Elton John - Honky Château (1972)

Honky Chateau is een fantastisch album van een artiest die ik eigenlijk dit jaar voor het eerst begin te ontdekken.

De plaat heeft een prachtige begin jaren zeventig productie die de toch al hele goede nummers een meerwaarde geeft. Verder heeft het album een goede balans tussen uptempo en meer balladachtige nummers.

Hoogtepunten zijn behalve bovengenoemde tracks ook Honky cat, Mellow, Salvation en Hercules.

Mensen die Elton John alleen kennen van Nikita en de afschuwelijke remake van Candle in the wind zouden dit album toch eigenlijk eens een kans moeten geven.

Honky Château is één van de betere en meest uitgebalanceerde albums van Elton John. Hiermee wist hij een grote hit te scoren met Rocket Man, een geweldig nummer dat enigszins vergelijkbaar is met Space Oddity van David Bowie.

Het album kent een mooie afwisseling tussen ballads en up-tempo nummers. Honky Château opent geweldig met Honky Cat, een vrolijke ‘piano rocker’. Ook bevat het album af en toe country-elementen, zoals in het nummer Slave. Een ander hoogtepunt is I Think I’m Going to Kill Myself, een nummer dat ondanks zijn titel één van de vrolijkste en meest humoristische nummers van Elton John is. Het album is goed geproduceerd en ook muzikaal zitten de nummers goed in elkaar, waarbij vooral het piano- en gitaarwerk opvallen.

Mensen die Elton John alleen van zijn ballads kennen moeten zeker naar dit album luisteren. Honky Château laat zowel zijn serieuze als komische kant horen.

Een klassieker met alleen maar heerlijke liedjes. De langzame nummers 'Mellow' en 'Slave' houden het album goed in balans, waardoor 'Honky Cat' en 'I Think I'm Gonna Kill Myself' eruit springen.

Dit album kent alleen maar toppers. 'Mona Lisa' is ontzettend ondergewaardeerd. Hetzelfde geldt voor 'I Think I'm...': een geestig meezingnummer. 'Rocket Man' is mijn favo Elton-song.

Enige minpunt is dat het album slechts tien nummers bevat

Elton Johns eerste grote albumsucces (#2 in Engeland, 5 weken #1 in USA), met dank aan de twee hitsingles. Opvolger Don't shoot me was de eerste plaat die ik van hem leerde kennen, en toen ik vanaf dat album terug ging werken ben ik van Honky château eigenlijk nooit onder de indruk gekomen. De opener zet wat mij betreft de toon met een flauwe melodie en een ronduit vervelende toetsenpartij, en het nummer krijgt voor mij alleen maar wat punch door het slimme blazersarrangement (maar gaat dan vervolgens weer veel te lang door, een euvel waar wel meer nummers op dit album aan lijden).
        De Amerikaanse insteek ligt er na Tumbleweed connection nog steeds dik bovenop: het honky-tonk-pianogeluid van I think I'm going to kill myself, de Up on Cripple Creek-imitatie van Susie, de gospel van Salvation, de slavernij van Slave, de setting van Spanish Harlem van Mona Lisas, en de soms knauwende zang waar ik niet zo'n liefhebber van ben – ik hoor liever Johns warme stem die vanaf Daniel de overhand kreeg. Bernie Taupins teksten op Johns latere platen zouden natuurlijk blijven getuigen van zijn (hun) fascinatie voor de Amerikaanse (pop)cultuur, maar de muziek zou afwisselender, rijker en kleuriger worden, en die Elton John hoor ik toch het liefst, niet die van vormeloze stampers als Susie en Amy. Gelukkig krikken Slave, Mona Lisas en Hercules op het einde van de plaat het niveau toch wel even op.
        Eerlijk is eerlijk, soms vraag ik me ook af of ik niet al te zeer beïnvloed ben door de lelijke monochrome kleurstelling van de hoes, alsof dat laffe beige mijn beleving van de muziek zelf te eendimensionaal heeft gekleurd, terwijl mijn latere favoriete platen van Elton John juist heel kleurrijke hoezen en boekjes hebben. Het most natuurlijk niet maggen, maar feit blijft dat voor mij de grote periode van Elton John pas hierná begon, hoe vaak ik Honky château ook blijf proberen.