Persefone - Shin-Ken (2009)

Omdat ik de meer recente albums van de band wel kon waarderen leek me een duikje in het verleden wel gepast, maar al snel bleek dit niet zo'n goed idee. Ook hier steekt de muziek vernuftig en meer dan degelijk in elkaar (al leunt men hier qua stijl nog erg op Dream Theater), maar de zang klinkt echt nergens naar. In zowel de meer melodieuze als de brute passages overtuigt de zanger voor geen meter en trekt zo het niveau danig naar beneden. Dit zou echt beter geweest zijn als puur instrumentaal album. Erg spijtig, want de muziek heeft zeker zijn momenten.

Ik ontdekte deze band, ik denk, 15 jaar geleden op youtube. Shin-Ken dus, dat kwam mij toen nog iets te vroeg. Ik was toen net in het metal/hard rock genre aan het rollen en luisterde met name naar Iron Maiden en Metallica. Dit album trok mijn aandacht door de cover, maar toen het geschreeuw begon hield ik het snel voorgezien. Een aantal jaar later herontdekte ik de band met het album Spiritual Migration wat voor mij een voltreffer was. In de jaren daarna bleef ik de band volgen en veelvuldig luisteren, met name het gitaar en drumwerk afgewisseld met de synths vind ik erg gaaf (gewoon goede muzikanten). Daarnaast hebben ze toch wel een eigen sound die me kan bekoren.
Nu wil het zo zijn dat ze vorigjaar Shin-Ken op vinyl hebben uitgebracht en aangezien ik de cover nogsteeds mooi vind heb 'm toch maar gekocht. Inmiddels ook maar weer een aantal keer geluisterd en ik moet zeggen dat dit album mij inmiddels wel goed in het gehoor ligt... Met name Kusanagi en Purity vind ik inmiddels erg mooie nummers.
Veel respect voor deze band, ze houden het al erg lang vol en maken vette muziek zonder dat ze daar financieel echt beter van worden. Ga zo door!