Frank Zappa - Jazz from Hell (1986)

Een album, wat je naarmate het meer luisterd, steeds beter wordt. Dit is natuurlijk vaker het geval bij albums van de beste man, maar dit is er ook weer zo'n typisch voorbeeld van.

Ik weet nog wel dat ik deze plaat anderhalf jaar terug op vinyl kocht bij mijn lokale platenboer en hem opzette toen ik iets aan het leren was voor school. Ik heb altijd muziek op tijdens het leren, levert een goede cadans op tijdens het spitten door de stof. Dit was destijds het enige album wat me volledig uit mijn concentratie wist te rukken. Compleet onnavolgbare melodiën wisselen mekaar af met 'normale' muziek partijen, waardoor een, op het eerste oor, verwarrend geheel ontstaat. Afijn; album van de speler gegooid, wat milders erop gedaan, en het album een jaar niet meer gedraaid.

In de tussentijd ben ik de rest van Zappa gaan ontdekken. Stukje bij beetje meer en moeilijker, waardoor je steeds meer plezier in en bewondering voor s'mans werk. Zo kreeg ik op een keer de kans deze cd voor 4.95 bij dezelfde lokale platenboer te halen. In acht nemende dat ik hier misschien nu wel klaar voor was, heb ik hem maar gekocht en veel gedraaid in de discman (ja, die heb ik nog en gebruik ik nog steeds altijd; mp3 spelers komen er bij mij voor alsnog niet in).

Een dijk aan Zappa ervaring verder, merkte ik dat ik dit album steeds meer ging waarderen. Nu, weer een half jaar later, kan ik hem met vol recht een 4.0* geven, met potentiele groeimogelijkheden!


Civalization Phase III komt steeds dichterbij...

Geniale composities met een extreem lelijke en vooral vreselijk gedateerde instrumentatie. Ik vind het bij momenten echt niet om aan te horen. Ik zou deze plaat wel eens in een uitvoering met een aantal fatsoenlijke muzikanten willen horen. Door de debiele computergeluidjes komt er nu een grote mate van irritatie bij mij naar boven. Daarmee is het één van de minste Zappa platen die ik ken iig. Alleen St. Ettienne zorgt ervoor dat ik nog een paar sterren uit kan delen.

Volgens mijn referentiewebsite van de discografie van Frank Zappa, namelijk FZ discography - globalia.net, is aflevering 46 The Old Masters Box Two. Dit is echter een verzameling van Uncle Meat, Hot Rats, Burnt Weeny Sandwich, Weasels Ripped My Flesh, Chunga’s Revenge, Fillmore East June 19971, Just Another Band From L.A. en The ‘Mystery Disc’. Ik stap maar over naar uitgave 47, Jazz From Hell: Jazz from Hell - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Op de wiki lees ik dat Frank Zappa hiermee een Grammy heeft gewonnen in de categorie Best Rock Instrumental Performance. Verder ben ik geen adept van dat Grammy gedoe. Alles werd ingespeeld met behulp van de synklavier met uitzondering van St. Etienne.

Ik word er niet warm van, hoewel ik al lang het muzikale talent en vakmanschap van de beste man erken. Daar zit het geluid van dat instrument er voor tussen, kil, emotieloos, getik op elektronica. G-Spot Tornado is geweldig virtuoos, toch heb ik liever de van-vlees-en-bloed Zappa met zijn humor en geweldige begeleidingsmuzikanten. Ik waardeer wel zijn drang naar experiment en vernieuwing en gelukkig duurt dit album niet te lang. Hoogtepunt op deze plaat is St. Etienne maar om nou hiervoor een Grammy te geven?