Wings - Venus and Mars (1975)

Ja Beste The Viking, dat zijn tijden waar wij toch maar liever niet naar terug verlangen!

Ja Bob het Stalinisme vierde toen hoogtij !

Nu niet bezig blijven he? Er is nu wel genoeg offtopic geleuterd.

Sorry Yak, wissen die onzin!

Niet wissen.

Wat een schitterend album weer van Macca!
Ook op dit album staan weer vele klassiekers; waaronder Rockshow, Love In Song, Magneto And Titanium Man, Lunch Box/Odd Sox (bonustrack) etc. Dit album is zoals gewoonlijk zeer breed gearrangeerd, iets waar Mccartney patent op heeft. Één van de hoogtepunten vind ik zelf het einde van Rockshow. Je hoort dan een prachtige piano met zware baslijnen er door heen, geweldig gewoon! Maar dit album heeft vele hoogtepunten, kan hem iedereen aanraden. 5***** sterren zonder enige twijfel.

Music4evr is mij ietsje TE enthousiast. Deze plaat is zéér goed, laat ons wel wezen. Maar de composities zijn niet allen zo sterk als op Band on The Run.
Het begint sterk met Venus and Mars/Rockshow, wàt inderdaad een sterk staaltje kunnen is !
Love in Song is een Mc Cartney ballad van 12 in een dozijn, het is te zegggen hij heeft er veel betere geschreven. Komt dan terug een hoogtepunt met You Gave me the Answer, een retro-nummer zoals Macca dat zo goed kan schrijven (When I'm 64, Baby's Request bvb).
Magneto and Titanium man rock lekker, puik nummer.
Letting go is maar zozo dacht ik ?
Venus and Mars reprise is lekker "spooky" en dus zéér ok. Het album bevat nog hoogtepunten zoals Listen to What the Man Said en Call Me Back Again.
Het eindigt met een sterke ballad Treat Her Gently-Lonely Old People.
Maar die bonustracks doen weinig goeds, en stellen weinig voor ook. Ik hou me dus liever aan de originele elpee die bij track 13 eindigt, ook al heeft mijn cd-versie nog 3 bonustracks.
In elk geval, ben iets minder lovend dan Music4ever, maar deze plaat scoort ook bij mij goed hoor; 4 sterren ****
Maar vind Band on the Run, Flaming Pie, London Town, Ram en tenslotte ook nog Back to The Egg sterker dan deze, weliswaar lekkere plaat !

Een beetje een moeilijk te beoordelen plaat. Het klinkt bij vlagen als Abbey Road, maar ligt toch net iets onder het niveau van een Band On The Run of Red Rose Speedway en dat heeft een beetje te maken met de sfeer. Het is hier duidelijk dat de onzekerheid verdwenen is. Maar toch: Een goede plaat. Ik vind de bonusnummertjes wel leuk, het zijn vermakelijke instrumentaaltjes.

3,5.

Ik kan me nog goed herinneren hoe ' Venus & Mars ' voor het eerst op mijn zolderkamer klonk in '75.
Mijn verwachtingen waren hooggespannen na Band on the run.
Het album opent sterk met de titelsong en de opzwepende Rockshow. Wat is het daarom jammer dat dit een vervolg krijgt in een zeer middelmatige McCartney ballad ' Love in Song' . Welk een verschil met het prachtige en ingetogen Bluebird op Band on the Run. Een familielid van When I'm 64 en Honey Pie verschijnt in de vorm van ' You gave me the answer' . Een vermakelijk nummer , maar wel van een mindere kwaliteit dan de 2 voornoemde nummers.De daaropvolgende 6 tracks zijn van een aanstekelijk karakter . En toch mis ik net dat sprankje inventiviteit en originaliteit die ik zo graag van de Meester zou willen horen. Het is allemaal net iets te voorspelbaar. Listen to what the man said is de hit van het album. Ik hou niet van die gladde, popperige stijl van Paul. Dat is heel persoonlijk , want ik weet dat er genoeg mensen zijn die juist dit soort liedjes prachtig van hem vinden. Waarschijnlijk vinden die mensen With a little luck of Silly love songs op latere platen ook prachtig. Het is echter niet mijn McCartney.
Venus & Mars is over het geheel genomen een leuk onderhoudend album , maar niet zo sterk als zijn voorganger.

Een solide album, met uitschieters natuurlijk Venus & Mars/Rock Show en Listen to what the man said.

Dit was de eerste plaat die ik ooit van Macca heb gehoord, dat moet in 1977 zijn geweest, toen ik net 13 was. Venus and Mars heeft toen zo'n verpletterende indruk op mij gemaakt dat deze plaat me nooit meer heeft losgelaten. Tuurlijk zitten er wat schoonheidsfoutjes in, en klinkt het geheel zelfs af en toe wat rommelig, de sfeer en de diversiteit staat nog als een huis. En dan heb ik het nog niet eens over de hoge kwaliteit van de composities die hoogtepunten bereiken op de nummers Love in Song, Listen what the man said en het Beatles achtige You gave me the answere. Ook rock de plaat lekker stevig en zijn zang is steengoed. Voor mij één van de beste McCartney platen. Een 4,5 minstens! Luister ook eens naar zijn bass partijen die het hele album subliem zijn.

Kocht hem laatst bij een kringloop op vinyl, en het album bevalt mij zeer goed.
Het heerlijke Macca & Wings geluid!

Mooie cd van McCartney, wat losser dan Band on the run.

Hoogtepunten o.a.Letting go, Spirits of Ancient Egypt en Call me back again.

De onvermoeibare McCartney is niet alleen een vakman, weet je ook altijd een gehele cd te boeien, dat is knap.

Prima samenwerking met de inmiddels in de vergetelheid geraakte Dennie Layne.
Er is altijd veel kritiek van de muziekpers geweest op de aanwezigheid van Linda. Heb mij er nooit aan gestort. Ze maakt onderdeel uit van Wings en ze heeft het kunstje tijdens Venus and Mars prima onder de knie.

Mooi vervolg op BotR. Listen to What the Man Said is een klassieker.

Laat dit album gewoon eindigen bij de prachtige ballad Treat Her Gently/Lonely Old People, want die bonustracks doen in dit geval hier meer kwaad dan goed; ze voegen niets toe, het zijn nietszeggende wegwerpdingetjes, misschien enkel Luch Box kan ermee door.
Waarmee ik maar wil zeggen dat deze fijne popplaat voor weinig moet onderdoen voor zijn voorganger, het beroemde en vaak bejubelde Band on The Run. Een erg plezante luisterervaring levert deze plaat zelfs na jààren nog op!
De leukste hier vind ik Rock Show, Magneto and Titanium Man, Listen To What The man Said en de mooie titelsong in twee versies.
Topplaat!

Ik doe het toch wat tekort met 3,5 dus opwaardeer ik naar 4. Hoog tijd om deze nogal ondergeschoven plaat weer eens te beluisteren.



Zoo Gang en Lunchbox/Odd Sox mag ik erg graag horen. De laatste stond op de b-kant van Coming Up en draaide ik erg graag van m'n zus d'r single. My Carnival vind ik dan weer uitermate zwak. Geen wonder dat het pas in 1985 een b-kantje werd (van Spies Like Us).

Momenteel tourt McCartney door Amerika en opent de shows met Venus & Mars / Rock Show. Geeft toch aan de McCartney eindelijk zijn eigen Wings platen aan het herwaarderen is. Het is overigens de eerste keer dat hij die nummers weer live speelt sinds de Wings tour 76/77.

Hey, op mijn versie van het album is Crossroads het laatste nummer.

Voor mij persoonlijk niet het sterkste album van Paul, hoewel er met bijvoorbeeld Love In Song, Magneto and Titanium Man & Listen To What The Man Said sterke nummers op staan.
Ik krijg maar moelijk een klik met dit album ik kan de vinger nou niet precies op de zere plek leggen waarom dat nou zo is.
De bonustracks vind ik zowiezo niet bijzonder.
Ik ga de plaat zeker nog wat luisterbeurten geven.

Ik begrijp je gevoel wel. Het is, meer dan de andere Macca/Wings-platen, 'gewoon' een Macca/Wings-plaat. Door het immense succes van Band On The Run lijkt de band wat zelfverzekerder, professioneler en behoort de knusheid van de eerdere platen tot het verleden. Die zelfverzekerdheid zorgt er wat voor dat de plaat nergens echt in opvalt.
De hieropvolgende albums (behalve het ronduit zwakke At The Speed Of Sound) vind ik ook wat meer persoonlijkheid hebben. Hier ging het ze duidelijk voor de wind en ze coasten wat op de succesvolle punten van de voorganger. Niet een duidelijke favoriet van me, maar zeker ook niet slecht.

Ik heb hier een beetje hetzelfde gevoel bij als bijvoorbeeld bij Queen's duoplaten 'Opera' en 'Races'. Dit album moest het uitermate succesvolle Band on the Run opvolgen en doet dit met verve. Niet echt iets nieuws onder de zon, maar wel kwalitatief erg goed.

Ik kan me in het vergelijk wel vinden maar Paul McCartney neemt met Venus and Mars toch wel meer afstand van Band on the run dan A day at the races van A night at the opera.

McCartney kiest voor een andere benadering door te komen met een lichtvoetige, melodieuze rock, kortere nummers, minder serieus. De band Wings werd uitgebreid naar 5 man.

De teugels werden dus behoorlijk gevierd maar Paul McCartney zou Paul McCartney niet zijn als hij, ondanks de verschillen, nummers van formaat weet te schrijven die dan toch weer helemaal passen in het bedachte concept.

Dat maakt ook van Venus and Mars weer een ijzersterk album. Wie echter zat te wachten op Band on the run 2 zal zich enigszins bedrogen hebben gevoeld.

De allereerste elpee die ik ooit kocht. De datum staat nog op de binnenhoes: juli 1976. Met uitklaphoes en poster. Ik ben er mee vergroeid en ken iedere noot, toon en zelfs tik op de plaat. Zelfs het moment waarop de plaat eens bleef hangen. Om die reden kan ik er niet veel objectiefs over zeggen. Erg gekleurd.

Nee, alsof de rest hier niet gekleurd is......

Daarom kun je nog steeds zeggen wat je van het album vind, wij weten dat objectiviteit op musicmeter niet mogelijk is.

Ach ja, dat is natuurlijk ook zo: meningen zijn in dit geval leuker dan feiten. Venus & Mars was voor mij het begin. Vandaar het sentiment. Daarna kwam de verdieping en verbreding, maar ik mag de plaat nog steeds graag horen

Behoorlijk aangename plaat van Wings. Vakkundig gesmeden popsongs met memorabele melodieën, al kan ik me wel een beetje vinden in avdj's opmerking. Macca zou eigenlijk ook eens even flink buiten de lijntjes moeten kleuren.

Macca heeft heel wat buiten de lijntjes gekleurd. McCartney 2, The fireman 1 + 2, Twin freaks, zijn klassieke platen om er maar een paar te noemen en veel van zijn werk met dat andere groepje was toen behoorlijk vernieuwend. Maar McCartney is toch vooral een groots liedjessmidt, en dat hoor je op Venus and mars gelukkig terug. Want ondanks alles is dat toch zijn grootste kracht.

Vakkundig gemaakt album. Toch vind ik deze minder interressant dan Red Rose en Band on the Run.
Ik mis de echte fantastische songs zoals Band on the run of my love.
De nummers op dit album zijn allemaal prima in elkaar gezet en het is makkelijk weg te luisteren, maar echt geraakt wordt ik nergens.
Ik moet wel zeggen dat voor mij als saxofonist de solo in listen to what the man said wel erg lekker is.

Begrijpelijk, maar jammer dat 'Medicine Jar' wordt gezongen door (schrijver) Jimmy McCulloch.
Ook 'Spirits of Ancient Egypt' was beter geweest met McCartney als zanger.
Verder een prima, degelijk, vervolg op BotR zonder minpunten en ook zonder weinig échte uitschieters. Listen to What the Man Said en Venus & Mars/Rockshow zijn m'n favorieten.

Muzikaal ligt dit album min of meer in het verlengde van voorganger Band on the Run met het verschil dat het songmateriaal wat minder verrassend is. Paul McCartney bewijst niettemin weer zijn vakmanschap, zowel in de rocknummers als de ballades. Goed gemusiceerd en het lijkt alsof een echte band aan het werk is. Echte topsongs zoals er veel op Band on the Run te horen zijn, staan er weliswaar nauwelijks op maar ook geen inzakkers, het album staat op een constant hoog peil.