Donald Byrd - A New Perspective (1964)

Net als Ray Charles was Donald Byrd gelovig en wilde hij de spirituals vertolken, maar dan op zijn manier. Byrd had hier al eerder mee geëxperimenteerd, maar nu werd het tijd om een album vol ‘spirituals’ uit te brengen. ‘A new perspective’ werd het resultaat.

Donald Byrd kreeg een band bijeen met daarin de grootsten: Hank Mobley op saxofoon, Kenny Burell op gitaar, Herbie Hancock op piano en de arrangementen werden door Duke Pearson gedaan, de huiscomponist van Blue Note.
‘A new perspective’ klinkt als een conceptalbum. Het gebruik van menselijke stemmen binnen de instrumentele jazz was een totaal nieuwe benadering en soms lijkt het wel de soundtrack van een musical te zijn in plaats van een regulier bopalbum. Het koor bestond uit acht mensen, vier mannen (twee tenoren, twee bassen) en vier vrouwen (twee sopranen, twee alten). Donald Byrd zegt over het koor dat het traditioneel – maar gemoderniseerd- moest klinken, als de grote spirituele zanggroepen die in de 1910-1920 door het land trokken. Het album moest meer klinken als de traditionele spirituals, dan de latere gospels.
‘A new perspective’ klinkt warm en zwoel en tussen de koren door spelen de muzikanten de sterren van de hemel.
Het motto van Donald Byrd was: ‘I’m going to go as far as my emotions, intellect and experience will allow me,’. Zelden is een motto zo van toepassing geweest. Donald Byrd heeft met ‘A new perspective’ de jazz een geheel nieuw perspectief gegeven en hoort thuis tussen de allergrootsten.

aERodynamIC schreef:
Mensen die bekend zijn met het album van Magnus kennen vast het nummer Summer's here van deze band wel.
Daarin gebruiken ze een sample van het nummer Cristo Redentor van dit album van Donald Byrd.
Een bijzonder album, dit A New Perspective. Jazz met gebruik van een koortje. Een aparte ervaring die zorgt voor een luchtig, maar o zo goed album.

Raul schreef:
Typhoon z'n lievelingsplaat dit