Voyager - I Am the reVolution (2009)

Inderdaad een beetje een herhalingsoefening, maar toch een fijn album. Iets minder avontuurlijk dan de twee voorgangers en iets serieuzer van aanpak. Eén en ander klinkt ook minder 'cheesy', waarschijnlijk omdat elementen uit de volksdansmuziek ditmaal ontbreken. Prima geproduceerde metal, met lekker gitaarwerk en sterke zang.

I Am the reVolution zal ongetwijfeld de lading niet geheel dekken, maar waar vind ik nog zulke leuke, frisse progmetalrockpopmuziek? Sinds midden/eind jaren '70 vind ik metal en progressieve rock, uitzonderingen daargelaten, al helemaal niet zo spannend meer! En tegenwoordig val ik zelfs bijna overal bij in slaap, vooral bij de huidige droompopschoenenstaarfolk. Of de geluiden zijn weer zo luid en extreem dat ik niet alleen nachtmerries heb van afgebroken deurknoppen, maar dat ik in deze vervelende dromen zelfs geen tijd meer krijg een gat in de deur te trappen om te kunnen ontsnappen aan die enge, soms wel heel erg smerig uitziende, langharige monsters. Hier niets van dit alles. De muziek die Voyager maakt is weliswaar niet zo heerlijk doem en donker als de meeste genregenoten in mijn moderne melodische rock/metal koffertje, maar een wat luchtiger en vlotter geluid is ook weleens lekker.