal thema.

O, wat blijft dit toch een klassieker! Taking Control, ATX. Wat een sfeer ademt dit zeg. Een zeer geweldige stem heeft die zanger ook. Destijds vaak in de platenzaak gedraaid.

Het hardere broertje van BOH!