Elton John - Elton John (1970)

Elton John was de grote muzikale held van mijn jeugd. Nou ja, held, er was natuurlijk niet veel heroïsch aan een kleine, kalende, niet gitaar maar piano spelende, dikkige, bijziende showman op plateauzolen, in goud-lamé-jasjes en met uitzinnige brillen met ruitenwissers op de neus, en zijn naam kwam je ook niet vaak op "pukkels" tegen, maar zijn prachtige melodieën, de verhalende teksten, de gedragen zang en de perfecte koortjes (wel zo makkelijk dat de drie leden van zijn begeleidingsband samen toevallig ook nog eens hemelse keeltjes bleken te hebben) zorgden er toch voor dat ik geheel en al in zijn muziek kon opgaan. Met Daniel zag ik het licht, vanaf de dubbelelpee Goodbye yellow brick road was ik verkocht, en pas bij Blue moves begon mijn liefde te bekoelen (vooral omdat ik toen aan mijn studententijd begon en ook nog eens andere genres leuk begon te vinden).
        Wel moet worden gezegd dat het vooral de "zoetgevooisde" zanger was die ik graag hoorde: op de eerdere platen die ik na Don't shoot me – I'm only the piano player leerde kennen (Honky château, Madman across the water, Tumbleweed connection, Friends) vond ik hem nogal "knauwend" zingen, en bovendien waren de nummers vaak voorzien van orkestrale arrangementen die zeer dominant konden zijn, toen nog geschreven door Paul Buckmaster die het orkest altijd als een extra instrument opvoerde, terwijl de latere arrangementen van Del Newman voornamelijk de sfeer en de intensiteit versterkten en daardoor niet zo overheersend waren.
        Zodoende ben ik indertijd nooit tot deze plaat geraakt (afgezien van Border song via Johns eerste Greatest hits-plaat –overigens al een mooi voorbeeld van de knauwende zang die mij tegenstaat– en natuurlijk het onvolprezen Your song), en dat is jammer, want op twee stomvervelende rockers na (de onbegrijpelijke concertfavoriet Take me to the pilot en het wellicht door de Stones ten tijde van Gram Parsons geïnspireerde No shoe strings on Louise – John zingt hier het laatste woord van de titel zelfs zoals Jagger dat had kunnen doen) is Elton John eigenlijk een geweldige plaat. De ballades (maar liefst zes van de tien, altijd goed) zijn op z'n zachtst gezegd zwáár, vaak ook door de bijdragen van Buckmaster wiens omineuze violen mijn speakers soms doen sidderen, maar ik kan zijn arrangementen nu beter plaatsen en waarderen, en bovendien zijn Johns composities en zang en Bernie Taupins meestal zeer beeldende teksten al vroeg in hun carrière van hoog niveau. Van de up-tempo-nummers valt vooral The cage op, met z'n pakkende "A-ha-whoo-hoo"-refrein, z'n wah-wah-gitaar en z'n heerlijk gedateerde synthesizer-solo.
        Op de oorspronkelijke geremasterde en superbe klinkende versie die ik bezit (met dertien nummers) voegen de drie bonustracks niet veel toe, hoewel het wel aardig is om deze vroege uitvoering van Grey seal te vergelijken met de explosieve en van veel meer zelfvertrouwen getuigende latere versie op Goodbye yellow brick road. En het stompzinnige Rock n roll madonna klinkt net zo live als Teenage rampage van The Sweet – wie dat nummer kent weet ik wat ik bedoel.
        Conclusie: eigenlijk een vrij overdonderende ontdekking na al die jaren. Nog altijd is de kleurrijke en gevarieerde pop van Johns qua verkoop meest succesvolle jaren (1972-1977) mij dierbaarder, maar de grillige en bijna barokke kamermuziek die hij op deze plaat brengt en de romantische onbevangenheid die Taupin en hij daarbij tentoonspreiden maken wel duidelijk waarom hij in Amerika al zo vroeg in zijn carrière als een next big thing werd gezien – en terecht, naar later ook in commercieel opzicht bleek. Naast het heilige Your song zijn het ontroerende First episode at Hienton, het van een briljant strijkersintro voorziene Sixty years on (hoewel Buckmaster het arrangement zelf teveel op een "thirties horror movie score" vond lijken) en het onheilspellende slotnummer hier wat mij betreft de hoogtepunten.