The Nice - The Nice (1969)

Een stukje consistenter dan de voorganger qua sound. Ik blijf het vreemd vinden om op een album studio- en livemateriaal door elkaar heen te horen, maar de uitvoeringen van Rondo "69" en het onherkenbare Dylan-nummer She Belongs To Me zijn beide lekker energiek. Mijn favoriet is echter de fraaie uitvoering van Hang On To A Dream, waar het koor voor een mooie melancholische sfeer zorgt en de daarop volgende baspartijen erg tof zijn.

Wel merk ik langzaamaan dat ik de gitaar toch een beetje begin te missen. Niets ten nadele van het materiaal, want dat is gewoon nog steeds ijzersterk, maar een klein beetje meer afwisseling in de instrumenten zou het geheel nog beter maken.

Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. The Nice
3. Ars Longa Vita Brevis

Lekker album weer! The Nice lijkt de boel al iets beter op de rit te hebben dan bij de voorganger. Dit album is wel maar net iets beter. Ik mis natuurlijk ook de gitaar. Ome Keith overlaadt ons weer met leuke, speelse partijen. De spaarzame trompet blijft leuk en de live songs zijn de kers op de taart. Het is verder vooral een Ars Longa Vita Brevis part II.



Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. The Nice
3. Ars Longa Vita Brevis

Een behoorlijk evenwichtig album, met een studiokant waar geen werpwegdingetjes op staan en een livekant waarop Emerson lekker los mag gaan. Op mijn versie uit de 3-CD-box Here come The Nice : the Immediate anthology klinkt alles als een klok, met de toetsenpartijen en de zang keurig op de voorgrond maar bij de livenummers ook de bas en de bekkens helder en prominent aanwezig, en alles culmineert in het zeer gevarieerde en rijke For example. En Rondo '69 lijkt Emerson wel alleen maar te hebben opgenomen om te laten zien dat hij dit ook prima in z'n eentje op z'n keyboards (dus zónder freaky gitaarpartijen) kan spelen, maar dat gaat hem dan ook uitstekend af; deze liveversie vervangt de briljante studioversie niet, maar vult het wel mooi aan.
        Twee mindere nummers weerhouden mij ervan om voor dit album een hogere score te geven. Tim Hardins Hang on to a dream is één van de mooiste en ontroerendst gezongen nummers die ik ken, maar op deze cover is Lee Jacksons zang vlak en nietszeggend, en het koor erachter is werkelijk afschuwelijk; het lekkere jazzy tussenstukje houdt de zaak gelukkig nog een beetje spannend, maar het blijft toch een wiebelige bewerking. Daarnaast gebeurt er op de Dylan-cover echt te weinig om die bijna 12 minuten lang interessant te houden, hetgeen spijtig is, want zo staat de minste track precies op het einde van de plaat, en dat doet toch afbreuk aan de totaalindruk achteraf.
        Wat die versie van She belongs to me trouwens betreft, net als bij Father of day van Manfred Mann's Earth Band (toevallig ook van Dylan) vraag ik me altijd af waarom je precies dát nummer zou willen coveren als je er toch een bijna onherkenbare versie van maakt; wanneer je er íéts andere akkoorden onder plakt en de tekst herschrijft heb je feitelijk al een origineel nummer te pakken, hetgeen ook nog eens extra copyright-inkomsten genereert. Niet dat dat geld nou zo belangrijk is (hoewel een extra zakcentje voor niet-commercieel georiënteerde artiesten ongetwijfeld best welkom zal zijn), maar als ik een nummer zo zonder tekst (en dus alleen op basis van de melodie) niet eens zou herkennen, waarom zou je dan speciaal dat bestaande nummer uitkiezen?