Nile - Those Whom the Gods Detest (2009)

Bij toeval kwam ik vandaag een gelekte versie tegen.
Na een vluchtige luister beurt vraag ik me af, of dit misschien wel hun beste tot nu kan zijn? Voorlopig 4,5 * (kan altijd nog een halfje bij).

Beste Nile plaat! wat een BOKKE harde plaat, immens geil drumwerk, het meest diverse gitaar werk op een nile plaat tot nu toe! ik geef em gewoon gelijk de volle mep, ik heb echt serieus met een open bek die plaat zitten luisteren! HAIL! /m/

Toch maar verhoogd tot 5 *, wat een wereldplaat!

Full speed rammen!! Geweldig geproduceerde en strakke plaat. Werkelijk alles intrigeert... Dit wordt een kopertje voor sure.

Arra... Dagon..!!!

Gruwelijke gruwels! Een overdonderende eerste luisterbeurt zojuist. Nog even verder luisteren voor ik stem....Maar het gemiddelde llijkt me prima zo!

Waarom wordt dit niet keihard gehypt hierzo? Kan Muse nog een puntje aanzuigen met die schrale conceptplaat van ze. Dit zijn pas songtitels! En wat een vette intro's, riffs en megalomaan drumwerk. Ik ben zeer onder de indruk. Nile rules!

Ik ben wel benieuwd. Nile staat altijd garant voor kwaliteit. Voorlopig vind ik In Their Darkest Shrines nog de beste van het Amerikaanse kwartet. Ik ben benieuwd of de diepzinnige zwartgalligheid van die plaat weer eens beoefend gaat worden op deze nieuwe langspeler.
Dit vergelijken met Muse slaat overigens helemaal nergens op, dacht ik zo.

Twee keer beluisterd nu en het is zeker weer een harde, snelle en strakke plaat. Ik hoor alleen voorlopig nog niet de genialiteit in de riffs en songstructuren die op meesterwerken als In Their Darkened Shrines en Annihilation of the Wicked wel te horen waren. Ik mis dan toch een beetje de diepgang op dit album. het is eigenlijk alleen maar hard en snel. Ik mis vooral de geniale intro's, al komt die van het laatste nummer een eind in de buurt.

Ik begin maar eens met een drie en een half, maar deze plaat gaat zeker nog vaker worden gedraaid de komende tijd.

Gisteren deze maar vast in huis gehaald en al diverse rondjes in m'n CD-speler laten draaien. Na een inwerkingstermijn van in totaal ruim twee weken nu blijkt ook deze Nile toch weer een blijvertje te zijn, al zal het niet m'n favoriete Nile plaat worden.

Het geheel is zoals we inmiddels van Nile gewend zijn een solide en bruut monster van een album geworden, al wordt er naar mijn smaak nog steeds iets teveel ingezet op snelheid in plaats van pure vermorzelende logheid (maar goed daar hebben we andere bands en genres voor). Ander minpuntje is het Arabische gejengel in het eerste nummer, wat ik erg lelijk vind contrasteren met de muziek.
Dit laat onverlet dat een nummer als 4th Arra of Dagon kan zich met gemak kan meten met het meer epische werk op Nile's vorige platen.

Verder is er nog een opvallend pluspunt: de liner notes zijn weer terug! Die waren altijd erg interessant om te lezen en ook nu heeft Karl weer behoorlijk z'n best gedaan. Het boekwerk bij de CD beslaat liefst 24 pagina's, waarvan bijna de helft de achtergronden bij de nummers beschrijft.

Ik gooi er een haljfe bij en zet 'm met stip in m'n top-10 voor 2009.

Ook ik heb de erg fraaie digipack in huis gehaald. Ben ook in de liner notes begonnen, en ik moet zeggen dat het erg vermakelijk leesvoer is. De man kent zijn materie, en geeft er een leuke eigen draai aan (blasfemie hoort bij metal ) en het bevat de nodige gitzwarte humor.
Ik moet de back catalogue ook maar eens gaan halen (Ityphallic heb ik al).

Men eerste Nile plaat.
Daar waar ik vroeger niet voor dit genre was, ging met deze cd de deur open, bijna elke dag ligt hij op en ik hou ervan.
Is het de moeite waard hem te kopen voor 17 euro, of liever nog even wachten?

Ik heb de CD in de platenzaak gekocht voor 15 euro. Veel zal ie ook niet in prijs zakken, voor de eerdere Nile platen betaal je nog steeds rond de 15 euro.

heb hem nu ook origineel gehaald voor een mooie 18 euro, de digipak versie.
Voor kwaliteit zoals dit heb ik het geld wel over.

Ook bij deze plaat zijn de liner notes weer zo epic! ik heb toch een paar keer plat gelegen om de leuke relativerende geschiedenis lessen van meneer sanders! Hulde, het is gewoon alleen daarvoor al een aankoop waardig hehe!

Omdat het deathmetal is? Waarom iets hypen, als je er zelf van kan genieten Als je hypes wilt hebben, ga je maar commerciëlere muziek luisteren.

Heel even leek het alsof het concept waarop Nile haar fundamenten heeft neergezet was uitgewerkt. Met voorganger Ityphallic lag de nadruk meer op technisce death metal, nog altijd van hoogstaand niveau, die iets minder indrukwekkend overkwam op het publiek. Welnu met Those Whom The Gods Detest is er weer iets meer nadruk op de sfeer komen te liggen hoewel niet zo nadrukkelijk als op het majestueuze In Their Darkened Shrines. De rituele chants, moslimgezangen, enkele pre-christelijke instrumenten en pauken klinken onmiddellijk vertrouwd in de oren. Het meest opvallende is wel het feit dat de tracks dit keer werkelijk " catchy as hell" zijn. Dallas Toler Wade heeft op Those Whom The Gods Detest met zijn relatief toegankelijke grunts een hoofdrol gekregen en dat geeft de muziek onmiddellijk een veel opener karakter. Ook bieden de songstucturen iets meer houvast dan anders. Wees niet bevreesd want gebleven zijn de ultra-drukke riffs, het magnifieke drumwerk van George Kollias en de links en rechts opduikende oosterse melodielijen.
Nile levert hier weer een klasbak van een death metal album af waar maar weinig bands aan kunnen tippen.

Geniale plaat, ik blijf het zeggen.

Nooit gedacht dat dit iets voor mij zou zijn, maar jezus wat is dit geweldig!
Ik was meteen verkocht!

Alle nummers stuk voor stuk prachtig opgebouwd, de sfeer, de niet-storende-maar-brute-vocals..catchy/meeslepende riffjes.

Het egyptische aspect, nouja ik was er destijds niet bij, maar het klinkt zeker wel bij tijden Oosters
Tevens een van de weinige albums die me totaal nergens verveelt.

En nou heb ik niet echt verstand van het gitaarwerk, maar de drums zijn wel pure porno!
Ik raad zowel drummer als niet-drummer aan te zoeken naar George Kollias op youtube, het is onmenselijk wat die jongen wel niet allemaal kan.

Weliswaar niet zo creatief als Danney Carey, maar zeker geen mindere drummer!

4.5*

Ik vind er toch niet veel bijzonder aan. Een hele plaat vol geblaas, als het je raakt leuk, als het je niet pakt redelijk saai. Voor mij gaat dat laatste op, ik kan er niet veel meer van maken.

nog een 3*, dat geeft precies aan tot in hoeverre ik hier enthousiast over ben.

Alleen maar geblaas? Het is geen Cannibal Corpse.

Erg veel afwisseling juist, iets wat ik op hun vorige albums nog wel eens miste.

Dan ontgaan die 'afwisselende' stukken me/trekken ze voorbij. In ieder geval houd ik mijn aandacht hier niet meer dan één nummer per keer bij.

Ik vind dit plaatje niks bijzonders, en ik vind het persoonlijk erg vreemd dat deze in de top '00 staat. Annihilation of the Wicked, dat was een goede laatste plaat van Nile. De laatste twee doen me echt niks: de drums klinken als een stel vuilnisbakken en de rest van de productie klinkt veel te scherp. Teveel hak-op-de-tak wat mij betreft.

Die typemachine drums hoor je tegenwoordig op elke death metal release. Dat is wel eens jammer. Maar dat is louter een productietechnisch argument.
In mijn beleving heeft Nile nooit een echt slecht album afgeleverd. De herhaling dreigt wel eens. Vandaar dat de lichte ommezwaai op deze laatste boreling mij wel bevalt.

OMG. Dat gitaarrifle bij Utterances of the Crawling Dead vanaf 0:18. Ik ga hier meer van luisteren. Annihilation of the Wicked is next.

Beter dan Annihilation of the Wicked...en dit album gaat zijn plek dus ook vervangen in mijn top 10. Nooit gedacht dat het mogelijk was voor een band als Nile, om in mijn top 10 te blijven. Ondanks dat het ''takkeherrie'' is, komt er duidelijk genoeg naar voren dat dit bekwame muzikanten zijn.

Death Metal in mijn top 10....verdomme!

Heerlijke harde, beukende en rossende plaat!

dat tweede nummer

wat een fantastische plaat is dit toch...

Erg strakke plaat!

Echter ga ik hem geen cijfer geven, omdat het genre iets teveel afwijkt van mijn eigen smaak.
Ik heb ze wel eens live gezien, en live zijn ze ook fantastisch strak.

Ondanks de ongelofelijk knap gemaakte muziek en de klasse van de muziekanten zou ik hier nooit lang naar kunnen luisteren omdat het voor mij een hoop herrie blijft.

Doe mij maar een goed klassiek vioolstuk.

Desondanks hulde voor de techniek van deze heren!