Electric Light Orchestra Part II - Electric Light Orchestra Part Two (1990)

Dit is de heropstanding van Electric light orchestra, maar dan zonder boegbeeld Jeff Lynne en dat is toch een beetje als frieten zonder mayo. Omdat Lynne bezwaar maakte tegen het gebruik van de oude groepsnaam werd er "part two" achter geplakt. Inmiddels opereert Jeff Lynne weer doodleuk in zijn eentje onder de naam Electric light orchestra en bracht hij in 2001 het album Zoom uit.

Wat dit album betreft; een sympathiek maar niet geheel geslaagde poging om Electric light orchestra weer nieuw leven in te blazen. De single Honest man is erg sterk, maar dat niveau wordt elders op de plaat niet gehaald. Nipt 3*.

Enkele ex-ELO bandleden denken dat ze ELO zijn. Een zeer te mijden wangedrocht van een album. Drummer Bev Bevan tourt, nu hij de naam ELO niet meer mag gebruiken, rond als The Move, met alleen verder bassist Trevor Burton van de oorspronkelijke groep erin. Ik denk dat deze heren niet meer op de verjaardagsfeestjes van Roy Wood en Jeff Lynne mogen komen, aan wie ze alles te danken hebben.
The Move, die van Bevan en Burton, toert langs bars in de thuisregio Birmingham. Triest. Zo ook dit album van ELO Pt II.
1*

Een merkwaardig initatief van drummer van het eerste uur Bev Bevan om zonder Jeff Lynne E.L.O weer op te richten.
Lynne bedacht elke noot en songteksten , duidelijk dus het geweten van deze symfonische groep.
Ik wil niet beweren dat het oerslecht is wat hier wordt neergezet , maar het is verre van indrukwekkend.
Schaamteloos kopieeren deze mensen de eens zo originele sound , en denken daar mee weg te komen.
De liedjes zijn hopeloos achterhaald en opzichtig zijn de strijkers weer voor de dag gehaald. De songs halen het bij lange niet bij die van Lynne , die overigens niets meer met Bevan en de overige exleden te maken wilt hebben.
Godzijdank duurde dit avontuur niet al te lang , omdat de plaat flopte.
Roy Wood is inderdaad ook afgeknapt op Bevan , nu hij onder The Move weer tourt. De drummer snapt kennelijk niet al te goed wanneer het genoeg is geweest , vooral als de belangrijkste mensen niet thuis geven.

Ik moet er eigenlijk wel wat om lachen.

Het suggereert heel wat, de band met zo'n dure naam en overbekende geschiedenis voortzetten met alleen de toevoeging Part Two.

Nu waren er heel wat leden door de echte baas van het Electric Light Orchestra, Jeff Lynne, versleten, zo in de loop van de tijd. Maar uit dat personeelsbestand is helemaal niemand gerekruteerd, blijkt. Behalve dan natuurlijk Bev Bevan die de hele afsplitsing is begonnen en de man die de "snaren arrangeerde", Louis Clark.

Lynne haalde het snaargeluid bij ELO inderdaad geruime tijd al uit zijn keyboard. Maar durfde niemand uit de oude ELO stal het aan om zich bij Bevan aan te melden of zijn ze gewoon niet gevraagd?

Jeff Lynne is eigenlijk bij machte om in z'n eentje invulling aan ELO te geven, hij heeft al zijn "personeel" langzaam maar zeker aan de kant geschoven. Het initiatief van de brodeloos geworden Bevan is daarom begrijpelijk. Maar het zal duidelijk zijn dat het willen opstarten van een band met een vergelijkbaar geluid als de vorige een hachelijke onderneming is. Op voorhand een verloren race wat betreft kritiek en hoon van het publiek.

Dat ik dan om het eindresultaat wat moet lachen, komt omdat ik Part Two inderdaad als een gedurfde maar verder "aandoenlijke poging" zou willen omschrijven. Er staan vlagen, momenten op dit album die, vooral door de strings van Clark, ontegenzeggelijk doen denken aan het oude ELO. En er is ook een zanger/keyboardspeler aangenomen, ene Eric Troyer, die wat van het stemgeluid van Lynne heeft.

Troyer mocht later ook de overstap maken naar The Orchestra in 2000, toen Bevan de pijp aan Maarten gaf en de naam Electric Light Orchestra Part Two verkocht aan..... Jeff Lynne. De bekende Amerikaanse sessiemuzikant Troyer zingt een aantal nummers verdienstelijk en blijkt ook een aardig componist, eerlijk is eerlijk. Niet alleen de single Honest man is van zijn hand maar ook het redelijke Thousand eyes.

Ach, ik zou liegen als ik het album afschiet naar een voor mijn gevoel te laag aantal sterren. Stel dat er geen link zou zijn met ELO en geen bekende soap rondom deze band, kortom je zou niets weten van de achtergrond. Hoe zou je er dan tegenover staan.

Op basis daarvan geef ik de punten.

Tsja, ik heb het album nooit durven kopen. Interessante geschiedenis. Natuurlijk is er geen ELO zonder Lynne, maar dat neemt niet weg dat er wellicht nog wat gloeit onder de as bij de 'mindere goden'.
Ik ga er nog eens naar luisteren.

.............Dan zou je misschien niet beter weten..........inderdaad.

Gelukkig weten wij beter.

Maar het is een wat zielige, eigenlijk lachwekkende situatie. De E.L.O sound wordt gedupliceerd, en dat ligt er erg duidelijk boven op.
Er is niets aan het toeval overgelaten om het maar zo oorspronkelijk mogelijk te laten klinken.
Een zinloze onderneming in artistiek opzicht,
want dit stadium was Lynne al een tijdje gepasseerd.
En ik heb een bloedhekel aan bands die zonder de originele vocalist, iemand in dienst nemen die te veel zijn best doet om er op te lijken. of gewoon precies hetzelfde klinkt. Het makkelijke pad kiezen.
Een band als Yes kan daarom ook niet op veel respect meer van mijn kant rekenen.

Bevan is een graaier en een gemakzuchtig muzikant.

Sommige dingen laat je zoals ze zijn.
Tuurlijk zal de man ook een inkomen moeten hebben, maar daar zijn ook andere manieren voor.

Ben overigens blij dat dit niet lang heeft geduurd.........stel je voor.

Hier gelden maar 3 letters........... BAH !

Duidelijk. Gaat van het verlanglijstje.

Ach, het aanhoren voor het kunnen geven van een oordeel kan in ieder geval geen kwaad.

Het is natuurlijk geen ELO maar we kunnen er ook niet omheen dat het album nu eenmaal bestaat. En als dit nu het soort muziek is wat Bevan graag wilde maken.

Het had natuurlijk wel beter geweest, als het initiatief gewoon onder zijn eigen naam was uitgebracht. Het wekt op z'n minst de suggestie dat hij wilde verdienen aan de naam Electric Light Orchestra en dat is niet zo slim, als er later objectief moet worden geoordeeld over het album.

Het is ook echt zo Bevan een aantal jaren later, toen het ELO II gebeuren was mislukt, het ook met The Move wilde proberen.
Roy Wood de creatief leider van die band had al laten weten het niet te zien zitten, maar de drummer scheen toen ook gewoon door te zetten.

Maar het publiek die inhoudelijk bekend is met zowel ELO als The Move is niet achterlijk natuurlijk.

In dat kader heeft Bevan gewoon vet pech dat beide bands zo afhankelijk waren van een belangrijke componist/ vocalist.

Maar ik kan er geen medelijden mee hebben. Case Closed.

Dat zeg je nu wel, maar die constatering zal vermoedelijk alleen voor jezelf gelden. Het blijft natuurlijk wel een soap.

Na verkoop van van de naam ELO Part 2 aan Jeff Lynne, is de band The Orchestra gevormd. Met in ieder geval Clark, Kaminsky (violist) en Troyer.

Die band schijnt nog steeds buitengewoon succesvol rond te touren, ik zie de agenda voor 2014 ook weer vol staan. Een avondje ELO krakers, daar is blijkbaar toch publiek voor te vinden. Evil woman, het meest gespeelde nummer van de afgelopen jaren.

Het is allemaal geschreven door Lynne, ik begrijp niet dat dit zomaar kan.

Aan de andere kant, het is niet onbekend dat de muziek van ELO altijd grote groepen mensen heeft aangesproken. Jeff Lynne zou daar in principe op in hebben kunnen spelen, maar laat dat achterwege. Vorig jaar is hij gekomen met album met de "allerlaatste" en "beste" versie van een aantal ELO hits en een solo album dat ook weinig met ELO heeft te maken.

Als hij het dan laat liggen, krijg je anderen die daar (blijkbaar) succesvol mee weten om te gaan. Ergo, ik denk dat het voor het publiek ook leuker is om echte violisten en cello spelers te zien dan dat alles steriel uit een trukendoos komt.

En misschien heeft Lynne er ook helemaal geen zin meer in, kan natuurlijk ook. Je ziet hoe snel coverbandjes succes hebben, als ze Genesis, Yes, Queen of Pink Floyd een beetje aardig kunnen naspelen. The Orchestra heeft dan natuurlijk nog oude leden die deel hebben uitgemaakt van ELO, dat staat nog weer wat hoger op de ladder.

Ik heb ook niet erg veel op met tributebands. Hoe knap het ook is om een bestaande sound helemaal eigen te maken. Maar het is het gewoon niet echt, en daar heb ik moeite mee.
We zullen nu eenmaal moeten accepteren dat bands niet eeuwig blijven bestaan.

Wat Bevan en zijn orchestra betreft.... tja, het zal best. Mensen zijn nu eenmaal gek op nostalgie, maar het heeft niets meer met nu te maken.
En Lynne heeft E.L.O nog 1x van stal gehaald tijdens Zoom. Een plaat die weinig meer van doen had met de oorspronkelijke sound, dus bleef het publiek ook weg. Tour gecancelt.
Misschien ook niet al te handig, maar als er één man dat zelf uitmaakt en bepaald hoe of wat, dan is het Jeff Lynne.
Bevan en zijn vriendjes liften gemakzuchtig mee op zijn songs.

Ik kan er niet veel respect voor opbrengen.

Een iconische held als Lynne is natuurlijk nooit te vervangen. Dus lijkt me dat we hier niet eens tijd en aandacht aan hoeven te besteden.

En toch.

Heb ik even geluisterd. Klinkt natuurlijk nergens naar. Soort coverband inderdaad, misschien leuk voor ergens in een bar en dan wellicht af en toe ook even een 'eigen' knip en plak nummertje ertussen door laten glippen.

Maar meer ook niet.

Nog even dan. Ik denk dat Lynne het allemaal best vindt. Zelf heeft hij maar heel weinig behoefte aan live optreden en touren. De credits en de royalties voor de songs krijgt hij nu toch wel binnnen. Hij gaat hier geen juridisch getouwtrek voor aan en heeft zich altijd mild uitgelaten over Bevan, Kaminsky en Groucutt. Kwestie van win-win.

Ik vind al die lage waarderingen niet terecht. De nummers op dit album zijn echt niet slecht. Maar het is natuurlijk wel waar, Jeff Lynne is ELO.