Voyager - I Am the reVolution (2009)

Fascinerend. Nog niemand heeft op dit album gestemd, terwijl deze band een aantal jaren geleden een redelijke sensatie was. Of in ieder geval een erg sterke nieuwkomer.
De lauwe (of eigenlijk helemaal geen) reacties, heeft ook wel een beetje te maken met de kwaliteit van dit album. Het is allemaal té voorspelbaar. Melodielijnen die we al eerder hebben gehoord, structuren van nummers van de eerste twee albums, dezelfde kunstjes. Kortom, dit brengt niets nieuws.
Maar hoe je het ook went of keert, de liedjes zijn wel weer aardig. Ik heb het album een paar maanden geleden gedownload, geluisterd en niet meer aangeraakt. Tot ik het een week geleden maar eens in mijn autoradio heb geplugd en de muziek toch een beetje begon te werken.
Gemiddeld album, maar biedt toch fijne momenten. Niet meer en niet minder.

Mooie video; YouTube - Voyager - Lost (Official Video)

Inderdaad een beetje een herhalingsoefening, maar toch een fijn album. Iets minder avontuurlijk dan de twee voorgangers en iets serieuzer van aanpak. Eén en ander klinkt ook minder 'cheesy', waarschijnlijk omdat elementen uit de volksdansmuziek ditmaal ontbreken. Prima geproduceerde metal, met lekker gitaarwerk en sterke zang.

Toch wel een lekker album. Goede mix tussen rock en metal.

Voyager zet een lekkere sound neer, die van alles inhoudt: sympho, progressief, electro, metal en rock. De basis is telkens het liedje zelf, pakkend en toegankelijk. Qua invulling spatten vervolgens het enthousiasme en de energie ervan af. Gewoon lekker stevige opwekkende muziek dus; dit Voyager uit Australië scoorde er enorm mee op de laatste editie van ProgPower Europe in Baarlo afgelopen weekend.

I Am the reVolution zal ongetwijfeld de lading niet geheel dekken, maar waar vind ik nog zulke leuke, frisse progmetalrockpopmuziek? Sinds midden/eind jaren '70 vind ik metal en progressieve rock, uitzonderingen daargelaten, al helemaal niet zo spannend meer! En tegenwoordig val ik zelfs bijna overal bij in slaap, vooral bij de huidige droompopschoenenstaarfolk. Of de geluiden zijn weer zo luid en extreem dat ik niet alleen nachtmerries heb van afgebroken deurknoppen, maar dat ik in deze vervelende dromen zelfs geen tijd meer krijg een gat in de deur te trappen om te kunnen ontsnappen aan die enge, soms wel heel erg smerig uitziende, langharige monsters. Hier niets van dit alles. De muziek die Voyager maakt is weliswaar niet zo heerlijk doem en donker als de meeste genregenoten in mijn moderne melodische rock/metal koffertje, maar een wat luchtiger en vlotter geluid is ook weleens lekker.