Monsters of Folk - Monsters of Folk (2009)

Zo mooi als in Map of the World heeft Conor Oberst niet meer geklonken sinds zijn Bright Eyes platen. De rest klinkt ook erg lekker, maar nu nog iets te standaard rootsrock voor mij. Misschien wat beter en vaker luisteren, want het kan best een groeiertje zijn!

Wat is dit een ontzettend fijne plaat zeg. Dat kan haast ook niet anders met in ieder geval twee van mijn favoriete artiesten (Jim James en Conor Oberst) en M.Ward die ook mooie liedjes weet te schrijven. Het album is erg mooi in balans en heeft lekker veel nummers. Op dit moment doen vooral Whole Lotta Losin', Baby Boomer, Magic Marker en Temazcal het erg goed bij mij. Opener Dear God is een ietwat vreemde eend maar wat zijn die stemmen daarin mooi zeg...

Deze veelbelovende plaat ga ik vanavond zeker nog eens beluisteren. Als zo'n grote namen hun goedkeuring voor dit geven wil ik het zeker eens een kans geven.

Als dit album iets niet is, dan is het in balans. Het lijkt op een nieuw album met members of the Eagles meets the Mamas & the Papas: alleen is de sound aangevuld met een vleugje country.

Toch wel een tegenvaller hoor. Temeer daar ze laten horen wel degelijk fatsoenlijke nummers te kunnen schrijven en spelen, zoals Ternazcal & Ahead of the Curve. Helaas hoor je tussendoor echt simpele country muziek... en nog wat anders: te simpele muziek?
Ik zou zeggen: pak de beste 4 songs eruit en ga daarna nog eens de studio in, om nu wel met iets fatsoenlijks te komen. En de Volkskrant met 5,0 sterren: Gijsbrecht, ga naar 1 of ander ver eiland toe en val ons niet meer lastig met je onzinnige recensie. Grazie!

Haha, dan kan ik net zo goed zeggen dat jij ons niet lastig moet vallen met zulke onzinnige berichten.

Ik vind dit wel degelijk goed in elkaar steken, over de hele linie goede nummers met een paar uitschieters. Het is zo goed als de som der delen, maar alsnog van hoog niveau. Ben benieuwd hoe goed dit live wel niet moet zijn, straks op Crossing Border.

Onzinnig: toe maar!

Jij vindt het schijnbaar wel goed in elkaar steken en ik vind dit een album uit balans: met te veel mindere, te makkelijke (country-)songs, naast een aantal tracks die wel goed zijn. Ze kunnen dus duidelijk beter, wat mij betreft.
Heel vreemd om zoiets onzinnig te noemen....

Ik trok alleen jouw lijn door, omdat je de recensie van de Volkskrant onzinnig noemde. Net zoals hun recensie is jouw bericht een mening. Vandaar dat het iets te makkelijk is om alles maar onzinnig te noemen. Don't take it personally.

Ah, ok!
Alleen met dit verschil, dat deze recensie van de Volkskrant over the Monsters of Folk voor mij de druppel is die de onzinnige recensie-emmer van de Volkskrant doet overlopen. Ik begreep hier van andere users dat heel wat mensen die recensies niet meer echt serieus namen, net als sommigen dat bij die van Oor doen.

Freaky + 1.
Meer hoef ik dan eigenlijk niet kwijt. Want de plaat spreekt voor zichzelf. Gewoon super.

Ik vind het echt een fantastisch album
Het verveelt gewoon totaal niet. En de grote namen uit de indie rock wereld die samen gaan werken, daar kan je toch gewoon alleen maar meesterwerken van verwachten?

Als nummer 1(Dear god) je niet aanstaat wil dat totaal niet zeggen dat je het hele album niet leuk zult vinden. Ik vind zelf nummer 1 echt heel erg mooi, het ligt niet helemaal in de lijn van het album, dat wil ik toegeven, de andere nummers hebben duidelijkere country invloeden die bij Dear God niet zo goed te horen zijn.
De heerlijke slideguitar stukken in nummers als the right place zijn gewoon briljant. Wat er ook voor zorgt dat het album niet snel (ZELFS TOTAAL NIET) verveelt zijn de verschillende vocalen.
De stem van de Bright eyes zanger komt er heel duidelijk boven uit, maar ook een nummer als Whole lotta losin' blijft ook gewoon super lekker om mee te zingen. Echt zo'n on the road nummer.

Echt, mensen geef dit album een kans en check ze out op het crossing border festival in november in den haag!! Ik ben er zeker bij!

Whole Lotta Losin' heeft een Eagles Of Death Metal sfeertje. Erg fijn hoor! Samen met Baby Boomer vormt dat nummer voor mij het hoogtepunt van het album. Helaas staan er ook een aantal gemakkelijke fillers op het album (Man Named Truth en Goodway bijvoorbeeld). Voorlopig 3.5*...

Fijn plaatje hoor, wat mij betreft heeft deze samenwerking meer te bieden dan de som der delen. De verschillende stemmen passen behoorlijk goed bij elkaar. Met name de bijdragen van Conor Oberst weten mij te boeien. Hij is beter in vorm dan op de meeste van zijn Bright Eyes-platen

Op papier leek het leuk, maar ik vind er geen bal aan.
Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

Zoals reeds werd aangekaart, dit is een zeer oneven album.
Veel nummers zijn erg routinous en kunnen eigenlijk echt niet boeien.
Dit album moet het hebben van zijn uitschieters, die weliswaar wat uit de toon vallen. Het beste nummer vind ik Dear God, en dat is helaas niet representatief voor het album.

Gewoon een hele goede plaat! Prachtige in de folk-/rootstraditie gedrenkte songs. De variatie zit 'm in de steeds iets andere persoonlijke invalshoeken, die de individuele leden van dit gelegenheidscollectief aanbrengen. Zo is de inbreng van Jim James weer anders (meer soulvol) dan die van Conor Oberst, maar het kleurt allemaal heel fraai bij elkaar. Echt wel één van de hoogtepunten van dit muzikale jaar 2009.

Gister / vannacht gezien op CrossingBorder. 2 1/2 uur speelde ze werkelijk magistraal. Ieder mocht zijn ding doen, rustig solo, met band, of minimale begeleiding. En daarna weer met volle band knallen. Drie prachtige stemmen (eigenlijk vier van de drummer deed ook een duit in het zakje) met elk een eigen kwaliteit. En toch was dit geen samenraapsel, nee er stond een retestrakke en enthousiaste BAND die het leuk vond om hun eigen en elkaars nummers te spelen, maar ook elkaar de ruimte te geven te exceleren op eigen terrein. bv. Ward op solo op gitaar was werkelijk fenomenaal. Dit was CSNY zonder ruzie en ego's, maar met een zelfde chemie. Nu de cd weer beluisterd en alles valt perfect op zijn plaats, nogmaals magistraal, cd/concert van het jaar

In eerste instantie teleurgesteld. Na een paar keer toch een herkansing gegeven en er achter gekomen dat ik helemaal fout zat: Geweldige plaat!

Don't ever buy nothing from a man named Truth!

True story.

Ik ben nauwelijks onder de indruk. Dit hebben we de afgelopen jaren toch al vaker en beter gehoord. De teksten vind ik ook helemaal niet boeiend. Muzikaal is het okee maar nooit spannend. Heel erg standaard pop/folk werkje.

2*

pracht album!

Klinkt mij toch even wat te standaard allemaal. Whole Lotta Losin' laat me dan wel even glimlachen, maar de rest doet dat eigenlijk bijna niet. Zoals iemand al zei: ik vind er geen bal aan.

Mij doet deze plaat ook vrij weinig. Snap de hele heisa niet. Heb het enkele maanden de kans willen geven, maar buiten Dear God is het allemaal iets te simpele country.

Dear God (Sincerely M.O.F.) vind ik echt een hemels mooi nummer. Inderdaad een beetje jammer dat de rest van het album niet deze richting uitgaat. Nog tips voor artiesten//albums/nummers die een beetje in het straatje van Dear God vallen?

Deze plaat heeft idd een fantatische opener, maar er staan nog parels op denk maar aan Don't buy something from a man named truth of Babyboomer

Pfoeh, ja, dat was inderdaad een wonderlijk optreden! Vantevoren had ik het album geluisterd en was niet bepaald onder de indruk, terwijl ik Bright Eyes en M. Ward toch wel cool vond...
In het begin kon ik het geheel als 'band' niet zo waarderen, de solo stukjes waren veel toffer, maar hoe langer ze aan't spelen waren hoe meer het geluid langzaam begon te kloppen, en uiteindelijk toch steeds interessanter werd. Zelfs toen de band weer bij elkaar kwam naar het einde toe! Toch wel een van de hoogtepunten daar!
De plaat dan, heeft heel wat tijd nodig om te groeien, want het lijkt allemaal zo standaard! Wellicht is het dat ook gewoon.
Maar, ongetwijfeld bevooroordeeld na het overdonderende concert, zijn het wel góede standaardnummers. Weinig innoverend wellicht, maar het geeft wel blijk van een groot talent voor het schrijven van liedjes. En dat is ook wel eens leuk!

Verrassend saaie plaat. Whole Lotta Losin' is nog wel een song dat ik eens opzet, voor de rest teleurstellend van een stel toch uitstekende muzikanten.

De plaat staat voor het eerst op, ik heb ze in bruikleen van een vriend met nogal aparte muzikale smaak.
En na een track of 5 voel ik al nattigheid, bij mijn eerste luisterbeurt...
Ik apprecieer het solowerk van Matt Ward enorm, de anderen ken ik niet eens, vrees ik.
Maar ik vrees dat dit slap stuurloos nietszeggend muzikaal behang is, en dat ik al blij ben hier zelf geen n€uro te hebben aan besteed.
Mocht ik mijn nogal vlug gevormde mening nog bijstellen, je merkt het wel.

Mmm ik ken deze plaat niet echt, maar als je een beetje voeling hebt met laten we zeggen 'alternatieve americana', dan is het wel de moeite waard om het werk van Conor Oberst (Bright Eyes) en Jim James (My Morning Jacket) een keer na te pluizen, Father. Zeker geen nietszeggend muzikaal behang wat deze heren met hun eigen bands hebben gemaakt...

Je moet toch eens Z van My Morning Jacket beluisteren. Ligt wel in jouw straatje denk ik, Father. Snap overigens wel dat je dit niet zo geweldig vind. Is allemaal wat braafjes en niet wat je zou verwacht van deze creatieve genieën...

Monsters of Folk is een zogenaamde ‘supergroep’. Mensen verwachten van supergroepen altijd dat ze drie keer zo goed werk leveren als de leden bij hun eigen bands. Dat zou dus betekenen dat het debuut van Monsters of Folk drie keer zo goed moet zijn als My Morning Jacket (Jim James), Bright Eyes (Conor Oberst) en M. Ward. Zo redeneer ik niet. Iedereen verdient een eerlijke kans. Het zou dus oneerlijk zijn om de lat voor supergroepen hoger te leggen. Niet alleen oneerlijk voor de groep, maar ook jammer voor jezelf als luisteraar. Het wordt namelijk moeilijker te genieten van iets waarvoor je de lat hoger hebt gelegd.

Het eigen werk van de bandleden is duidelijk te herkennen in de nummers. Zo is Ahead of the Curve duidelijk een Conor Oberst-liedje en is Slow Down Jo zonder twijfel van M. Ward. Het is dan ook niet heel anders dan hun solowerk. M. Ward speelt weer op dezelfde gitaar als altijd.

Maar om te spreken van een verzamelplaat met nieuw werk van elk van het drietal apart, gaat te ver. Er zijn, zo lijkt het tenminste, ook nummers samen geschreven, zoals de mooie opener Dear God (Sincerely M.O.F.). En ook opvallend: in Temazcal overheerst de gitaar van Ward, maar horen we Oberst zingen.

Uitmuntend zangwerk van alledrie, waarbij Jim James het meeste opvalt met zijn prachtig heldere en hoge keelstem. Monsters of Folk klinkt vol en soms zelfs christelijk groots. Kan komen doordat de drie allemaal een prominente rol willen spelen met hun gitaar. Maar ook de samenzang helpt daarbij.

Dat gitaarspel is overigens perfect. Er wordt niet zozeer gespeeld met virtuositeit, maar wel met gevoel, en daar draait het om. Oh ja, nu vergeet ik eigenlijk een vierde Monster: Mike Mogis. De Multi-instrumentalist bespeelt een aanzienlijk deel van de instrumenten op de plaat en is ook nog eens de producer. Maar bij Monsters of Folk draait het toch echt om Jim James, Conor Oberst en M. Ward. Ze zijn samen niet drie keer zo sterk als solo, maar fans van de mannen die dat niet eisen, zullen aan deze samenwerking veel plezier beleven.

Pindahaai