Elton John - Tumbleweed Connection (1970)

Erg goed country/gospel/pianorock album van Elton John. Het is een van zijn wat minder bekende albums met name door het ontbreken van een hitsingle. Toch staat er geen slecht nummer op.

Qua sound is het album enigszins vergelijkbaar met zijn voorganger Elton John.

Hoogtepunten zijn er genoeg : Ballad of a well-known gun, My father's gun, Burn down the mission en de extra track Madman across the water die hier stukken beter is dan op het album hierna.

Het album haalt net niet het niveau van zijn beste album Honky Chateau maar is toch erg goed. 4 sterren.

Elton John zullen de meeste mensen kennen van zijn hits, maar met Tumbleweed Connection bewijst hij dat hij ook geweldige albums kan maken. Het is een semi-concept album over het wilde westen. Muzikaal gezien is Tumbleweed Connection sterk beïnvloed door roots rock en country rock. Sommige nummers doen ook erg denken aan The Band. Country, folk, gospel, blues, pop en rock elementen worden op sublieme wijze gecombineerd. Het resultaat is een sfeervol album vol met pakkende melodieën.

Desondanks blijft het album herkenbaar als Elton John, wat het een uniek geluid geeft. Qua songwriting is Tumbleweed Connection fantastisch: Country Comfort, My Father’s Gun en Burn Down the Mission behoren tot de beste nummers van Elton John, om er een paar te noemen. Al met al is Tumbleweed Connection een geweldige mengelmoes van genres en één van de meest ondergewaardeerde pop rock albums aller tijden.

Elton Johns Americana-plaat, of is het voornamelijk die van Bernie Taupin? Hoe dan ook, geïnspireerd door Music from Big Pink, het debuutalbum van The Band van twee jaar eerder, lijkt dit hun (beider) poging te zijn om hun fascinatie met het Amerikaanse Westen in een conceptplaat om te zetten, met gebruikmaking van countryinvloeden en wat lossere manieren van musiceren. Een interessant uitgangspunt, maar het resultaat doet me af en toe wat geforceerd aan: uiteindelijk is dit album toch gewoon opgenomen in Londen met Britse muzikanten voordat John en Taupin nog maar een voet op Amerikaanse bodem hadden gezet, met in de teksten stoere "authentieke" Amerikaanse namen als Deacon Lee, old Clay, Reno en Van Bushell, en ook nog eens af en toe een gemaakt-Amerikaanse "folksy" uitspraak ("Well that ain't nachural"). Bovendien gaan verschillende nummers veel te lang door, zoals Ballad of a well-know gun dat anderhalve minuut korter had mogen zijn, maar ook het verder geweldige My father's gun, en zeker Country comfort, dat na een couplet-refrein-couplet-refrein-solo-refrein-structuur opeens met nóg een couplet en een refrein op de proppen komt en zo geen 3'45 maar 5'07 duurt. (Ik moet ook zeggen dat die down-home-thematiek me niet zo interesseert, als ik dat wil horen zet ik John Denvers Thank God I'm a country boy wel op.)
        Dat alles laat echter onverlet dat Johns gevoel voor melodie en dramatiek op sommige omenten wederom ongeëvenaard is, zoals bij het krachtige refrein van het al genoemde My father's gun (met dat mooie bluesy gitaartje dat mij doet denken aan Stephen Stills' gitaargeluid op Déjà vu), waarbij de melodie superbe ondersteund wordt door de gespannen (en spannende) situatie die Taupin in de tekst schetst. En die andere plaatkantafsluiter Burn down the mission is zo mogelijk nog sterker, met z'n climax met hamerende piano, strijkers en blazers en tenslotte Paul Buckmasters vurig kolkende violen... Ik kan me de hectiek tijdens de live-uitvoeringen indertijd heel goed voorstellen.
        Ook de nummers met kleinere arrangementen zitten soms geweldig in elkaar. Na de vormeloze plaatopener met z'n irritant-vrijblijvende "opvul"-gitaarloopje is daar bijvoorbeeld Come down in time, waarin ik door de combinatie van contrabas, subtiele drums en orkestraal arrangement (is dat een klarinet of een hobo?) de schemer waardoorheen de ik-figuur loopt op weg naar zijn vermeende rendez-vous bijna kan zien, en bovendien zingt John zijn regels op aparte wijze door in de coupletten aan de einde van elke regel al één of twee woorden van de volgende regel te zingen, hetgeen een soort ademloos en daardoor smachtend effect geeft. (Qua sfeer doet dit nummer me sterk denken aan de herfstige muziek van Nick Drake.) En een ander klein meesterwerk is Amoreena, sowieso al een mooi nummer met een fraaie en tedere tekst dat nog eens een niveau hoger wordt getild door de subtiele gitaareffecten in de laatste regel van het refrein. En dan natuurlijk het werkelijk perfecte en bijzonder ontroerende Talking old soldiers...
        Al met al een plaat uit Johns "vroege" periode die ik nooit helemaal in mijn hart heb kunnen sluiten, maar die bij nadere beschouwing op z'n beste momenten eigenlijk toch al het niveau haalt van de platen die ikzelf beschouw als zijn absolute meesterwerken, Goodbye yellow brick road en Captain Fantastic. En de bonustracks zijn overigens eveneens de moeite waard : Into the old man's shoes is een knappe ballade, en Madman across the water is niet alleen interessant als vroege versie van het titelnummer van Johns volgende plaat maar ook vanwege de aanwezigheid van opper-Spider From Mars Mick Ronson.

Deze plaat behoort zeker tot het beste wat Elton en Bernie uitbrachten. In die tijd bracht Elton John 2 a 3 platen per jaar uit. Allemaal van een hoog niveau. Telkens met andere invloeden. Vanaf 1978 minderde dat, wegens invloed van roesmiddelen? Toch stonden op de latere platen soms nog geweldige nummers. Vanaf Made in Engeland (1996) verbeterde het niveau terug met Songs grom The West Coast als uitschieter.