Steve Morse Band - Southern Steel (1991)

'Wolf Song' is een prachtig rustig nummer. Het laat zien dat de man ook nog goed kan componeren. Zoals zoveel solo cd's van gitaristen laat dit album vooral zien waarom hij zo in de smaak valt bij andere gitaristen. De één na de andere weergaloze riff. Je krijgt ook een idee waarom de gitarist van Dixie Dregs zijn opwachting mocht maken in de line-up van Deep Purple.

Niemand minder dan Joe Satriani, destijds gelegenheidsgitarist bij Deep Purple, beval Steve Morse aan om hem als vaste gitarist van Deep Purple aan te trekken. De rest is geschiedenis. De band kreeg haar zoveelste leven.

Als niet gitarist zijnde kan je al die ingewikkeld aandoende gitaarpartijen ook rustig over je heen laten komen, heb je een mooi instrumentaal rockalbum. Weer eens wat anders dan Deep Purple deze Southern Steel, al moest Purple op dit tijdstip nog komen. Steve Morse zijn band bestaat hier uit drummer Van Romaine en bassist Dave LaRue, die ook meedeed met de Dixie Dregs reünie en die eind maart dit jaar John Petrucci begeleidde bij G3 in de Oosterpoort, Groningen.

In mijn Top10 van Steve Morse albums staat deze waarschijnlijk op de tweede plaats. Mijn favoriete track is de opener Cut to The Chase waarin Steve het gitaarduel aangaat met Jeff Watson van Night Ranger. Mijn favoriete solo van dit album zit in het nummer Battle Lines - YouTube.

Wat een straffe gitarist is dit man. Steengoede plaat .

De eerste van Steve Morse in de jaren '90, opvolger van het relatief kalme soloalbum High Tension Wires. Van tevoren vraag ik me af: is dit vooral een plaat voor gitaristen of kan de "doorsnee luisteraar" ook genieten? Wel, Southern Steel knalt shreddend en metalig uit de startblokken met Cut to the Chase, een gitaarduel van Morse met Jeff Watson van Nightranger. Lekker.
Daarbij blijkt dat deze Steve Morse Band een triobezetting kent met nieuw drummer Van Romaine en bassist Dave LaRue, die in het nummer de derde man is met een solo. Geen gastzangers, dit album is voluit instrumentaal. Morse zat net als met de voorganger bij MCA.

Tweede nummer Simple Simon is iets rustiger en bijna dansend, tegelijkertijd nog wel scheurend; Vista Grande is ingetogener met vleugjes fusion en progrock op een manier dat liefhebbers van Rush hier wellicht ook wat mee kunnen.
Sleaze Factor is steviger maar melodie en groove pakken niet, ondanks het - uiteraard - knappe gitaarwerk. De eerste helft sluit af met het sterkere Battle Lines, waar de melodie wél op orde is.

De tweede helft begint met titellied Southern Steel, waarmee Romaine zijn dubbele basdrum een uptempo nummer laat opdrijven, gevolgd door het ingetogener Wolf Song.
Weekend Overdrive is dan weer pompend op het ritme van de dubbele basdrum met een slappende bassolo en met een titel als Arena Rock krijg je inderdaad een grote riff waarop verder wordt geïmproviseerd met halverwege een sterke melodielijn, zoals Morse voorheen bij Kansas deed en vanaf vijf jaar later ook bij Deep Purple zou gaan neerzetten. Slotnummer Point Counterpoint sluit het album akoestisch af.

Conclusie: vooral een album voor gitaristen - voor mij een te lange zit, hoe knap Southern Steel ook is gespeeld. Wie Morses eerdere werk kent zal geen verrassingen horen, laat staan uitstapjes naar andere genres zoals hij voorheen deed. Liefhebbers van bijvoorbeeld de instrumentale gitaarplaten van het label Shrapnel zullen echter in hun nopjes zijn.
Niet op mijn streamingplatform, wel op JijBuis. Een jaar later bracht hetzelfde trio Coast to Coast uit.