Joss Stone - Colour Me Free! (2009)

Na een prachtig debuut, die helaas vol covers stond, en een wat arrogant overkomend vervolg overtuigde Joss Stone mij eindelijk volledig met haar vorige plaat: "Introducing...". En dan is ze nu eindelijk terug met een nieuwe plaat.
Het eerst wat natuurlijk opvalt aan deze plaat is de aparte artwork van de cover. Joss Stone lijkt aardig met haarzelf in de knoop te liggen. En dat blijkt later ook wel uit de muziek. Maar, zoals vaak zal ik het voor jullie per nummer bespreken.

"Free Me" is de opener van het album. Het begint lekker met een gitaarriedeltje. Productioneel doet het in ieder geval weer denken aan haar vorige cd. Maar vocaal overtuigd het niet zo. Joss Stone lijkt wat uitgeblust. Haar stem mist intensiteit en kracht. Vooral het refrein is slap.

"Could Have Ben You" heeft een beetje dezelfde vibe. Voordeel ten opzichte van de albumopener is wel dat Joss Stone mij hier vocaal een stuk meer overtuigd. Het sfeertje is lekker in dit nummer. Best een goede song.

"Parallel Lines" kent met Jeff Beck en Sheila E. 2 toch wat verrassende gastartiesten. Het nummer is in ieder geval lekker uptempo. Hoort zeker bij de betere van deze over het algemeen tegenvallende cd.

"Lady" is weer wat rustiger. En wat mis ik gevoel en sense in dit nummer. Joss Stone zingt lui en ongeïnteresseerd. We kennen de ballads van deze dame en geloof me: ze had dit nummer vele malen beter kunnen doen. Dit nummer kabbelt echt oeverloos voort.

"4 and 20" is dan aan de beurt. Ook dit nummer kabbelt veel te voort. Er zit erg weinig gevoel in. Voor de geïnteresseerden, het nummer heeft een beetje een jazzy vibe.

"Big Ole Game" is een nummer waar ik veel van verwachtte. Mede wegens de bijdrage van Raphael Saadiq. Een man die toch al veel heeft bijgedragen aan de hedendaagse soulmuziek. En ik moet zeggen dat het een inspirtatievol nummer is geworden. De verwachtigen worden volledig waargemaakt. Het beste nummer van dit album!

We gaan verder met een nummer met een rapper. Nas, om precies te zijn. Ik vind een rapper best passen bij de stijl van Joss. Maar dit nummer is gewoon niet zo goed uitgewerkt. Productioneel zit het wederom best aardig in elkaar, al verrast het niet. Joss Stone is gewoon saai om naar te luisteren hier.

"Incredible" begint veelbelovend. Het nummer is lekker groovy en Joss Stone sings eindlijk -her heart out-. Lekker nummer.

Maar dan, ojee! Een totaal nutteloze cover van Candi Staton's "You Got the Love". Wat slecht gedaan zeg.

Daarna weer een cover. Het is Ray Charles' "I Believe It to My Soul" En ook deze cover is slecht uitgewerkt. Evenals de bijdrage van David Sanborn, die hier niks toevoegt.

Nog 2 nummers te gaan en eigenlijk zie ik al een beetje uit naar het einde.
"Stalemate" is samen met Jamie Hartman, de zanger van Ben's Brother. Dit is geresulteerd in een slecht duet. Vooral tekstueel is het bijzonder zwak. Snel skippen dit.

Dan het laatste nummer. Het album sluit af met "Girlfriend on Demand". En ook dit nummer is gewoonweg saai te noemen. Joss Stone moet snel maar wat meer inspiratie vinden en dan pas weer de studio induiken. Wan het afleveren van zo'n slecht product kan ze beter niet meer doen.

Nee, niet echt. In de nieuwste OOR staat een hele positieve recensie:

"Van meet af aan is het een en al diepgravende emotie in een ouderwetse, warme, bijna kale bezetting van jazzy blazers, edelkitscherige strijkers en logge drums. Heerlijk! Nergens een spoor van hippere ingrediënten dan strikt noodzakelijk, waardoor Joss’ grootste kwaliteit, die allesveroverende, smekende en bijna akelig aangrijpende Soulstem, volop kan stralen. Ook de composities zijn ijzersterk. Lekker puntige liedjes met toegankelijke melodieën en veel fraaie vocale uithalen en variaties..... Deze dame durft."

Vanwege de lage score hier had ik dit album nog niet geprobeerd, door de OOR recensie wel. En wat blijkt? Het is wel degelijk de moeite waard, ik kan me behoorlijk vinden in bovenstaande woorden uit OOR. Dit is een mooi soms sloom soms meer funky soulalbum geworden, uitgevoerd door de oh zo fraaie stem van Joss. Joss covert een nummer van Candi Staton (het echt fantastische You Got the Love) en ze klinkt ook zo een album lang. Daar is helemaal niets mis mee als je het mij vraagt. Ook moet ik soms denken aan de grote kleine man: Prince (bijvoorbeeld in het oh zo lekkere Incredible). I Believe It To My Soul is dan juist weer big band jazzy. En het slot van de cd is wat meer poppy, zodat de soul gevarieerd genoeg is op dit album.
Wat betreft favoriete tracks, dat is simpel: 1-10.

Wel vraag ik me inmiddels af bij een gemiddelde score van 2,84 : is er een anti-Joss Stone fanclub hier op Musicmeter actief?
Of is men elkaar gaan na-papegaaien? Of krijgen ze een spontane buikkramp zodra ze een rapper horen? Is het omdat Joss Stone een POPulaire artiest is met succes in de hitparades? Wat zou het toch zijn met dit album?

Hou je van mooie lekkere soulmusic: doen!

Wat een onzin dat dit album zo afgekraakt wordt. Waarom is deze niet goed? Omdat dit toevallig een rauw soulalbum is geworden, omdat ‘ie niet overgeproduceerd is, of is het omdat dit het minst commerciële album is van Joss Stone? Met dit album is absoluut niks mis en mag absoluut beschouwd worden als beste album van Joss Stone tot op heden.

Mede gezien het feit dat de productie minimaal is gebleven en er geen standaard top40 riedeltjes op te vinden zijn weet ik dit album erg te waarderen. Albums als die van Duffy, Amy Winehouse en Paloma Faith zijn natuurlijk waanzinnig goed maar veel meer gericht op de massa dan bijvoorbeeld ‘Colour me free’, dit album weerspiegelt jaren ’60-’70 soul en alle nummers zijn buitengewoon goed. Er is variatie genoeg te vinden op dit album.

‘Free me’ is ontzettend funky en het tweede nummer ‘Could have been you’ is zelfs wat beter. ‘Parallel lines’ is erg opzwepend en een nummer als ‘Lady’ is ingetogen en erg fijn. ‘4 and 20’ is zelfs wat jazzyachtig (waar ik normaal helemaal niet van houd, maar deze vind ik geweldig!). ‘Big ole game’ is een wereldtrack en zeker een hoogtepunt op dit album. ‘Governmentalist’ is ook typisch zo’n rauw soul nummer waar weinig handen aan hebben gezeten, daarom blijft het zo’n puur nummer en ook Nas’ aandeel weet ik wel te waarderen. ‘Incredible’ is weer funky en heeft een heerlijke vibe dat weer een beetje doet terugdenken aan het begin van het album.

‘You got the love’, tja, Candi Staton kan je gewoon niet overtreffen (Florence & The Machine die hem onlangs coverden wisten het origineel ook niet te overtreffen), maar het nummer blijft gewoon goed, zo ook deze versie van Joss (ze heeft ten minste een hele eigen versie van het nummer gemaakt en dat vind ik een groot pluspunt). ‘I believe it to my soul’ is ook prima gedaan, ik vind hem persoonlijk beter dan het origineel, maar da’s natuurlijk een kwestie van smaak. ‘Stalemate’ vind ik ook een hoogtepunt op het album, erg fijn nummer en een prachtig arrangement, alhoewel het waarschijnlijk een beter nummer was geweest als Joss het alleen had gezongen. De afsluiter ‘Girlfriend on demand’ is gewoon een prima ingetogen nummer waarbij die geweldige stem van Joss Stone in de laatste minuut uitmuntend uit de verf komt.

Dat dit album zo’n flop is geworden is mij een raadsel. Het zal vast wel te maken hebben met EMI die weigerde om dit album (voldoende) te promoten en het zowaar boycotte. De conflicten tussen Joss en EMI hebben duidelijk een rol gespeeld. Een andere verklaring kan ik er gewoon niet voor geven.