Social Distortion - Somewhere Between Heaven and Hell (1992)

Opvallend vaak wordt White Heat, White Light, White Trash als het meesterwerk van Social Distortion genoemd. Ik heb niet kunnen ontdekken wat White Heat beter zou maken dan deze.
De nummers op dit album hebben attitude en kracht, iets wat op White Heat hier en daar ontbreekt. Als je dit album luistert heb je het gevoel de hele wereld aan te kunnen. Geweldig!

Ik vind White Heat, White Light, White Trash heel goed, maar deze is eigenlijk net zo goed of misschien zelf net iets beter ja. Alles klopt gewoon. Nou ja, een paar songs zijn wat minder, dus daarom net geen 5.

White Heat... heeft meer dat onderbuik gevoel, dat maakt het ietsje beter.

Daar ben ik het eigenlijk wel mee eens ja.

Zeer sterk album van Social Distortion, die drie straffe platen op rij zouden afleveren ('Mainliner' buiten beschouwing gelaten, zijn dat dit album, 'White Light, White Heat, White Trash' en 'Seks, Love and Rock 'n Roll').

Eigenlijk is er geen enkele zwakke broeder te vinden op dit album, en zijn 'When She Begins', '99 to Life' en 'Cold Feelings' zonder meer uitmuntend. Dit album is niet mijn persoonlijke favoriet, maar biedt volgens mij wel een zeer goede synthese van Social Distortion, de band; zowel het naïeve geluid van de begindagen als de volwassen, voldragen sound van de periode 1992 - 2004 (ik spreek nu maar even in albumreleasetermen) zijn hierin terug te vinden; zowel de ambachtelijke punk als de majesteitelijke rock 'n roll.

"Meer van dit!" hebben Mike Ness en de zijnen toen gelukkig geredeneerd. Ik weet niet hoe Mr. B en JacoBaco er nu over denken, maar voor mij is 'White Light, White Heat, White Trash' hét meesterwerk van Social Distortion. Waarover later zeker meer.

4 sterren

White heat is en blijft voor mij het meesterwerk. Maar alle albums vind ik geweldig, dat mag duidelijk zijn

Social Distortion heb ik altijd wat onderbelicht en ondergewaardeerd gevonden. De band heeft een aantal prachtige platen op haar naam staan, maar is desondanks nooit echt doorgebroken tot een groot publiek. Hun bekendste plaat White Light, White Trash, White Heat is voor mij niets minder dan een klassieker en deze Somewhere Between Heaven and Hell doet daar niet veel voor onder.

Vooral de tamelijk unieke sound - een combinatie van traditionele punk met country- en rock & roll-invloeden – heb ik altijd best origineel gevonden en komt op dit album goed tot uiting. Bovendien is de band gezegdend met een zanger die wat mij betreft de concurrentie ver achter zich houdt. Het maakt dat ik songs als Bad Luck, Cold Feelings, 99 to Life en Sometimes I Do en al die andere songs op dit album erg kan waarderen. Speciale vermelding is er nog voor de aanstekelijke ballad This Time Darlin’, die nergens zoetsappig of cheesy wordt en daardoor blijft boeien.

Een andere reden dat ik deze plaat nog regelmatig draai is dat Dennis Danell hier nog meespeelt. Hij definieerde voor mij onmiskenbaar de sound van Social Distortion door zijn eigentijdse gitaarspel. White Light, White Heat, White Trash was de laatste plaat waarop hij meespeelde. Danell overleed in 2000 aan een aneurysma.

Destijds vergeleken met Jason & the Scorchers. Een reden om het album in de USA aan te schaffen.
Eigenlijk geen gekke vergelijking, maar dit is wel meer punk en rock. Toch blijft deze Jason and The Scorchers - Lost & Found (1985) onovertroffen.

Nou, zo ongeveer alle nummers . Blijft natuurlijk heel persoonlijk, maar voor mij kan deze echt niet tippen aan White Heat. Ik vind echt geen enkel nummer op deze plaat beter dan welk nummer dan ook van White Heat.