Golden Earring - To the Hilt (1976)

Dit is toch wel een van de beste Earring platen hoor. Stips als zeer welkome aanvulling. En ik hou wel van de wat meer complexe nummers met gefreak en gepiel.

dit album gaat mij nooit vervelen. In feite Progrock. Met name de heruitgaven op vinyl (maar ook CD) klinken zo kraakhelder; heerlijk

Ik was vandaag wat door m'n collectie aan het snuffelen en kwam bij de Earring deze tegen. Verrek, dat is lang geleden! Maar weer eens draaien? In m'n herinnering vond ik dit album nooit zoveel soeps. En nadat ik bovenstaand stukje terug las begon ik met niet al te hoge verwachtingen te luisteren. Of het de kou is, de Skuumkoppe of het feit dat ik 10 jaar ouder ben dan m'n vorige stukje weet ik niet maar dit klinkt me anno nu erg fijn in de oren. De toetsen van Stips bevallen me nu een stuk beter dan 'vroegah'. Je moet even loslaten dat de Earring een rockband pur sang is en er met een open mind naar luisteren. Dan hoor je toch verrekte leuke dingen. Zo vind ik Nomad behoorlijk geweldig terwijl het nummer me eerder redelijk irriteerde. Ik ga niet roepen dat ik dit één van hun beste albums vind maar hij is zeker gestegen in de pikorde. Goh, het kan raar lopen..

De Earring en ik en LPs? Daar heb ik er veel te veel van. Op de een of andere manier klinkt het gewoon niet. Dat is al sinds op 12 of 13 jarige leeftijd een vriend de 'Pop History' nummer zoveel verzamelaar kreeg. Hij was weg van een aantal nummers en ik vond het niet zoveel. Dat is nooit veranderd door de jaren heen en na 'Cut' besloot ik geen LPs meer aan te schaffen.

De Earring, ik en singles? Ja, dat is een heel ander verhaal. Maar, To The Hilt. Dat was mijn eerste LP. Nadat ik 'Sleepwalking' (tweede Earring single na 'Holy Holy Life') en 'To The Hilt' (3e) al in de uitverkoop had gekocht, deed Spronk in Breda ook 'To The Hilt' in de afprijzing.

Vandaag heb ik het album voor het eerst sinds heel erg lang weer eens gespeeld. Het beviel toch weer volkomen. De symfonische rock elementen met Robert Jan Stips doen het heel goed en de langere nummers zijn gewoon heel goed uitgewerkt. Daarnaast heeft het album een ijzersterke leadsingle. Nummers als 'Why Me?', Violins', 'Nomad' en 'Facedancer' staan na 60 jaar gewoon overeind. Dat maakt To The Hilt mijn favoriete Golden Earring LP.

En de discussie 1975 - 1976. Ik weet echt zeker dat het 1976 is. Goede check is wanneer de plaat in hitlijsten kwam te staan. Dat was bij de LP top 20 van de VARA, gepresenteerd door Willem van Beusekom toch echt in de winter van 1976, als ik na heel hard fietsen uit school precies op tijd (16.00) met mijn cassetterecordertje klaar zat.

In de winter van 1976 was de opvolger van deze plaat, Contraband al verschenen. To the hilt verscheen echt in januari van dat jaar.

Nog even nagezocht in het Hitdossier: de single Sleepwalking verscheen op 24 januari '76 in de Top 40. En allicht gingen daar nog twee of drie weekjes Tipparade aan vooraf, dus het ding moet echt rond de jaarwisseling zijn uitgebracht. Het album kwam op 14 februari '76 binnen in de albumlijsten. Hitparadenoteringen zijn niet zaligmakend, maar naar mijn idee geven ze in dit geval toch wel een goede indicatie van de loop der dingen.