Cult of Luna - Cult of Luna (2001)

En alweer een band die heeft afgekeken bij Neurosis. Cult of Luna weet echter af en toe nóg lompere 'volledig dichtgetimmerde muren van gitaargeweld' uit hun apparatuur te toveren. Jammer is wel dat de nummers misschien voor een iets te groot deel uit deze zelfde hamerende gitaarriffs bestaan. Imposant, dat zeker, maar wel wat minder uitgekiend en geraffineerd qua spanning en neurose dan hun idolen (dat mag ik toch wel aannemen? ). Maar ik ben wel blij dat ik ze ontdekt heb, want dit blijft gewoon een lekker knalharde traktatie. 3,5/5

Geweldig debuutalbum. Niet te snel, maar ook niet te traag, heerlijke gitaarmuren, interessante songstructuren met oog voor herhaling en detail. Qua zang ben ik dit niet gewend, maar vocalen in een andere vorm zouden hier simpelweg misstaan. Overigens lijkt me dit een album om met de koptelefoon op te leren kennen; over de speakers komt het allemaal om een of andere reden niet helemaal aan.

Als het beste van dit achttal nog moet komen, staan er nog mooie luisterbeurten te wachten.

Ik heb inmiddels een beetje een zwakke plek ontwikkeld voor Somewhere Along the Highway. Ik kan het album maar eens in de zoveel tijd luisteren, en dan alleen in alle rust en ik weet nooit van tevoren wat het met me gaat doen.

Dat is zo'n beetje de reden dat ik tijdenlang weinig Cult of Luna heb geluisterd, maar met de nieuwe plaat Vertikal kwam de impuls toch weer. Ik werd eraan herinnerd hoe goed de band is, maar ook vooral hoe degelijk de band is, oftewel hoe bijna al hun materiaal tegen veelvuldig luisteren bestand is.

Zo heb ik ook dit debuut weer opgezet, en dit is toch ook een geweldig album. Die sfeer, hoe The Revelation Embodied alleen al begint, dat is wat mij ooit zo'n liefhebber van dit genre maakte. Op deze plaat was daarnaast het recept nog origineel, tegenwoordig hangt het hele genre van de copycats aan elkaar.

Maar hoewel het niet echt origineel (meer) is, beukt Cult of Luna (de plaat) als een olietanker door een zee van hobbyzeilbootjes. En zoals ik al zei, bestand tegen veelvuldig luisteren. Ik heb er nu in totaal 13 luisterbeurten op zitten, zie ik aan Last.fm, maar als ik in de stemming ben kan ik hem zo iedere dag luisteren.

Wat mij betreft een klassieker!

Dit debuut is wat minder gepolijst en vooral rauwer dan het latere werk van de band, mede door de net toereikende maar weinig gedetailleerde productie, maar de duistere sfeer en de ongenadige stootkracht van de muziek zijn hier al dik in orde. De overwegend lang uitgesponnen, intense tracks zijn hier reeds van hoog niveau.