Live - The Distance to Here (1999)

Joel is zijn tweede naam

Dertig jaar geleden ofzo vond ik dat ze af en toe best een aardig nummer hadden. Wat ik later op de radio hoorde kon me niet echt bekoren.

Af en toe luister ik nog wel eens een album van toen en waarom deze dan niet?

Daar ben ik wel achter gekomen. Vreselijk Pathetisch is het eerste woord dat in me opkomt.

Guns n' Roses dat even hierboven genoemd werd, hoor ik er verder niet in terug trouwens.

Aan pathos heeft Live nooit een gebrek gehad. Misschien dat er op deze plaat muzikaal iets meer November Rain-echo's langskomen (heb ik er ook een Guns n' Roses link in geweven, maar dat moest ik wel een beetje forceren) dan op de voorgangers, maar tekstueel had Ed Kowalczyk altijd al een beetje last van een messiascomplex.

Voor mij ligt de scheidslijn ook na dit album, toen ze een weinig geslaagde poging deden aansluiting bij nieuwe muzikale trends te zoeken en Kowalczyk een registertje hoger ging zingen.

Throwing Copper en Secret Samadhi ben ik nog geneigd te beluisteren, fijne albums destijds. Dat dacht ik toen ook van dit album, maar binnen het jaar verdween ie uit de cd spelert en dat is altijd zo gebleven...

Run to the Water en They Stood Up for Love zijn id al messiasnummers.

Af en toe zo'n enorm groot nummer is niet erg maar hier gaat het maar door, doodvermoeiend.

Ah, dank voor de herinnering...

De eerdergenoemde scheidslijn ligt eigenlijk niet tussen The Distance to Here en V, maar tussen The Distance to Here en het later verschenen bonus-mini-cd'tje van The Distance to Here met akoestische versies van een paar nummers, waaronder They Stood Up for Love. Daar raakte ik ze kwijt.

Voor de rest ben ik met dit album gewoon weer terug in mijn studententijd. Dat geeft de waardering vast een opkontje.

Ieder zijn eigen beleving bij dit schijfje maar het niveau van zijn voorganger en zeker Throwing Copper wordt naar mijn mening bij lange na niet gehaald. Het grote gebaar nam de overhand, Kowalczyk begon ook vanuit vocaal oogpunt meer en meer de drama queen uit te hangen. An sich is dat niet eens zo'n probleem, het songmateriaal zakt echter na een redelijke start in als een plumpudding. Bij They Stood Up For Love veer ik nog heel even op maar dat is dan ook van korte duur. Neen, een klik met dit album is er nooit echt geweest.

Ik vind dit een meer dan degelijk schijfje!

De LP maar weer eens opgelegd. Destijds was ik niet zo enthousiast over dit album. Het was inderdaad allemaal wat gezapig, en toen Overcome van het V album ook nog eens als ballade werd uitgemolken met 9/11 was ik er helemaal klaar mee. Nu 25 jaar later vind ik het een aardig album, en niet zo erg als ik toen vond. Maar wel echt het laatste echte leuke wapenfeit van deze band.

Het 1e album is goed, 2e is waanzinnig lekker, 3e lekker, maar al minder, en deze is leuk. Daarna kwam echt de klad erin,

Ik heb de pinkpop roze editie, die doet op de markt inmiddels leuke dingen qua prijs.

Mijn probleem met dit album is dat ik het idee heb dat ze iets té interessant willen doen met de lyrics terwijl de muziek eigenlijk neit meekomt in de interessant doenerij. Zoals bijv Dolphins Cry, het is allemaal wat té..
Run To the Water ook, het lijkt wel of het specifiek gemaakt is voor de wat alternatievere kant van de pop liefhebbers. Op zich niks mis mee, als het daadwerkelijk zo is maar op die manier vind ik Live wat te gelikt.
They Stood Up For Love is voor mij de negatieve kroon op het werk.

Het oudere werk was inderdaad een stuk beter.
Overcome op V, was echt een dieptepunt wat een overdreven nationalistische track was dat, getver...

Het verschil tussen Throwing Copper en The Distance to Here is toch wel erg groot.
Stond die eerste nog vol van jeugdige bravoure en venijnige uithalen is die laatste een plaat waarbij de heren op de schoot van de marketingbonzen zaten.
Er moesten 'hits' geschreven worden - en die kwamen er in de vorm van The Dolphin's Cry en Run to the Water - Kowalczyk zou zich moeten opwerpen als het muzikale equivalent van de Dalai Lama, en de kamerbrede refreinen zouden weergalmen op de festivalweides.
En zo geschiedde, hoewel het succes hierna ook wel weer zienderogen afnam.
V was toch wel het absolute dieptepunt, hoewel Songs From the Black Mountain mij ook de kriebels bezorgt.
Neen, Throwing Copper blijft toch veruit het absolute hoogtepunt van de heren.