Tin Machine - Tin Machine II (1991)

Opnieuw probeerden de mannen van Tin Machine om een boeiend album te maken, en in het begin toen ik dit album had was ik ook zeer onder de indruk. Vooral de single 'Baby universal' vond ik top. Maar voor mij was de houdbaarheids datum van deze muziek na enkele jaren toch wel op, dat integenstelling tot David Bowie's solowerk dat bijna nooit gaat vervelen.

Niet zo goed als de voorganger, maar wel gewoon een goed album... iets meer gepolijst dan "Tin Machine", ietsje te gepolijst soms.. de ruwe kantjes van de voorganger miste ik een beetje..

Favorieten op deze plaat: "Baby Universal", wat een opener!
"One Shot" en het schitterende "stateside"...

Tja, hoe goed ik Bowie meestal ook vind, hier hoor ik het echt niet, ik begrijp dit bandje niet, vrees ik...
You Belong in Rock'n Roll is zowat het enige dat me kon raken...

**1/2

Tin Machine II is beter geproduceerd dan Tin Machine, maar mist wat van de energie.

Toch zet ik liever deze op dan deel 1, daar vond ik dat Tin Machine meer voor het garage-effect (zo extreem mogelijke gitaarherrie en een nogal doffe opname) en ik hou meer van wat strakkere muziek.

Tin Machine heeft veel kritiek gehad, maar het feit dat Bowie weer risico durfde te nemen en in wezen de aanzet was voor een aantal zeer mooie albums later in de jaren 90 is voor mij al voldoende om Tin Machine te waarderen!

Als je de back catalogue van Bowie bekijkt op de EMI-remasters zit deze er niet tussen.
Vreemd.

Ik vind het niet zo vreemd, want echt goed kun je dit niet noemen, ik vind het behoorlijk FC Knudde!

De 3 eerste nummers en vooral "You Belong in Rock'n Roll" vind ik wel sterke nummers maar voor het overige staan er weinig memorabele dingen op. Het is een album met een beperkte houdbaarheid wegens vrij kleurloos, het weet niet genoeg te raken. Gelukkig zou het nadien beter gaan met David Bowie.

Hoor 'm nu voor het eerst. Ik kan hier toch niet echt warm voor lopen. Dit is typisch het soort synthetische 'rock' vol met gimmicks dat in de jaren '80 zo popi was. Vooral die cover van Roxy Music's If There Is Something klinkt ontzettend flauw.

Waar Tin Machine (1) belangrijk was voor de carriere van Bowie, is dit eigenlijk nergens goed voor. Het voegt vrij weinig tot niets toe aan I, geen enkel nummer blijft hangen, en de stevige rocksound van 1 is weg. Dit klinkt allemaal wat te negatief, want echt slecht is het album niet. Maar niet echt benoemswaardig. Eentje om te vergeten.

helemaal niet eens met de voorgaande recencies . ik vond tin machine absoluut uniek !!
the sales brothers spelen zo strak en met zoveel soul . en de cover song van roxy music klinkt toch veel beter dan het origineel? nee...dit hoort wat mij betreft tot de top !!!!!
BOWIE ...maak nog eens zo"n album alsjeblieft

Vreemd? deze plaat is nooit door EMI uitgebracht.

In tegenstelling tot de vorige Tin Machine plaat, was dit een aanzienlijke tegenvaller.

You belong in Rock 'n roll vind ik super.. de rest van dit album doet me ook niet echt veel

Dit is helemaal niet zo'n slechte plaat. Ik snap wel dat toentertijd bands als Nirvana en Pixies een stuk interessanter waren en blijkbaar werd Bowie toen echt niet meer serieus genomen, maarrr mensen, ervalt weer genoeg te genieten hoor! Baby Universal, You Belong In Rock N'Roll, Amlapura, Shopping For Girls, kom maar op! Meer daarvan graag! Niet alles is even briljant natuurlijk, het is ook weer geen meesterwerk, maar een volledig slechte Bowie plaat bestaat gewoon niet.

Misschien is dat wel bowies eeuwige debakel, platen uitbrengen met enkele hoogvliegers en de rest middelmaat

Tin Machine zag het licht toen Bowie compleet uit de gratie lag bij het publiek. Alles wat de man maakte werd de grond in geschreven, concertzalen bleven plots half leeg, terwijl het nog maar 6 jaar voor Tin Machine was dat je er heel snel bij moest zijn om een Bowie kaartje te bemachtigen. Hij had het een beetje aan zichzelf te danken. Door in de jaren 80 zijn muzikale koers een gigantische commerciele en glad geproduceerde inpuls te geven vervreemde hij van zijn oorspronkelijke fans. Zijn nieuwe fans waren hem niet trouw, die kwamen slechts voor de hitsingles, en toen die uit bleven, haakte die groep ook af.
Ten tijde van Tin Machine was de aanhang van Bowie kleiner als ooit, en dat is nooit meer helemaal goed gekomen. Terwijl Tin Machine toch wel zijn beste is sinds scary monsters uit 1980.
Een nummer als Amlapura had zo op een plaat als Heroes kunnen staan.

YouTube - Amlapura - Tin Machine (David Bowie)

Mijn idee is dat Bowie vanaf Let's Dance even helemaal klaar was met het experimenteren. Op persoonlijk vlak ging het goed met hem, hij deed veel met z'n zoon (die meer geinteresseerd is in film dan in muziek), dus ook niet verwonderlijk dat Bowie zich in de jaren 80 op artistiek gebied meer richtte op films maken. Ik kan me best voorstellen dat je na 10 jaar demonen verwerken er even helemaal klaar mee bent. Hij zette de toekomst van zn zoon veilig door eventjes miljoenen binnen te halen met Let's Dance, alsof het hem geen moeite kost, alsof hij dat altijd al had kunnen doen, maar dat het er nu pas echt toe deed. Wat een slimme man is het toch!
Met Tin Machine begint hij in feite helemaal opnieuw. Dat hij toen niet meer hip was is heel logisch, want zo gaat dat nu eenmaal met oudere rocksterren. Noem 1 rockster die op zijn of haar 42ste nog als hip werd beschouwd. Madonna misschien...
Met de Bowie aanhang is het uiteindelijk toch goedgekomen, dankzij cduitgaves van zijn oudere werk in 1991 en 1999, die voor een nieuwe generatie fans zorgde (zoals ik). Bij zijn laatste tour zaten de zalen toch weer lekker vol met jong en oud. Zo hoort dat bij een muzieklegende!

Mick Jagger is zelfs op zijn 69e nog hip

Mijn hemel, is die vent al zo oud?

Ligt er aan wat je onder hip verstaat en welke criteria er aan worden gehangen. Keith Richards en Ron Wood zijn op hun verlopen wijze nog behoorlijk hip, in bepaalde opzichten dan.

Ja, inderdaad. Ik dacht er ook nog even over na: wat is hip? en is het belangrijk? Het maakt ook geen reet uit.

Hip als in beroemd/populair, ja. Hip als in trendy/stijlvol, nee. Die dansjes van Mick zagen er al nooit uit, maar nu is het vrij beschamend.

Het woord hip is allang niet hip meer....

De waardering van deze cd, 2,97, verbaasd me toch wel. Wat mij betreft beter dan Tin Machine 1, hoewel die ook lang niet slecht is, maar 2 spreekt me meer aan. Bowie was ineens weer terug. Weg was de aalgladde jaren 80 productie, in plaats daarvan recht toe recht aan, geen trucs. Het komt zijn composities maar ook zijn geloofwaardigheid alleen maar ten goede. Hierna zal hij nog eenmaal in de fuik van overproductie stappen met black tie white noise, om daarna alleen nog platen te maken die zijn status recht doen.

Het album is wat samenhangender dan de vorige,maar hier geen uitschieter zoals het magistrale "Under the Gods" van op Tin Machine I.

Goeie opener maar dan zakt het feestje snel in, iets gladder geproduceerd, "Amlapura" is echt een mooi nummer, maar als Sales gaat zingen ga ik lopen, "Sorry" is volgens mij het dieptepunt van alles wat Bowie ooit op plaat heeft gezet, en -ook al ben ik fan- daar is wel wat keuze.

De Roxy Music cover If There is Something is zeer degelijk.
Niet zo goed als het origineel maar het is toch een véél betere cover dan John Lennon's Working Class Hero op de eerste Tin Machine.

Van de week de cd weer eens opgezet en bedacht dat ik m best op vinyl zou willen.

En vandaag dit bericht... my wish was granted..

David Bowie’s Tin Machine II to be reissued on coloured vinyl and CD | superdeluxeedition

Tis nog even de vraag of Reeves er een stokje voor gaat steken, die was niet op de hoogte van deze release en gaat verhaal halen bij MOV.

Ik zag het ja. Ik heb het al weer wat jaren, was inderdaad lastig verkrijgbaar.

Nou.. hij ligt bij mij op de speler hoor. Dus het is m niet gelukt mooi uitgevoerd.

Haha bij mij ook. Lang niet gehoord ook. Kant twee is wel wat minder.