Frank Zappa - Jazz from Hell (1986)

Dan zal jij hem als Nederlander wel erg vaak opzetten denk ik.

Deze heb ik nu ook, en ik wil zeggen dat ik hem fantastisch vind.

Soms zit er er van die freaky geluidjes in die ook voorkomen in de albums van Mike Oldfield vind ik, niet te vergelijken met Oldfield zijn platen natuurlijk.

Nee, op sommige momenten bedoel ik dan.

Er komt nog geen kuchje voor van Zappa, totaal geen zang dus.

Enkel en alleen instrumentaal.

St Etienne wijkt enorm af van de rest van het electronische gefrobel vind ik, maar past er voor de leuke afwisseling perfect tussen vind ik.

G-spot tornado vind ik het mooiste nummer samen met St Etienne.

Een heel erg mooie plaat vind ik dit die hier op mu.me gewoonweg veel te laag beoordeeld word.

Tis weer eens wat anders dan altijd maar Cosmic Debris, The Torture Never Stops, City Of Tiny Lights of Pinguin In Bondage.

Ben blij met deze plaat, net als London Symphonie Orchestra, ook iets totaal anders dan je gewend bent van Zappa.

Ik weet niet of er nog meer Zappa platen zijn met dezelfde soort muziek als op deze.

Hier zou ik nog wel meer van willen hebben.

Hij duurt gelukkig ook niet heel erg lang, een dik half uur is gewoon een prima lengte voor deze plaat, want anders zou hij gaan vervelen denk ik.

Ik vind hem nu al een 4.5* waard, en geef dat ook om het gemiddelde wat veel te laag is natuurlijk wat op te krikken.

Ach, ik snap het gemiddelde wel. Voor de composities is deze 5* waard, maar de sound is niet heel erg mooi (2*). Ik kan het goed hebben, maar ik kan me voorstellen dat een hoop mensen dit niet fijn vinden wegluisteren. Je hebt wel gelijk dat deze plaat niet langer zou moeten duren. Nu is het een leuk en interessant tussendoortje, anders zou het een vervelende plaat kunnen worden (waar niet doorheen te komen is).

Jazz From Hell tekent wel weer de veelzijdigheid van Frank Zappa. Welk genre kon hij niet aan?

Ik ben deze ook wat meer gaan waarderen (in het Zappa-oeuvre, dus). Misschien wel met de comp gedaan, maar verzin dit maar even....

Ik kan deze erg waarderen, en het geluid went vanzelf. Als dat niet gebeurt, kun je natuurlijk nog altijd de twee ensemble modern platen aanschaffen .

De sound niet heel erg mooi?

Ik vind de sound op dit album nu juist super klinken, en de productie is zelfs zeer helder.

Ongelofelijk genie moet je zijn om je even een keer in de electronische muziek te begeven, en een meesterwerk als dit af te leveren.

Volgens mij beheerst Zappa alles waar muziek uit te halen is tot in de puntjes.

Hij had zo'n goed muzikaal gehoor, dat hij alles feiloos super laat klinken.

Vooral een goede gitarist is het, maar met het londense syphonie orkest heeft hij mooie albums gemaakt, blues, jazz, nu deze electronische plaat, met enkele klassieke werken vooral ook een goede componist.

Ongelofelijk dat 1 iemand tot zoveel moois in staat geweest is, en zo veelzijdig in verschillende muzieksoorten is.

Hulde aan deze man die de muziekwereld eigenlijk versteld heeft doen staan met zijn veelzijdigheid, maar ook door de perfectie overal nog in.

Pas op met wat je zegt. Ene Orbit patrouilleert nog wel eens in deze wateren rond...

die is dan ook totaal niet serieus te nemen

Helemaal mee eens! Dat het anders klinkt dan men gewend is, oké, maar het klinkt uitstekend.

hiphop,nederlandstalig en easy-listening mischien

maar goed kan me ook (gelukkig) geen rappende zappa voorstellen

naja, erger dan zijn zangkwaliteiten kan het niet zijn

Promiscuous op Broadway the hard way?

Een album, wat je naarmate het meer luisterd, steeds beter wordt. Dit is natuurlijk vaker het geval bij albums van de beste man, maar dit is er ook weer zo'n typisch voorbeeld van.

Ik weet nog wel dat ik deze plaat anderhalf jaar terug op vinyl kocht bij mijn lokale platenboer en hem opzette toen ik iets aan het leren was voor school. Ik heb altijd muziek op tijdens het leren, levert een goede cadans op tijdens het spitten door de stof. Dit was destijds het enige album wat me volledig uit mijn concentratie wist te rukken. Compleet onnavolgbare melodiën wisselen mekaar af met 'normale' muziek partijen, waardoor een, op het eerste oor, verwarrend geheel ontstaat. Afijn; album van de speler gegooid, wat milders erop gedaan, en het album een jaar niet meer gedraaid.

In de tussentijd ben ik de rest van Zappa gaan ontdekken. Stukje bij beetje meer en moeilijker, waardoor je steeds meer plezier in en bewondering voor s'mans werk. Zo kreeg ik op een keer de kans deze cd voor 4.95 bij dezelfde lokale platenboer te halen. In acht nemende dat ik hier misschien nu wel klaar voor was, heb ik hem maar gekocht en veel gedraaid in de discman (ja, die heb ik nog en gebruik ik nog steeds altijd; mp3 spelers komen er bij mij voor alsnog niet in).

Een dijk aan Zappa ervaring verder, merkte ik dat ik dit album steeds meer ging waarderen. Nu, weer een half jaar later, kan ik hem met vol recht een 4.0* geven, met potentiele groeimogelijkheden!


Civalization Phase III komt steeds dichterbij...

Civalization Phase III is geweldig IMO .

Heb deze cd gister beluisterd, en ik werd er helemaal kriegel/gek van. Misschien is Zappa iets te ver gezocht voor mij, maar misschien zijn er wat 'makkelijkere' cd's van hem om mee te beginnen?

Die zijn er zeker ja. Apostroph', Over-Nite Sensation en Joe's Garage vind ik de beste van zijn toegankelijke werk. Meteen een wereld van verschil in vergelijking met Jazz From Hell.

Ik denk dan vooral ook aan Hot Rats en Sheik Yerbouti.

Apostrophe/Overnite-Sensation vind ik ook absolute toppers om mee te beginnen, Joe's Garage Act vind ik dan persoonlijk weer wat minder van zijn toegankelijkere werk.

Als je Zappa een serieuze kans wilt geven, begin dan met het album Lather, of met het live album Zappa New York, Make A Jazz Noise Here, Roxy & Elsewhere, The Best Band You Never Heard In Your Live, of van de You Can't Do That On Stage Anymore reeks deel 2 en deel 3. Zijn erg toegankelijk, en heb je vooral een veelzijdige Zappa in huis, vooral met Lather.

Als ik alles met Zappa weer zou moeten overdoen, dan zou ik zeker met Lather beginnen, vooral met wat ik nu weet.
Succes met je Zappa zoektocht, ik vond het een erg leuke iig.

Geniale composities met een extreem lelijke en vooral vreselijk gedateerde instrumentatie. Ik vind het bij momenten echt niet om aan te horen. Ik zou deze plaat wel eens in een uitvoering met een aantal fatsoenlijke muzikanten willen horen. Door de debiele computergeluidjes komt er nu een grote mate van irritatie bij mij naar boven. Daarmee is het één van de minste Zappa platen die ik ken iig. Alleen St. Ettienne zorgt ervoor dat ik nog een paar sterren uit kan delen.

Tja, vind maar eens muzikanten die dit fatsoenlijk kunnen spelen.

Daarom is het waarschijnlijk ook in een kastje geprogrammeerd

Maar voor een live versie van één van de nummers afkomstig van deze plaat verwijs ik graag door naar dit album. Geniale live versie van het praktisch onspeelbare G-Spot Tornado

En Nightschool en The Beltway Bandits op deze Ensemble Modern - Greggery Peccary and Other Persuasions (2004)

Dit heeft niets met jazz te maken maar Frank Zappa gaat hier op de elektronische toer. Technisch is het perfect en Frank Zappa bewijst hier wederom zijn veelzijdigheid. Maar de muziek klinkt mij te klinisch, te bloedeloos, te kil. Ik mis de warmte en de humor dat zo kenmerkend was voor zijn vroegere albums. Dit hier gaat meer het ene oor in en het andere uit, alleen St. Etienne is mij bijgebleven vanwege de gitaarsolo.
Ook een gigant als Frank Zappa had een dip in de jaren '80.

Je hebt wel een beetje gelijk, want we kunnen toch nu wel stellen dat de door Zappa zo geliefde Synclavier inderdaad wel erg kil en klinisch klonk.
Toendertijd wellicht een knap staaltje techniek, maar ik geloof niet dat er vandaag de dag nog artiesten zijn die de synclavier gebruiken.



Night School is voor altijd geniaal, maar voor de rest (afgezien van de epische gitaarsolo St. Etienne, waarvan hierbij de live-video) moet ik eerlijk bekennen dat ik dit album nooit draai.

G-Spot Tornado staat als geniale orkestrale variant op Zappa's laatste tijdens zijn leven uitgebrachte album The Yellow Shark, waar echte mensen wel degelijk blijken te kunnen spelen wat Zappa als onmogelijk achtte...

Voor een echt goed Synclavier-album moeten we toch echt bij Zappa's Civilization Phaze III zijn.

Voor de liefhebbers van Frank's synclaviercomposities, hierbij een link naar het nummer Bondage van de nooit uitgebrachte Resolver + Brutality cassette.

En hier nog 2 linkjes naar Big Sequence van dezelfde tape: Big Sequence part 1 en Big Sequence part 2.

Volgens mijn referentiewebsite van de discografie van Frank Zappa, namelijk FZ discography - globalia.net, is aflevering 46 The Old Masters Box Two. Dit is echter een verzameling van Uncle Meat, Hot Rats, Burnt Weeny Sandwich, Weasels Ripped My Flesh, Chunga’s Revenge, Fillmore East June 19971, Just Another Band From L.A. en The ‘Mystery Disc’. Ik stap maar over naar uitgave 47, Jazz From Hell: Jazz from Hell - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Op de wiki lees ik dat Frank Zappa hiermee een Grammy heeft gewonnen in de categorie Best Rock Instrumental Performance. Verder ben ik geen adept van dat Grammy gedoe. Alles werd ingespeeld met behulp van de synklavier met uitzondering van St. Etienne.

Ik word er niet warm van, hoewel ik al lang het muzikale talent en vakmanschap van de beste man erken. Daar zit het geluid van dat instrument er voor tussen, kil, emotieloos, getik op elektronica. G-Spot Tornado is geweldig virtuoos, toch heb ik liever de van-vlees-en-bloed Zappa met zijn humor en geweldige begeleidingsmuzikanten. Ik waardeer wel zijn drang naar experiment en vernieuwing en gelukkig duurt dit album niet te lang. Hoogtepunt op deze plaat is St. Etienne maar om nou hiervoor een Grammy te geven?

Een Grammy die hij juist kreeg vanwege St. Etienne, een nummer dat in z'n geheel niet representatief voor het album is.
Hij was er dan ook allerminst blij mee.

Toch typisch dat een gitaar nummer als St. Etienne hier de meeste stemmen krijgt. en niet de Synclavier nummers.

Inderdaad, terwijl dit toch de minst interessante compositie is op de plaat...

Briljant album met schitterende muziek, wel confronterend van klank, maar erg goed gedaan. Wel een groeialbum, dat ik gaandeweg heb leren waarderen. Kan nu niet meer zonder.

Je bericht heeft me getriggerd deze weer eens te beluisteren. Deze heb ik na aanschaf niet vaak beluisterd en de laatste keer was minstens drie jaar geleden. Moet zeggen dat ik hier nu ook veel meer mee kan dan voorheen. Ben in de tussentijd diverse elektronica meer gaan waarderen, evenals bijv. Yellow Shark, waardoor ik eigenlijk niet meer herken wat me eerst afschrikte aan de klank. Ricardo heeft achteraf wel gelijk dat de productie eigenlijk vrij goed is.

Vind dat nu eigenlijk wel komisch klinken en het vormt een aardig contrast met de bloedserieuze composities. Alleen 'Damp Ankles' voelt wat zouteloos aan tussen al het muzikale geweld.

Net als je denkt dat je alles van Zappa ondertussen wel eens hebt ontdekt, ontdek je weer wat compleet nieuws.

Blood On The Canvas

Luister maar

Ik vind de kritiek dat iets gedateerd klinkt altijd enigszins apart.
Natuurlijk klinkt een plaat van 30 jaar oud gedateerd, zeker als het gemaakt is met de toen geldende state-of-the-art opnamemogelijkheden.

Deze plaat klinkt inderdaad alsof hij gemaakt is in de jaren 80 en dat is nu net een deel van de charme.
Net zoals Revolver van de Beatles klinkt als een plaat uit de jaren 60, Goodbye Yellow Brick Road als een plaat uit de jaren 70 en No Limits als een plaat uit de jaren 90.

Zappa's platen uit de jaren 60 klinken ook enorm gedateerd, maar die worden vaak tot zijn meest favoriete werk gerekend.

Dat je die bepaalde sound uit een bepaalde periode niet mooi vindt, dat is natuurlijk persoonlijke smaak en een geldige opmerking.

In dit geval denk ik dat de kritiek vooral slaat op dat dit nogal ingewikkelde muziek is, waarbij de jaren 80 sound het nog meer in-your-face maakt en dat mensen daar op afknappen.

Ik hou juist wel van deze sound, maar vind dit ook geen makkelijke plaat. Het is moeilijk houvast te vinden op veel plekken, maar bij iedere luisterbeurt klikt er weer iets meer.