Lou Reed - Legendary Hearts (1983)

Dit is toch echt geen mislukt jaren 80 album mensen. Luister eens naar het prachtige titelnummer en martial law,the last shot en bottoming out. Bovendien is de plaat eenvoudig geproduceerd en heeft niet het overdrevene van bv Berlin. Lof voor de bassist wiens naam ik effe kwijt ben. unieke sound heeft die man

Fernando Saunders, en inderdaad, die heeft behoorlijk zijn stempel gedrukt (in positieve zin) op enkele Reed-platen!

In het zeer matige boekje 'het ABC van de popmuziek' door Leo Blokhuis & Matthijs van Nieuwkerk wordt gezegd dat Lou Reed "een hele lijst wisselvallige albums" heeft. Toch wordt ik bij elke plaat die ik van hem koop aangenaam verrast. Zo ook bij deze, vreemd genoeg niet makkelijk te vinden CD. Een waardige opvolger van het semi-meesterwerk "The Blue Mask" (1982). De mooiste nummers van deze plaat heeft bertus99 al genoemd, maar ik voeg daar 'Rooftop Garden' nog aan toe. Een must voor liefhebbers van het solo werk van Lou.

Leo Blokhuis is ook een over het paard getilde malloot die de hele dag op Wikipedia.nl zit. Waarschijnlijk heeft hij alleen Transformer en een verzamelaar gehoord.....

Ik ben het helemaal met je eens Down. Vanaf Metal Machine Music nam het commerciële succes van Reed af, maar ik vind alle albums die aan deze Legendary Hearts voorafgingen de moeite waard. Als ik die beoordelingen bij The Bells en Growing Up in Public zie hier op de site, tja, ik snap het niet...

Legendary Hearts zelf is ook een prima album. Ik vind hier stuk voor stuk goede nummers. Pow Wow is dan wel niet serieus, maar het klinkt tenminste wel leuk. The Last Shot is een rip-off van How Do You Think It Feels, maar ach... Dat zijn de enige twee puntjes van kritiek die ik kan leveren, en ze storen niet eens.

Hier staan toch een paar van Lou Reed's sterkste nummers op: Legendary Hearts, Martial Law, Betrayed en Rooftop Garden.

"Growing Up In Public" moet ik nog steeds een keer aanschaffen. Eerst zal ik "New Sensations" (uit '84) kopen, blijkt ook wel goed te zijn. Ik vrees alleen voor "Mistrial": die wordt wel eens vergeleken met Neil Young's "Landing On Water"...

Tot nu toe vind ik (behalve MMM natuurlijk) alleen "Rock And Roll Heart" en "Set The Twilight Reeling" iets minder - maar zeker niet slecht.

Dat zal ook wel meevallen... Vind het wel een sympathieke kerel en zeker geen idioot eigenlijk. Alleen zijn mening over muziek neem ik niet serieuzer dan die van veel mensen hier.

Titelnummer is een van zijn beste ooit. Zelfde gaat op voor dit retestrakke album vol met heerlijke typische Lou nummers. Achteraf denk ik alleen wel dat ik deze dagen toch iets meer spaarzaam ben met de volle vijf dan een aantal jaar terug.

Maar dat terzijde.

Dit zou zijn laatste fatsoenlijke album zijn in de jaren tachtig.

Grapje.

Helemaal aan het eind was er nog wel eentje.

Pow Wow is wel een geinig nummer. Volgens mij gaat het erover dat hij, waarschijnlijk toen hij weereens iets teveel van die boomshine ophad, aan een vrouw - vermoedelijk niet geheel ongewenst - met een zekere kleurrijke detailering lillustreerde wat hij zoal voor en met haar zou willen doen.

Waarop zich ondanks de dubbelzijdige openstelling toch een zekere 'cultuurschok' manifesteerde.

I want to dance with you

Daar kwam het op neer.

Dat weet ik want het riekt naar ervaring.

Of misschien gewoon naar die boomshine.

Waarschijnlijk beide.

Hoe dan ook altijd leuk hoe we onze eigen invulling aan dingen kunnen geven.

Of deze nou accuraat is aan het oorspronkelijke idee of niet.

Al heb ik dus wel redelijk sterk het vermoeden dat dit hier het geval is.

Was wel lachen.

Niet vannacht trouwens.

Vannacht was gewoon alleen die boomshine.

Die albumhoes!!
Nooit geweten dat Lou Reed de man achter Daft Punk was.

Misschien niet Lou Reed's meest bekendste of bewierookte album maar wel een verdomd lekker plaatje.Hier kan ik heel wat beter en vooral vaker naar luisteren dan die klaagzang op Berlin.Dit is popmuziek voor gevorderden met prima teksten en -inderdaad-een uitstekende bassist.Favoriete nummers;het prachtige titelnummer,Martial law en het gevoelige Home of the brave......Legendary hearts verdient meer aandacht.

Geweldig album. Echt duidelijk een van z'n beste wat mij betreft.

En zo begon ik het jaar dus met een berichtje gerelateerd aan dit album, en zo zou dit dus het jaar worden waar de desbetreffende man zou bezwijken.

Home of the Brave is inderdaad ook een prachtig nummer. En wat naar mijn idee ook wel weer opgemerkt mag worden is de uitstekende zang op dit album. Net als bij Dylan heeft men nogal eens de neiging te spreken van het zingen 'niet kunnen'. Maar hier hoor je volgens mij duidelijk dat daar geen sprake van is.

Geen plaat om over te slaan deze.

Home of the Brave kent ook vooral een schitterende climax. Lou mag dan misschien niet de sterkste meest veelzijdige zanger zijn geweest. Maar hij staat voor zijn doen wel de longen uit zijn lijf te zingen hier en dat komt bij mij in ieder geval binnen.

En dan die treffende outro met inderdaad die opvallende bas.

Zeker geen slecht album maar deze staat bij mij wel bij de 5 minste en één van de weinige albums die ik niet op plaat of cd heb.

Bottoming Out en Home of the Brave klinken alsof die ten tijd van briljante The Blue Mask (1982) voorganger waren gemaakt. left-overs?

Vandaar dat ik vooral de eerste 3 en laatste 3 nummers de betere vind, maar nergens het niveau van het vorige album halen.

Ben echt wel verrast; dit is een veel beter album dan het gemiddelde doet vermoeden. Lou is zelf goed op dreef, maar deze band is 'tight'! Prima opvolger van The Blue Mask.

Ik ben nu de biografie van ome Lou aan het lezen en er zit een interessant verhaal achter dit album. De reden waarom dit zoveel lijkt op het wat mij betreft veel betere "The Blue Mask" is omdat het eigenlijk dezelfde band is. Vooral Robert Quine zou destijds een grote invloed op Lou Reed gehad hebben. Reed kon op de lange termijn alleen zeer slecht samenwerken met mensen die ook talentvol waren. Iets met stelen van de spotlight. Hoe meer aandacht er naar het gitaarwerk van Quine uitging, hoe meer de relatie tussen de twee kapot zou gaan. Reed heeft dit album dus opnieuw gemixt en de vocalen en zijn eigen gitaarpartijen omhoog geschroefd zodat je Quine amper meer hoort. Saillant detail, dit deed hij eerder bij The Velvet Underground ook al eens een keer. Beide keren met vrij desastreuze gevolgen. Want Quine was begrijpelijk helemaal klaar met hem na een paar jaar.

Lou Weed Lou Weed scandeerden het publiek luidkeels bij zijn live optredens regelmatig, er hing dan ook een immens wolk van wiet in de concert zalen waar de kleine meester optrad.
Legendary hearts klinkt alles behalve onder invloed zoals bijvoorbeeld op het paar jaar eerder opgenomen street hassle. Een toegankelijke Lou Reed plaat die misschien wel de beste band uit zijn hele carrière in deze
periode achter zich had staan, maar helaas, Lou werd jaloers op de gitarist uit zijn band die hij het leven behoorlijk zuur begon te maken, afgunst. Een naar karakter trekje, ondanks dat blijft legendary hearts zelfs na al deze jaren flink overeind staan, de tand des tijds is er aardig voor geweest.