Owen Pallett - Heartland (2010)

Final Fantasy moet zijn naam veranderen door het spellentjesbedrijf met een serie met dezelfde naam. Deze cd zal uitkomen onder zijn eigen naam: Owen Pallett

Door een stomme fout van iTunes was dit album vanmorgen al te downloaden. Ik ben 'm nu aan het binnenhalen en ik ben benieuwd hoe dit album klinkt; ik heb hoge verwachtingen!

Ik ben na één maal luisteren danig onder de indruk! Ik ken Final Fantasy niet dus ik weet niet waar het te plaatsen is in zijn oudere werk; maar dit album is het meeste te vergelijken met Illinoise van Sufjan Stevens: vreemde songtitels, zwaar georchestreerde indie-pop en aanstekelijke melodietjes en ritmes! Prachtig werkje, met nu als uitschieters Keep the Dog Quiet, Flare Gun en E is for Estranged. Deze ga ik de aankomende dagen zeker nog vaker luisteren!

lekkere plaat, 2010 wordt een topjaar!

Pitchfork'd! 8.6

Heb ik even geluk dat ik 'm gisteravond naar 4.5* heb verhoogd...

Nu ga ik hem ook checken

Ik ken Final Fantasy al sinds een tijdje. Wederom wel een heel erg fijne release dit.

Mooi album, erg knappe combinatie van orkestrale en elektronische partijen. Erg sterke manier van zingen ook, niet echt overheersend, maar wel erg dwingend. Vrolijk, met een bepaalde sneer hier en daar. Fantastisch dromerige opener. Red Sun No. 5 is een prachtig nummer, vergelijkingen met Animal Collective/Grizzly Bear zijn hier wel terecht, maar de achtergrondarrangementen, de subtiele, bijna Beach Boys-achtige manier van werken met blaas- en snaarinstrumenten geeft het toch een goede eigenheid. Lewis Takes of His Shirt: prachtig, wát een zang, dat nerveuze synthriedeltje en de welverdiende drama op het einde, zonder echt tot een climax te komen. Alleen naar het einde toe wordt het wat, tja, flauwer. Het verliest de kracht een beetje. Maar die paar pareltjes maken het de 4* waard.

Nu ook op de luisterpaal! (dat had ik altijd al eens willen zeggen )
verder klinkt hij erg goed, een 3,5 alvast na 3x luisteren. Dat wordt nog wel hoger lijkt mij zo

wel grappig om te zien dat Patrick watson een nieuw genre heeft gecreeerd waarin nu een hele rits artiesten mee doorgaan. jammer van de electronica bij owen daardoor wordt 't soms te kil.

Huh, welk genre is dat dan? Bedoel je niet Patrick Wolf?

Electronica wordt maar spaarzaam gebruikt trouwens, en kil is het al helemaal niet.

patrick watson, als we het daar van moeten hebben, die gast is bij lange niet na een vernieuwer. die gast is al lang passe, was alleen een hype op lowlands 2007, waarom heb ik nooit gegrepen, komt over als een popi jopi gast (dat is een vooroordeel van mijn kant:)).

Zonde, Sufjan, hij maakt werkelijk heel gave muziek (dat is dan ook mijn oordeel).
Daarnaast werd er natuurlijk nergens beweerd dat Patrick Watson elke dag weer een vernieuwer is. Via jouw redenatie toon je ook aan dat de Beatles tegenwoordig 'al lang passé' zijn. Maar dat neemt niet weg dat beide artiesten wel een bepaald geluid bekend hebben weten te maken, of ze't nou uit hebben gevonden of niet.
Overigens hoor ik hier dan weer geen Patrick Watson in terug hoor. Maar't blijft wel een fijn plaatje (:

watte, patrick watson afzeiken? dan moet ik reageren,hehe. een heel bijzondere artiest me dunkt...een rasartiest! zijn tweede plaat was overigens ook goed en meer experimenteel.

owen pallett ken ik nog niet, maar de naam is me getipt..

Wat hebben die homomannen toch met dit soort rijk georkestreerde muziek? Hadden we Patrick Wolf of Rufus Wainwright al dan kunnen we daar nu Owen Pallett aan toevoegen (en als we alleen al kijken naar de term 'rijk georkestreerd' gaat die lijst een heel stuk langer worden).

"As far as whether the music I make is gay or queer, yeah, it comes from the fact that I'm gay, but that doesn't mean I'm making music about the sexuality specifically" aldus Pallett zelf die zijn partner Patrick Borjal als manager heeft ingeschakeld.
Gelukkig zorgt die manager er ook voor dat we Pallett snel kunnen gaan zien op het nederlandse podium (Amsterdam: De Duif), want ik vind dit toch wel een aanstekelijk vindingrijke cd en ik ben benieuwd hoe dit live overkomt. Opmerkelijk uit mijn mond omdat ik hem als Final Fantasy in 2005 (voorprogramma van The Arcade Fire) niet echt boeiend vond.
Maar inderdaad, als er barokgetinte popmuziek gemaakt wordt ben ik er als de kippen bij maar dan moet het ook aanslaan en wow dat doet het. Ik las de naam Sufjan Stevens al een aantal keren voorbij komen en daar kan ik wel inkomen ook al lijkt het er niet echt op (zoals het al helemaal niet op de eerder door mij genoemde Patrick Wolf lijkt). Heel soms doet het me een beetje denken aan Andrew Bird.
Ik kan helemaal meegesleurd worden in dit muzikale avontuur en ik snap dan ook goed dat hij ook onder de naam Final Fantasy opereerde: die naam past er goed bij
Toch heb ik wel een klein minpuntje: zijn stem. Het lijkt ook op die van een andere artiest die ik ken, alleen weet ik niet zo snel van wie (misschien toch die Beach Boys-link, een band met wie ik gewoon niet zo veel heb?!).
Wat ik wel weet is dat ik hem vrij neutraal vind en dat hij mij persoonlijk niet echt raakt. Daarom moet Heartland het ook helemaal van de instrumentatie hebben en die is wat mij betreft dik in orde.
Absoluut een zeer interessant album waar ik voorlopig nog niet klaar mee ben, maar die me al wel snel aan het veroveren is.

Oei, gay?:) Maar 't komt wel vaker voor dat artiestieke types gay zijn hoor,hehe.

Ik moest erg wennen aan deze plaat en die stem doet inderdaad iets te neutraal die mij aan John Cale(o.a. paris1919)doet denken waarbij ik hetzelfde gevoel hebt. gelukkig maken de bizarre orkest arrangementen veel goed. jammer van red sun nr 5, die ik echt moet overslaan. en hoor ik daar Cloudbusting in Oh Heartland??

Owen Pallett volg ik al een tijdje. Zijn fantasierijke composities intrigeerden me maar met dit album heeft hij me voor het eerst werkelijk bij de lurven gegrepen. Ik onderschrijf de algemene mening over zijn zang: dat deze wat vlak overkomt. Als ik echter live-opnames op youtube bekijk en beluister is zijn zang weer verre van vlak en beter dan verwacht. Geen wereldplaat maar wel een klein juweeltje. En Pallett zelf blijkt muzikaal een groeidiamantje dat goed in de gaten gehouden moet worden.

Even een beetje schaamteloos reclame voor mezelf maken:
Sinds kort heb ik een rubriek op de lokale radiozender AmsterdamFM, genaamd 'De Keuze van Kas', waarin ik elke week een nieuwe plaat bespreek. Vorige week was dat Owen Pallett's Heartland en deze week Joanna Newsom's Have One On Me.
De rubriek is een onderdeel van het programma van het Amsterdam Songwriters Guild - met voor de rest live-muziek en interviews - dat elke donderdag tussen 16 en 17u wordt opgenomen in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam (de 4e verdieping, publiek is altijd welkom!). De uitzendingen zijn hier: Amsterdam FM - amsterdamfm.nl terug te luisteren (zowel live, als de afgelopen twee maanden).

Ik vind dit nog steeds erg bijzonder, vooral het orkestrale spreekt mij erg aan!

Lewis Takes Off His Shirt!

Wat is dit album prachtig gearrangeerd. De associatie met Sufjan is er ook bij mij, en ik denk dat het komt door een deel van de instrumentatie. Ik kan het voorlopig nog niet specificeren.

Aan de stem moet ik nog wennen.

Een prachtig orkestraal-achtig album.
Naar mijn mening een van de hoogte punten van dit jaar.

Inderdaad erg prachtig. Ik had niet gedacht dat het na He Poos Clouds nog beter kon!

Red Sun no. 5

De composities vind ik niet verkeerd, maar het klinkt nergens echt warm. Vind het vrij klinisch klinken.

Edit:

Nee, dit is het niet voor mij. Ik hoop dat hij live wel de gevoelige snaar weet te raken.

Warme plaat met een verhaal. Zin om deze beste kerel live te zien op Cross-linx, ben benieuwd hoe die het daar vanaf brengt.

Fantastische plaat met wondermooie arrangementen. Live zowaar nog beter. Owen Pallett en zijn viool: prachtig.

Gister na het optreden op Cross-linx werd me nog meer duidelijk hoe knap dit werkje eigenlijk in elkaar zit. Halve er bovenop, fantastisch!