Joss Stone - Colour Me Free! (2009)

Eindelijk weer een nieuw album van de dame die de "Blue Eyed Soul" nieuw leven in heeft geblazen....

Ik ben heel benieuwd......

Joss Stone, de dame die me wist te verassen met haar debuut. De dame die in haar arrogantie een enorme draak wist te maken(mind body and soul). En de dame die enigzins terug kwam met introducing maar nog steeds niet wist te overtuigen. Hopelijk doet ze dat bij dit album wel. ik ben in iedergeval benieuwd.

Grafisch ontwerper, het zou een beschermd beroep moeten zijn...

Hier trouwens de eerste single. Mwa...

Inderdaad, wat een vreselijke hoes!

ok rappers zitten op dit album. en weg is mijn aandacht. hoe kan ze dit nou doen. ten eerste schrik ik me het laplazerus ten tweede kan ik nou niet meer van dit album genieten. wat jammer. ach ja voldoende 2009 albums die mij wel liggen.

Ik tel exact 1 rapper.

hé verrek. blijkbaar heb ik een nieuwe bril nodig. geen probleem dus.
ik heb mijn username wel goed uitgekozen zeg

nou, als Jeff Beck op dreef is

Toch altijd wel interessant, een nieuwe Joss Stone. Haar 1e en 3e waren goed. Haar 2e erg slecht.

Ben ook wel benieuwd. Blij dat Raphael Saadiq na al zijn medewerking achter de schermen zich nu ook eens laat horen op haar materiaal. Was Nas betreft: daar heb ik ook mijn bedenkingen bij. Afgelopen weekend is mijn oordeel over Introducing enigszins positief bijgesteld toen ik hem weer een paar keer hoorde. De vrouw heeft het in zich een topper te maken. Ben benieuwd.

'Governmentalist' met Nas valt nu ook te horen: http://www.youtube.com/watc...
Ik kijk alweer een heel stuk positiever tegenover deze release!

...en na de eerste 4 stemmen terug wat negatiever. Iemand die wat kwijt wil/kan?

Daarbij komt nog dat er op haar vorige album ook een rapper meedeed.

Oei! Wat gebeurt hier? 2,62 sterren?

een lage score, dit omdat het gewoon een saai album is. joss stone heeft een topstem, maar het komt op deze plaat vaak toch niet helemaal lekker over. veel oude soul en r&b producties, die een doorgeleefde of iig een echt gemeende stem vragen. joss stone zat er blijkbaar niet bij met haar gedachten, want het komt allemaal amper over. dit terwijl een aantal producties toch van grote schoonheid zijn (big ole game met saadiq!). die hele soulrevival doet schijnbaar niet iedereen goed. ook de cover you got the love is gewoon helemaal niet fijn, doe mij dan maar die versie van florence and the machine die ik juist wel erg leuk vind.
het meest typerend van dit alles vind ik nog wel dat joss stone het best klinkt op misschien wel de meest 2009 en poppiest klinkende track op deze plaat, namelijk could have been you.

Ben het met tuktak eens. Ook de cover van 'I Believe it To My Soul' is bijna tenenkrommend slecht. Gewoon een album met een hoog slaap gehalte. Alleen nummer 6 is goed.

Hmm. Net gedownload. Hoop dat ik het niet met jullie eens ben..

Na een prachtig debuut, die helaas vol covers stond, en een wat arrogant overkomend vervolg overtuigde Joss Stone mij eindelijk volledig met haar vorige plaat: "Introducing...". En dan is ze nu eindelijk terug met een nieuwe plaat.
Het eerst wat natuurlijk opvalt aan deze plaat is de aparte artwork van de cover. Joss Stone lijkt aardig met haarzelf in de knoop te liggen. En dat blijkt later ook wel uit de muziek. Maar, zoals vaak zal ik het voor jullie per nummer bespreken.

"Free Me" is de opener van het album. Het begint lekker met een gitaarriedeltje. Productioneel doet het in ieder geval weer denken aan haar vorige cd. Maar vocaal overtuigd het niet zo. Joss Stone lijkt wat uitgeblust. Haar stem mist intensiteit en kracht. Vooral het refrein is slap.

"Could Have Ben You" heeft een beetje dezelfde vibe. Voordeel ten opzichte van de albumopener is wel dat Joss Stone mij hier vocaal een stuk meer overtuigd. Het sfeertje is lekker in dit nummer. Best een goede song.

"Parallel Lines" kent met Jeff Beck en Sheila E. 2 toch wat verrassende gastartiesten. Het nummer is in ieder geval lekker uptempo. Hoort zeker bij de betere van deze over het algemeen tegenvallende cd.

"Lady" is weer wat rustiger. En wat mis ik gevoel en sense in dit nummer. Joss Stone zingt lui en ongeïnteresseerd. We kennen de ballads van deze dame en geloof me: ze had dit nummer vele malen beter kunnen doen. Dit nummer kabbelt echt oeverloos voort.

"4 and 20" is dan aan de beurt. Ook dit nummer kabbelt veel te voort. Er zit erg weinig gevoel in. Voor de geïnteresseerden, het nummer heeft een beetje een jazzy vibe.

"Big Ole Game" is een nummer waar ik veel van verwachtte. Mede wegens de bijdrage van Raphael Saadiq. Een man die toch al veel heeft bijgedragen aan de hedendaagse soulmuziek. En ik moet zeggen dat het een inspirtatievol nummer is geworden. De verwachtigen worden volledig waargemaakt. Het beste nummer van dit album!

We gaan verder met een nummer met een rapper. Nas, om precies te zijn. Ik vind een rapper best passen bij de stijl van Joss. Maar dit nummer is gewoon niet zo goed uitgewerkt. Productioneel zit het wederom best aardig in elkaar, al verrast het niet. Joss Stone is gewoon saai om naar te luisteren hier.

"Incredible" begint veelbelovend. Het nummer is lekker groovy en Joss Stone sings eindlijk -her heart out-. Lekker nummer.

Maar dan, ojee! Een totaal nutteloze cover van Candi Staton's "You Got the Love". Wat slecht gedaan zeg.

Daarna weer een cover. Het is Ray Charles' "I Believe It to My Soul" En ook deze cover is slecht uitgewerkt. Evenals de bijdrage van David Sanborn, die hier niks toevoegt.

Nog 2 nummers te gaan en eigenlijk zie ik al een beetje uit naar het einde.
"Stalemate" is samen met Jamie Hartman, de zanger van Ben's Brother. Dit is geresulteerd in een slecht duet. Vooral tekstueel is het bijzonder zwak. Snel skippen dit.

Dan het laatste nummer. Het album sluit af met "Girlfriend on Demand". En ook dit nummer is gewoonweg saai te noemen. Joss Stone moet snel maar wat meer inspiratie vinden en dan pas weer de studio induiken. Wan het afleveren van zo'n slecht product kan ze beter niet meer doen.

Nou, vind het alles meevallen na de eerste slechte reacties. Ben geen groot fan van Joss Stone. Leuke sound en prachtige stem, maar zelden gaat het dieper dan het oppervlak of is het muzikaal écht spannend.
Album opent erg lekker, dan kwakkelt het vrolijk door zonder op te winden (net als bij haar andere platen) en het eindigt best aardig. Vind Stalemate helemaal zo slecht niet. tGaat lekker los op het einde. En zwakke teksten, tsja, ik hoor zelden goede teksten van mevrouw Stone. Ik begin voorzichtig met een 3. Kan best nog omhoog gaan..

Het schreeuwerige is eruit, en dat was ook hard nodig. Echt overtuigen doet deze overschatte dame niet, maar ik heb me zowaar zeer vermaakt met dit wat verfijndere en doordachte album.

Live is ze, en haar muziek, toch meer dan zeer aangenaam!

Het voelt een beetje als een snel snel ineen geflanst album; leuke ideeën die niet naar behoren zijn uitgewerkt, met een schreeuwerige Joss die haar soul aan de duivel lijkt verkocht te hebben. Langs de andere kant amuseert het album nog best, en leek 3 sterren een mooie uitkomst te gaan worden. Totdat er in de laatste meters nog 2 ondermaatste covers en 2 draken voorbij komen lopen. Zet daar nog de ergtse hoes uit de geschiedenis der hoezen tegenover en er blijven nog maar 2 sterren over.

Ben ik de enige die dit haar beste album vind?

Ik vond 'Introducing..' juist een stuk minder dan 'Mind, Body & Soul'. 'Colour Me Free!' klinkt zo op het eerst weer een stuk beter dan z'n voorganger..

Nee, niet echt. In de nieuwste OOR staat een hele positieve recensie:

"Van meet af aan is het een en al diepgravende emotie in een ouderwetse, warme, bijna kale bezetting van jazzy blazers, edelkitscherige strijkers en logge drums. Heerlijk! Nergens een spoor van hippere ingrediënten dan strikt noodzakelijk, waardoor Joss’ grootste kwaliteit, die allesveroverende, smekende en bijna akelig aangrijpende Soulstem, volop kan stralen. Ook de composities zijn ijzersterk. Lekker puntige liedjes met toegankelijke melodieën en veel fraaie vocale uithalen en variaties..... Deze dame durft."

Vanwege de lage score hier had ik dit album nog niet geprobeerd, door de OOR recensie wel. En wat blijkt? Het is wel degelijk de moeite waard, ik kan me behoorlijk vinden in bovenstaande woorden uit OOR. Dit is een mooi soms sloom soms meer funky soulalbum geworden, uitgevoerd door de oh zo fraaie stem van Joss. Joss covert een nummer van Candi Staton (het echt fantastische You Got the Love) en ze klinkt ook zo een album lang. Daar is helemaal niets mis mee als je het mij vraagt. Ook moet ik soms denken aan de grote kleine man: Prince (bijvoorbeeld in het oh zo lekkere Incredible). I Believe It To My Soul is dan juist weer big band jazzy. En het slot van de cd is wat meer poppy, zodat de soul gevarieerd genoeg is op dit album.
Wat betreft favoriete tracks, dat is simpel: 1-10.

Wel vraag ik me inmiddels af bij een gemiddelde score van 2,84 : is er een anti-Joss Stone fanclub hier op Musicmeter actief?
Of is men elkaar gaan na-papegaaien? Of krijgen ze een spontane buikkramp zodra ze een rapper horen? Is het omdat Joss Stone een POPulaire artiest is met succes in de hitparades? Wat zou het toch zijn met dit album?

Hou je van mooie lekkere soulmusic: doen!

In Humo stond ook ook al een erg positieve review. Maar net als met wat OOR schrijft was ik het ook daar niet mee eens. Het maakt voor mij nog maar eens duidelijk dat soul niet de specialisatie is van deze magazines. Humo vertelde dat elk nieuw album van Stone telkens beter is dan de voorgaande, maar daar kan ik me op geen enkele manier in vinden. OOR heeft het hier over een kale bezetting. Ik ben helemaal voor less is more, maar deze songs klinken gewoon onaf, met wat steriel op pianotoetsen tikken en aan snaren trekken. Dit heeft weinig met soul te maken. Wel zijn er wat leuke vondsten om een nummer rond te bouwen, maar dat is niet gebeurd. Geen enkele song kan mij voluit overtuigen. Waar juist die 'ijzersterke composities' en 'puntige liedjes' staan, geen idee. Wel hoor ik de toegankelijke melodieën: wow, deze dame durft.

Anti-Joss Stone fanclub? Ik koop haar cd's en betaalde 40 euro voor haar concert. Na-papegaaien? Met welk nut. Ik luister graag hiphop, dus een rapper kan ik wel aan. Artiesten die ik goed vind, gun ik alle succes in de hitlijsten, het gebeurt al zo zelden. Wat het dan is met dit album? Komende van een 'fan': misschien is het gewoon niet zo heel erg goed. Met alle respect.

Ha! Ok, prima uitgelegd waarom je het minder vindt.

Ik vind dat de muziek van dit album mooi aansluit bij de soul van eind jaren '70. Vandaar ook de verwijzing naar de muziek van Candi Staton die ze ook covert. Naar mijn idee heeft dit (dus) juist alles met soul te maken.

ik heb deze gekocht omdat ik joss wel zie zitten maar de grote doorslag is dat jeff beck meedeed , spijtig maar op 1 nummer , maar het is een goed album zonder meer de nummers met rappers skip ik dan maar .

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de cd eerst een paar keer moest beluisteren voordat ik 'm echt mooi vond. De aparte sound van de nummers vind ik namelijk behoorlijk wennen. Alles klinkt niet alsof het in een studio is opgenomen en zuiver is afgemixt, maar gewoon alsof het bij een optreden of jamsessie is opgenomen...

Voor de liefhebbers heb ik de rest van mijn review online staan op:

Colour Me Free (Parental Advisory) [PA] - Joss Stone - Review - De sound van het vertraagde album is even wennen - muziek.ciao-shopping.nl

Groetjes Randy

Wat een laag gemiddelde voor deze toch best lekkere cd!