Tin Machine - Tin Machine II (1991)

Het album is wat samenhangender dan de vorige,maar hier geen uitschieter zoals het magistrale "Under the Gods" van op Tin Machine I.

Goeie opener maar dan zakt het feestje snel in, iets gladder geproduceerd, "Amlapura" is echt een mooi nummer, maar als Sales gaat zingen ga ik lopen, "Sorry" is volgens mij het dieptepunt van alles wat Bowie ooit op plaat heeft gezet, en -ook al ben ik fan- daar is wel wat keuze.

Zit nu naar de vinyl versie te luisteren, staat hier ook nog ergens op een verstofte CD maar die is al ruim 30 jaar niet meer van de plank geweest. Destijds braaf aangeschaft als Bowie liefhebber maar na een paar maal draaien wel helemaal klaar mee en nooit meer aangeraakt. Nu de thin young duke niet meer onder ons is toch maar weer eens geprobeerd en waarachtig, hij valt nu een stuk beter dan destijds. De stem van Bowie is uitstekend, het gitaarwerk is ook top alleen over de ritme sectie ben ik wat minder positief. Dat klinkt wel erg dertien in een dozijn. Gooi daar de vlakke productie overheen en dan kom ik op een score van 3,5 uit. Dat had ik er 30 jaar geleden niet voor gegeven, dus de tijd heeft positief gewerkt.

Dit is zo'n plaat waarvan je weet dat het goed moet zijn door de kwaliteit van de muzikanten maar wat toch niet helemaal tot je komt. Desalnietemin wel weer groot respect voor Bowie omdat hij toch weer een hele andere kant op ging eind jaren 80 ook al kon het eigenlijk niet slechter worden na het verschrikkelijke Let's Dance Album, daar ga ik nog steeds spontaan van achteruit lopen.

Redelijk anders dan Tin Machine 1, met iets minder rock en iets meer subtiliteit, maar het voornaamste verschil lijkt me toch het grotere aantal missers te zijn, met name de twee nummers van Hunt Sales, You can't talk met z'n hals-over-kop-ritme, en de Roxy Music-cover die elke nuance van het origineel gedecideerd naar de prullenbak verwijst en de prachtige hobo-solo vervangt door oninteressante shredding.
        Gelukkig is de rest van het album opnieuw van hoog niveau, met het slimme You belong in rock n' roll, het prachtige Amlapura, het scherpe maar toch swingende Shopping for girls en het gedreven slotnummer als hoogtepunten, met bijna steeds inventieve gitaarpartijen en drumwerk dat bijna altijd perfect de vibe van het nummer aanvoelt. Ik kan me voorstellen dat mensen hun vraagtekens zetten bij dit uitstapje van Bowie, zéker als je hem op de binnenhoes zo bestudeerd ziet poseren met z'n bril, z'n sigaret en z'n cowboylaarzen, maar zelf ben ik met beide Tin Machine-platen heel blij, en wat mij betreft staan de beste momenten erop moeiteloos naast de hoogtepunten uit Bowie's solo-catalogus.
        Overigens zou deze CD helemaal op het einde (dus direct na Goodbye Mr Ed) nog een instrumentale "ghost track" bevatten die Hammerhead heten en 1:50 duurt, maar op mijn eigen CD duurt dat (titelloze) fragment nog geen minuut.