Breaking Benjamin - Dear Agony (2009)

Prima nu metal-plaat, vol goede songs. Het album zakt nergens in en het niveau van de songs ligt constant hoog. De ijzersterke produktie maakt het helemaal in stijl af. Niets mis mee.

Bij vlagen wist 'Dear Agony' wat stoerder, harder en beter over te komen dan 'Phobia', echter halen de hoeveelheid mid-tempo songs dit gevoel toch wel echt weg, en was het soms best saai om uit te moeten zitten. Ik denk ook dat de nostalgie die 'Phobia' met zich mee bracht een grote invloed had op mijn keuze maar ik vond 'Dear Agony' nét niet beter dan 'Phobia' klinken.

De band begint erg sterk, en met drie nummers 'Fade Away', 'I Will Not Bow' en 'Crawl' wist de band mij te overtuigen om toch lichtelijk te gaan genieten en had 'Dear Agony' de neigingen toch beter dan 'Phobia' te worden. Toch laten ze de draad snel vallen en vond ik er persoonlijk minder aan na de rustigere nummers als 'Give me A Sign' en vond ik na dit nummer het album wat inkakken, en klinken er soms nog wat metal klanken door de speakers al word het beperkt gehouden dit keer, en dat was zeker naar de drie top nummers op het begin toch wel jammer.

Voorlopige tussenstand:
01. Phobia
02. Dear Agony
03. We Are Not Alone
04. Saturate