Elton John - Elton John (1970)

Ik heb dit album, samen met enkele andere Elton John-klassiekers uit de periode 1970-1975, aangeschaft via de Blah-site.
En het moet gezegd: de man was in zijn beginperiode ijzersterk. Wat een mooie nummers staan op dit album. 'Your Song' is natuurlijk het bekendste, maar heel het album is van een hoog niveau.
Het valt op hoe weinig aandacht de man hier krijgt. Jammer eigenlijk, want die beginjaren zijn zo goed. Maar toegegeven, vanaf de jaren '80 gaat het bergafwaarts.

Geen enkele plaat van hem heeft meer dan 20 stemmen!
En dat terwijl hij MILJOENEN platen verkocht heb. Vreemd idd.

Na intensieve luisterbeurten stem verhogen: 5.

Idd commercieel succes doet een artiest weinig goed op MuMe. Maar ik denk ook dat potentiele Elton John liefhebbers weinig zich op deze site vertoeven.

Ik zie het al voor, al die altootjes headbangend op Rock Werchter, zeg de één tegen de ander tijdens een optreden van Muse: "Kerel, Ik heb gisteren de Elton John collectiie aangeschaft, ik moet zeggen, verdraait goed! ik ben er erg weg van!" Volgens mij is dat het equivalent van tijdens een Wu-Tang Clan concert keihard white power te gaan roepen.

Neemt niet weg dat Elton een geweldig muzikant is, die veel langer herinnert zal worden als alles wat ooit op Rock Werchter heeft gestaan de afgelopen 5 jaar (behalve The Who dan he )

Tweede elpee van de toen beginnende Elton John. Je merkt meteen dat de samenwerking met Bernie Taupin zijn vruchten afwerpt.
Hier staat werkelijk niets ondermaats op, dit is pure klasse en vakmanschap.
Uitschieter is voor mij beslist BORDER SONG, maar hier staan enkel zéér goede songs op van een rasartiest die in de zeventiger jaren prachtige elpees wist af te leveren en in de jaren tachtig lousy ones, maar gelukkig nog met sterke hits wist te imponeren.
Hier was hij in topvorm en deze plaat verdient méér dan een gemiddelde van amper 3.59 !
4.5 sterren jawel ! **** 1/2

Iemand wist dit hier al voor mij op te merken, ik wil deze persoon dus geheel ondersteunen. In de creatief sterke zeventiger jaren was Elton John in staat (en deed dat ook) om prima albums af te leveren die het allerhoogste niveau bereikten ! Prima plaat is dit !

onbetwist Elton John's beste plaat, zijn meesterwerk!!!
Had ik deze maar jaren eerder ondekt. First episode at hienton is van klassieke ongekende schoonheid. Het nivo van deze plaat is overal hoog. rockers en ballads mooi afgewisseld

First episode at hienton is ook mijn favoriet. Heerlijke nostalgische herinneringen roept het op over eerste liefdes. Bij toeval kreeg ik dit album jaren geleden op lp-diskette en heb het letterlijk grijs gedraaid. Net als lp's als Kate Bush's Lion Heart is hij helemaal af. Beter heeft Elton ze niet gemaakt. Later werk is vaak veel rockiger met veel drum en gitaren, wat ik in combinatie met zijn piano en stem altijd een vreemd huwelijk heb gevonden. Op deze plaat is de juiste balans nog wel aanwezig. Zoals vaker beleefde ook deze artiest zijn hoogtepunt in zijn beginperiode.

Is dit album wel op cd verkrijgbaar? Heb het nog nooit ergens zien liggen in ieder geval. Ben hier verdraaid benieuwd naar!

ja, er is nu zelfs een deluxe versie te bestellen bij cdwow

De Deluxe versie kon ik vandaag te pakken krijgen, héérlijk die extra cd met outtakes, demo's en enkele formidabele live-opnames. Jammer dat Rock and Roll Madonna en Grey Seal nooit op het officiële album verschenen, leuk dat die er nu als bonus toch bij zitten!
"Elton John" is een meesterwerk, dat wist ik al uit mijn vinylperiode, maar formidabel dat ik die deluxe versie kon krijgen.
Aanradertje van jewelste voor de echte singer-songwriterfreak, want de albums van Elton uit deze periode zijn allemaal top!

Hier moet ik Father McKenzie weer bijtreden. Uitstekend album met een mengeling van pianoballads en rocknummers waarmee Elton John definitief doorbrak mede vanwege de evergreen Your Song, één van zijn beste songs. In zijn beginperiode bracht Elton John trouwens veel prachtalbums uit, zijn latere werk is van minder niveau.
Maar dit album mag je beslist aanschaffen.

Met een nieuw album in september in het vooruitzicht, dit tweede album nog maar weer eens uit de kast gehaald. Het eerste met producer Gus Dudgeon en de werkelijk schitterende arrangementen van Paul Buckmaster, die hier op enkele nummers de cello speelt. Verder meestergitarist Clive Hicks en backing vocals van o.a. Madeline Bell en Lesley Duncan. Het is vooral die klassiek-orkestrale aanpak op nummers als I Need You to Turn To; First Episode at Hienton; Sixty Years On en The King Must Die die eruit springen.
Ze hebben iets donkers, onheilspellends, onpeilbaars.

Sommige teksten van Bernie Taupin zijn duidelijk autobiografisch, andere hebben geen andere betekenis dan de lekkere klank, zoals Take Me To The Pilot, waarvan Taupin zelf zei dat hij geen idee had waar het over ging. "Take me to the pilot for control / take me to the pilot of your soul" waarmee het nummer kennelijk gospelelementen bevat, evenals Border Song.
Een bluesrocker a la The Stones vinden we in No Shoe Strings on Louise. Ook in The Cage is de bluesrock niet ver weg.

Elton John, met gedegen klassieke piano-opleiding, kwam met dit album uit de kast als componist, pianist en zeker ook als zanger. Een verbluffend talent. Dit niveau wist hij t/m Goodbye Yellow Brick Road vol te houden totdat succes, drugs en persoonlijkheidsproblemen tol gingen eisen.

Nogmaals: ongekend multitalent deze jonge Elton.

Halfje er bij...

Toch wel een erg sterke plaat van Elton John, ik denk eigenlijk ook wel z'n beste. Natuurlijk staan er op het alom bejubelde GYBR nummers die beter zijn de beste nummers hier maar als geheel vind ik deze plaat beter. GYBR is ook wel een hele zit en hier krijg je 40 minuten (iets boven de 50 als je de bonustracks mee zou tellen) top kwaliteit.

Het beste nummer vind ik The King Must Die, prachtig!

Mwah, ik had toch iets meer verwacht van dit album. Elton John vind ik zeker geen vervelende singer-songwriter. Desondanks maakt deze kleurrijke persoonlijkheid, ironisch genoeg , muziek die mij niks bijzonders biedt. Toch zijn er hier dan toch nog wel een aantal pareltjes te vinden. Met name "Sixty Years On" en "The King Must Die" zijn sterk. Het eerstgenoemde nummer heeft zelfs een indrukwekkend, dreigend intro.

Misschien jeugdsentiment (mijn moeder draaide dit grijs) maar dit blijf ik een sterk album van EJ vinden.

Elton John was de grote muzikale held van mijn jeugd. Nou ja, held, er was natuurlijk niet veel heroïsch aan een kleine, kalende, niet gitaar maar piano spelende, dikkige, bijziende showman op plateauzolen, in goud-lamé-jasjes en met uitzinnige brillen met ruitenwissers op de neus, en zijn naam kwam je ook niet vaak op "pukkels" tegen, maar zijn prachtige melodieën, de verhalende teksten, de gedragen zang en de perfecte koortjes (wel zo makkelijk dat de drie leden van zijn begeleidingsband samen toevallig ook nog eens hemelse keeltjes bleken te hebben) zorgden er toch voor dat ik geheel en al in zijn muziek kon opgaan. Met Daniel zag ik het licht, vanaf de dubbelelpee Goodbye yellow brick road was ik verkocht, en pas bij Blue moves begon mijn liefde te bekoelen (vooral omdat ik toen aan mijn studententijd begon en ook nog eens andere genres leuk begon te vinden).
        Wel moet worden gezegd dat het vooral de "zoetgevooisde" zanger was die ik graag hoorde: op de eerdere platen die ik na Don't shoot me – I'm only the piano player leerde kennen (Honky château, Madman across the water, Tumbleweed connection, Friends) vond ik hem nogal "knauwend" zingen, en bovendien waren de nummers vaak voorzien van orkestrale arrangementen die zeer dominant konden zijn, toen nog geschreven door Paul Buckmaster die het orkest altijd als een extra instrument opvoerde, terwijl de latere arrangementen van Del Newman voornamelijk de sfeer en de intensiteit versterkten en daardoor niet zo overheersend waren.
        Zodoende ben ik indertijd nooit tot deze plaat geraakt (afgezien van Border song via Johns eerste Greatest hits-plaat –overigens al een mooi voorbeeld van de knauwende zang die mij tegenstaat– en natuurlijk het onvolprezen Your song), en dat is jammer, want op twee stomvervelende rockers na (de onbegrijpelijke concertfavoriet Take me to the pilot en het wellicht door de Stones ten tijde van Gram Parsons geïnspireerde No shoe strings on Louise – John zingt hier het laatste woord van de titel zelfs zoals Jagger dat had kunnen doen) is Elton John eigenlijk een geweldige plaat. De ballades (maar liefst zes van de tien, altijd goed) zijn op z'n zachtst gezegd zwáár, vaak ook door de bijdragen van Buckmaster wiens omineuze violen mijn speakers soms doen sidderen, maar ik kan zijn arrangementen nu beter plaatsen en waarderen, en bovendien zijn Johns composities en zang en Bernie Taupins meestal zeer beeldende teksten al vroeg in hun carrière van hoog niveau. Van de up-tempo-nummers valt vooral The cage op, met z'n pakkende "A-ha-whoo-hoo"-refrein, z'n wah-wah-gitaar en z'n heerlijk gedateerde synthesizer-solo.
        Op de oorspronkelijke geremasterde en superbe klinkende versie die ik bezit (met dertien nummers) voegen de drie bonustracks niet veel toe, hoewel het wel aardig is om deze vroege uitvoering van Grey seal te vergelijken met de explosieve en van veel meer zelfvertrouwen getuigende latere versie op Goodbye yellow brick road. En het stompzinnige Rock n roll madonna klinkt net zo live als Teenage rampage van The Sweet – wie dat nummer kent weet ik wat ik bedoel.
        Conclusie: eigenlijk een vrij overdonderende ontdekking na al die jaren. Nog altijd is de kleurrijke en gevarieerde pop van Johns qua verkoop meest succesvolle jaren (1972-1977) mij dierbaarder, maar de grillige en bijna barokke kamermuziek die hij op deze plaat brengt en de romantische onbevangenheid die Taupin en hij daarbij tentoonspreiden maken wel duidelijk waarom hij in Amerika al zo vroeg in zijn carrière als een next big thing werd gezien – en terecht, naar later ook in commercieel opzicht bleek. Naast het heilige Your song zijn het ontroerende First episode at Hienton, het van een briljant strijkersintro voorziene Sixty years on (hoewel Buckmaster het arrangement zelf teveel op een "thirties horror movie score" vond lijken) en het onheilspellende slotnummer hier wat mij betreft de hoogtepunten.

Samen met born to run van springsteen het allerbeste album aller tijden

Nieuwe mooie Rsd uitgave op dubbel vinyl, weinig woorden aan toe te voegen aan deze klassieker.
Weinig mensen die Elton niet kennen. Maar dit blijft een van zijn beste platen ever...
Mooi ook dat nu ook de niet uitgebrachte versies zijn van "Border song" en "Bad Side of the moon"
Een must have, naar de zoveelste versies van deze enkeling op vinyl.

Goede, naammakende plaat, uiteraard met de klassieker Your Song. Wel vind ik dat Elton z’n voeting nog moest vinden.
De balans is wat zoek met een teveel aan ballads en gospelachtig materiaal. Uiteindelijk vind ik het allemaal wat weeïg.
Dat hij toen al kon knallen met z’n band bewezen het live-album 11-17-70 en hieropvolgende platen.
Beter zou volgen.
De drie bonustracks vind ik beter dan het eigenlijke album.

Mee eens met Kaztor. De ballads hebben inderdaad wat de overhand. Ze zijn ook niet allemaal even sterk. Soms slaat het kitsch wat te hard om zich heen. Toch is de potentie zeker aanwezig en zou de balans op latere platen er zijn. Al met al een prima opvolger van het debuut , met 3 hoekstenen in zijn oeuvre. Your Song ,Take Me To The Pilot en Border Song. De rest is prima. 3 en halve ster.

M'n 1e plaat van elton john. Soms mierzoet...maar God, wat is ie prachtig!!!