Echo & The Bunnymen - The Fountain (2009)

Een tijdje terug werd er een topic geopend waarin je Echo & the Bunnymen-albums in favoriete volgorde mocht neerzetten maar let wel: alleen de eerste 4.
Zelf gaf ik te kennen dat topic onnodig te vinden omdat er al een topic bestond waar je je top zoveel van deze band kon plaatsen.
Blijkbaar vonden velen het toch nodig om een apart topic in stand te houden waar alleen die eerste 4 aan bod kwamen.
In mijn ogen een beetje 'puristen-werk' in het kader van 'vroeger was alles beter'.
Verder kon het me allemaal niet zo veel schelen en omdat ik ook niet vies ben van het latere werk (What Are You Going to Do with Your Life? krijgt 4,5* van mij) besloot ik het gewoon te laten bij een volledig lijstje van wat toch wel een zeer geliefd bandje is van mij.
Ja, als we blijven vergelijken kunnen we tot in het einde der dagen concluderen dat het nooit meer als toen zal worden en op zich is daar ook niks mis mee: ieder zijn of haar ding.
Ik merkte ook dat ik als groot Ocean Rain-liefhebber (het album is onlangs naar een 11e plaats gezakt in mijn toplijst door toedoen van The Smiths) ietwat afweek t.o.v. de liefhebbers van het oudere werk.

En dan verschijnt daar nu het 11e album van Echo & the Bunnymen (Reverberation meegerekend) en ik verwacht dat de kritieken wel weer van hetzelfde laken een pak zullen zijn: nee, het is niet meer als vroeger.
Wat is het dan wel? Ik denk dat ze de lijn van het vorige album Siberia vrolijk voort zetten met veel ongecompliceerde rocksongs met een pop-inslag. Twinkelende gitaarpartijen, catchy nummers en de ietwat rasperig klinkende stem van Ian McCulloch die ondanks de zeer lichte slijtage (als ik het zo mag noemen, of verbeeld ik me dit gewoon?!) en dan hebben we The Fountain kort samengevat.
Puristen die voor de eerste 4 gaan zullen er hun schouders wel over ophalen en degenen die daarna ook zijn blijven aanhaken krijgen er gewoon een prima album bij dat niet te boek zal staan als het beste wat 2009 te bieden heeft maar dat zeker veel luisterplezier kan schenken aan veel muziekliefhebbers waarvan ik er eentje ben.
Op een Ocean Rain deel 2 zat ik toch al niet meer te wachten

Vier jaar na het erg sterke Siberia (2005) kwamen Echo & the Bunnymen met the Fountain, één van de twee albums van de band uit Liverpool waar ik nauwelijks nog mee bekend was ( Flowers is de andere).
Opnieuw een best aardige plaat maar komt niet aan het hoge niveau van zijn voorganger. The Fountain kent wat minder songmateriaal, heeft een wel erg poppie sound en productie, iets wat mede veroorzaakt wordt door het feit dat gitarist Will Sergeant hier met zijn spel veel minder op de voorgrond treed en tenslotte lijkt het erop dat de stem van Ian McCulloch hier en daar wat barstjes begint te vertonen.
In vergelijking met Siberia is het hier dan allemaal wat minder maar op zichzelf staand komt de plaat toch nog aan een ruime voldoende, songs als Think I Need It Too, Shroud of Turin, Do You Know Who I Am? ( waar Will Sergeant nog eens zijn unieke gitaar capaciteiten laat horen) en het titelnummer laten hier ééns te meer de kracht van Echo & the Bunnymen horen. Weliswaar wat minder dan in het verleden maar ruimschoots genoeg om the Fountain aan een ruime voldoende te helpen.