Guns N' Roses - Live Era '87-'93 (1999)

Zo geweldig vind ik hem dan weer niet. Het échte livegevoel ontbeert mij een beetje. Als ik hem al draai dan houd ik het vaak bij disc1. De kwaliteit vind ik overall nogal wisselend maar ja, wisselend of niet.. niets lekkerder dan 'Welcome to the Jungle' door de speakers te vuren.

Sja dat hoort nou eenmaal bij rock, als je dat niet wil zien kun je jezelf beter beperken tot cd's. Wel eens gezien hoe the rolling stones begin en mid jaren 70 op het podium stonden? Bon Scott en Phil Lynott stonden ook niet altijd even fris op het poduim. Dus moet je hier niet vallen over het feit dat iemand een sigaretje opsteekt.

Ik ben een enorme liefhebber van live cd`s maar deze valt op alle fronten tegen , de geluidskwaliteit is van een belabberd niveau .
Patience lijkt wel een karaoke versie , de zang moet je er zelf bij maken.
Ik heb bootlegs van Gen R gehoord die stukken beter waren .
Dit is zo`n dubbel cd die je eens en nooit meer in de cd speler doet .
Niet meer dan 2 sterren voor deze miskoop.

Is dat niet juist een groot pluspunt met het stemgeluid van Axl Rose

Ik heb deze cd lang niet geluisterd, maar wat ik er nog wel van weet is dat ik Welcome To The Jungle & Dust N Bones echte knallers vond.

Sinds gister is deze eindelijk weer in mijn bezit Straks weer eens luisteren.

Edit: Nog steeds geweldig

De eerste keer dat ik deze cd hoorde vond ik het echt geweldig. Nu ik het weer terugluister, valt me op dat de geluidskwaliteit eigenlijk heel erg laag is, begrijp ik niet.
Knockin' on Heaven's Door klinkt wel echt geweldig.
Voor de rest hou ik niet zo van drummer Matt Sorum, te netjes allemaal voor zo'n live-act. Steven Adler bracht altijd een losgeslagen circus mee in de shows.
Voor de rest een goede cd.

Ik bedoel maar.. zielige junk of niet. De enige échte drummer van Guns N' Roses met het oprechte Rock & Roll gevoel heet toch Steven Adler.

Ik had deze al een tijdje in mijn hoofd zitten om hem aan te gaan schaffen, maar nu ik dit lees van jou rudiger, weet ik dat ik hem zeker niet moet gaan kopen.

Ik vind dit de beste GnR CD. Rudiger doet dit een beetje af alsof het een bootleg CD is, dat valt reuze mee.

De opmerking over 'Patience' is wel terecht.

Ik heb deze CD net binnen, en las de berichten op deze site... maar ik vind het allemaal nogal negatief voor wat volgens mij een heerlijke live-cd is van één van de beste hardrockbands van de afgelopen tijd. Niet zo negatief beste mensen, dit is hoe Guns vroeger was en ik heb er weer vreselijk van genoten!

Daar zit op zich wel een kern van waarheid in. Zo'n beetje alle opnames op deze cd zijn al eens op een of andere bootleg verschenen, heel veel nummers komen van de Live in Tokyo bootleg (ik heb deze als g'n r Banzai in huis)

Ik vind het een prima Cd, en zo makkelijk is deze niet te krijgen

Deze cd is kut

Hij is nep: .. VEEL TE VEEL GILBY EN MATT(en hen dan in het boekje zetten als additional players ?!??)
Veel vocals zijn opnieuw in de studio ingezongen, ergens eind jaren 90, .. Rocket Queen heeft nieteens een 2e gitaar
en vette livenr's als Double Talkin' Jive staan er niet op.
Cd 1 is nog het best te pruimen met enkele oudere opnamens van de echte band met Izzy Stradlin' en Steven Adler.
Van cd 2 vind ik alleen Out Ta Get Me goed zoals het zou moeten klinken.

Dat over die "Nieuwe"vocals is klinkklare bullshit

Ben vanaf mijn 5e al een grote fan, dus ik ga Gn´R echt niet zonder reden belachelijk maken ofzo, maar zoek de Move To The City Tokyo ´92, om maar een voorbeeld te noemen, op is excact dezelde opname alleen met compleet andere vocalen. Axl´s stem klonk indertijd zo anders dan op deze nummers, het is duidelijk uit de pre- Chinese Democracy periode. ('99')

Vanaf je 5e fan van Guns N' Roses?
Toen luisterde ik nog Elly & Rikkert.

Heel onduidelijk te achterhalen van welke tournee welk nummer komt.

Waardeloze cd dit en een schande dat ze dit uitgebracht hebben .
Het klinkt werkelijk nergens naar . 1 van zoniet het slechtste live album wat ik bezit .
verlaag hem naar 1 ster .
NIET KOPEN.

Niet gekocht hoor, maar ontleend uit bib, en boekje biedt geen uitleg.
Axls afschuwelijke stem is live niet te aanhoren.

Deze cd hadden ze gewoon helemaal niet uit moeten brengen. Als je iets doet, doe het dan goed of niet!

Lekker lang live album van Guns N' Roses met (voor zover ik weet) al hun klassiekers. Deze worden over het algemeen goed en overtuigend gebracht. Enkele minpunten zijn:
- De 'karaoke'-versie van Patience
- Het stemgeluid van Rose is niet altijd even goed (vooral het laatste refrein van 'Don't cry' is verschrikkelik)
- Die pianosolo aan het begin van 'November Rain' hadden ze van mij weg mogen laten.

Daartegenover staan dan ook weer enkele hoogtepunten, zoals:
- het meezingende publiek op 'Knockin' on Heavens door'
- Axl's heerlijke hoge zang op 'Nightrain'

Al met al is deze CD geen topper onder de Live-albums, maar een ruime voldoende verdient-ie zeker.
3,5 *

Erg sterk live album, mooie piano solo voorafgaand aan November Rain, ik was erg tevreden over het nummer ''It's Alright''. De wat hardere nummers zijn lekker om keihard op te zetten, enige minpuntje is toch patience om eerdergenoemde redenen. Maar dat vind ik niet genoeg kritiek om een lager cijfer te geven, het is gewoon een lekker live album om gewoon keihard op te zetten! Het albumboekje vind ik overigens zeer mooi met al die kleuren! 4,5*

Totaal verrast dat dit album op 109 staat in Veronica's Album Top 1000 Allertijden 2012. Schandalig eigenlijk, want wat ik hoorde klonk het niet best. En sowieso horen er geen live-albums, compilaties, best of's en soundtracks in zo'n lijst.

Tsja, gemengde reacties hier. Volgens mij is dit aardig representatief voor de livekwaliteiten van GNR uit die tijd, dat was ook niet altijd top. In de biografie van Slash beaamt hij dat, en zegt hij dat hij enorm trots op deze uitgave is. Maar Nightrain zeg.... wat was Axl daar goed bij stem!

Het kan op zich wel, op mijn 5e luisterde ik al naar George Harrison.

Ik lees veel verschillende en tegenstrijdige berichten over "Live Era '87-'93" van Guns N' Roses. De een vind het fantastisch, de ander vind het helemaal niks en er zijn ook de wat neutralere meningen. Ik behoor denk ik tot die laatste categorie. Slecht vind ik dit zeker niet, maar het is ook zeker niet de beste liveregistratie die is uitgebracht. Al met al vind ik het toch behoorlijk genietbaar. De stem van Axl Rose zal altijd discussies doen oplaaien, maar ik vind hem op "Live Era '87-'93" behoorlijk acceptabel klinken. Verder vind ik de geluidskwaliteit goed, niet super, maar zeker niet slecht, hoogstens wat dof op zijn tijd. Maar met goede apparatuur en dito koptelefoon kan ik de instrumenten goed onderscheiden van elkaar. Slash speelt gewoon fantastisch en wordt uitstekend bijgestaan door enerzijds Izzy of anderzijds Gilby Clarke. Het basspel is lekker agressief en vooral op "Rocket Queen" grooved het als de neten. Drummers Sorum en Adler vind ik inwisselbaar, maar ze leggen gewoon een solide basis. Niet alle nummers vind ik even geslaagd, maar als ik de uitvoeringen van "Welcome to the Jungle", "November Rain", en met name de vijf laatste nummers "Rocket Queen", "Sweet Child O' Mine", "Knockin' on Heaven's Door", "Don't Cry", "Estranged" (het absolute hoogtepunt) en "Paradise City" hoor, dan geniet ik toch wel van "Live Era '87-93". Maar bovenal vind ik deze plaat een mooie herinnering aan de (min of meer) originele bezetting van Guns N' Roses en hun hoogtijdagen, want de huidige band mag nog niet in de schaduw staan van deze muzikanten.

Volgens mij kun je dit het beste vergelijken met een punk band live. Ken dit album verder niet, maar ben deze week aardig in de ban geraakt door hun debuutalbum. Volgens mij staan zowat alle nummers van hun debuut hier ook op. Als ik deze een keertje tegenkom heb ik estranged ook in bezit, mis dan alleen nog het nummer coma.

Als je dit bekijkt als een live punkband dan zou het nog best mee kunnen vallen.

Ze speelden in de grootste stadions ter wereld met voorprogramma's als Faith no more en Soundgarden ( beiden na elkaar als opwarmertje). Ze hebben een geoliede show met achtergrondzangeressen, blazers, extra toetsenist en de hele reutemeteut. Maar een fatsoenlijke concertregistratie op een dubbel cd, daarvoor moet je in het bootleg-circuit zijn. Eeuwig zonde, want die tijd komt niet meer terug. Natuurlijk valt er nog wel te genieten van deze verzamel live cd, maar het gemis van hun 9 minuten durende Double Talking Jive is al een gemiste kans op zich. Ik zet Banzai nog maar eens op...

Hetzelfde probleem dan als met Flashpoint van The Rolling Stones, deze was VEEL beter: Rolling Stones, The - Seventh Of July (CD, Album) at Discogs