Nevermore - Dead Heart in a Dead World (2000)

Dit is werkelijk het pronkstuk van deze toch al geweldige band.
Hierin komen agressiviteit en melodie prachtig samen in nummers als bv. 'We Desintegrate', maar tegelijkertijd zitten er ook beukers tussen als 'Narcosynthesis', 'The Sound of Silence' of het geweldige titelnummer. Dit wordt tegelijkertijd afgewisseld met prachtige ballads als 'The Heartcollector', 'Insignificant' of het nummer 'Believe in Nothing', waarvan ook een videoclip is gemaakt. Ondertussen krijgt iedere muzikant genoeg ruimte, maar vooral de melodieuze metalstem van Warrel Dane en het virtuoze of soms weer gevoelige gitaarwerk van Jeff Loomis vallen vooral op. Maar bijvoorbeeld de basriff van Jim Sheppard op 'Engines of Hate' en het altijd strakke drumwerk van Van Williams mogen ook zeker niet vergeten worden. Al met al: een geweldig metalalbum wat iedere liefhebber van wat voor soort metal moet hebben gehoord. 5*

Zoals je bij dit super album hebt kunnen lezen, hebben Slaemperayreon en ik aan cd-ruil gedaan.

Hij heeft daar een prachtig stukje geschreven en daar ben ik hem (klinkt misschien raar) als eigenaar van die cd onwijs dankbaar voor. Nu even genoeg over die prachtige cd, die Dutchviking, Aslan, Eddie en Hammerhead ook maar is moeten gaan luisteren.

Dead Heart, in a Dead World, is werkelijk een prachtig cd.
Ik verbaas me erover hoe bands toch weer allemaal hun eigen style hebben, voornamelijk in het metal genre, deze cd bewijst dat weer.

Na hem geluisterd te hebben, vraag ik me af hoe ik jullie ook over kan halen om dit hoogstaande stukje metal te laten luisteren.

Ik ga het proberen. De zang van Warrel Dane is weer iets anders dan al dat geschreeuw en gebrul van sommige metalbands en daar kunnen ze ook een voorbeeld aan nemen. Want ook ik luister nog steeds liever naar een zuivere stem dan geschreeuw.
Normaal heb ik ook meestal geen moeite om mijn favoriete nummers uit een plaat te halen, maar bij deze is dit toch wel heel moeilijk, alle nummers zijn eigenlijk gewoon allemaal stuk voor stuk pareltjes. Het titelnummer daarentegen heeft nog net het beste uit de cd weten te halen en is daarmee ook de beste albumafsluiter die ik tot nu toe ooit gehoord heb.

Na de drums, de gitaren, zijn ook de songteksten nog eens van een hoog niveau, daardoor kan het bijna niet meer mis gaan dat deze cd al heel snel mijn top-10 binnen gaat treden en RATM een keer er uit gaat gooien.

5*

Wat een kut-pokke-herrie ... Blegh(!!!!)

0,5*

DarkDuuvel, als metal je genre niet is ga je lekker bij andere albums stemmen, dit haalt alleen het stemmengemiddelde van deze GOEIE metalplaat omlaag. "Downstemmers" zijn ontzettend irritant voor degenen wie het genre wel aanspreekt.

hey pap ventje, ga jezelf vermaken met kane.

Zegt iemand die de Greatest Hits van de Offspring het beste album ooit vind.

Échte metal blijft toch te extreem voor 14 jarige skatertjes.

Pardon?

Onzin, Germ. Leeftijd heeft heus niet altijd met muzieksmaak te maken. Nu bestempel ik mijzelf niet als skater, maar ik ben wel 14. En ik hou van metal .

De meeste 14-jarigen bevinden zich in het paradijs wat top 40 heet, maar niet elke. Liever niet vaker zulke zinloze conclusie's trekken.

ik ben ook geen skater en 15 en ik hou van metal

Wordt met iedere luisterbeurt beter en beter!
Aantal zeer sterke nummers. Hou zelf meer van het hardere werk, dus voorkeur gaat naar Sound of Silence en We Desintegrate!!

People talking without speaking................................
People hearing without..............listening!!!!!!!!!!!!!!!!!! RIFF
(rilling)

Anders ik wel
Maar skaters kunnen net zo goed van metal houden.. toch?

Één van de beste metalplaten ooit, geen enkel slecht nummer!
Moddervet geluid, dito gitaarspel, ijzersterke melodiën en de bij tijden ijzingwekkende stem van Warrel Dane (die soms zo paranoia en gestoord klinkt dat je bijna medelijden krijgt met die man) maken dit album tot een regelrechte klassieker.

De albums die de heren hierna maakten vind ik stuk minder, vooral op de laatste slaan ze m.i. door. Van goed gebruikte agressie, verpakt in goede songs, tot wel heel erg heavy en heel erg bombastisch, op het Grindcore achtige af.

Hier kan ik me volledig in vinden. Juist vanwege het feit dat de hele cd van hetzelfde (hoge) niveau is, doet me zeer regelmatig naar dit album grijpen. 4,5 * met een lichte aandrang naar 5 *

aardig album, goede authentieke zanger en eigenlijk ook authentieke muziek.
het klinkt wat eenzijdig maar een aantal nummers doen wel wat met me zoals de opener, "inside four walls" en "the riverdragon has come". af en toe rustpunten in de nummers is een positief punt, anders is het een lange brei.
goed genoeg voor een 7tje(3,5)

Een paar maanden geleden gekocht. Ik kon de band niet, maar het album klinkt echt zeer goed. The Hearts Collector weet ik gewoon niet meer uit mijn kop te krijgen. Heerlijk strakke trash met prog-invloeden.

Jammer dat er nog zo weinig reacties bij dit album zijn (en dat het grootste deel van de discussie gaat over veertienjarige skaters), want dit album verdient meer aandacht dan het tot dusverre heeft gekregen.
Samen met Dreaming Neon Black is dit het laatste album van Nevermore dat ik ben gaan luisteren. Samen met DNB is het ook de cd waarbij het het langst duurde voordat ik het hem begon te waarderen. Nevermore's eerste 2 albums zitten voor mijn gevoel makkelijker in elkaar en zijn meer gitaargeorienteerd, terwijl albums als This Godless Endeavor gewoon bruut klinken en daarom al bij de eerste paar luisterbeurten indruk maken.

Naar Dead Heart dan.
Het album heeft relatief veel rustigere nummers (om ze nou ballads te noemen is een beetje overdreven), die prima ingepast worden tussen de hardere nummers. Waar ik de voorgangers van dit album vooral (overigens uitstekende) verzamelingen van losse nummers vind, klinkt dit album als een gebalanceerd geheel. Daardoor klinkt het aanvankelijk misschien een beetje als een 'lange brei' zoals jasper1991 boven me vindt. Voor mij bleek de remedie tegen dat gevoel simpel: nog een keer draaien, en nog een keer, totdat ik het album goed leerde kennen.
Dit album is een van de weinige die ik heb waarbij ik bij bijna elk nummer dacht 'dit is het beste nummer van het album'. Alleen bij de openingstrack, Believe in Nothing en het titelnummer is die gedachte me nog niet door het hoofd geschoten. Toch zijn ook dat prima nummers.

Kortom, een aanrader als je houdt van metal die niet precies binnen de lijntjes van een genre past (nou ja, misschien is progressieve thrash met een bij vlagen groovend randje en geschifte zang wel een genre intussen) en van de zang van Warrel Dane houdt.

Samen met Politics of Ecstacy het beste Nevermore-album: 4.5*

Het beste en meest uitgebalanceerde album van Nevermore ondanks de andere pareltjes die ze hebben uitgebracht.

Sterker nog; het is mi een klassieker in het heavy metal genre en daarvan zijn er niet al te veel de laatste jaren en moeten we toch voornamelijk terug gaan naar de dierbare 80's.

Nevermore flikt het echter, al was voorganger (en inmiddels ook weer naganger haha) Sanctuary ook al geweldig (Into the Mirror Black!).

Een groot deel mag, naast de zang van Dane natuurlijk, absoluut op het conto van Jeff Loomis geschreven worden. Een werkelijk fantastische gitarist die werkelijk iets aan het heavy genre probeert toe te voegen; hulde!

Vroeger deed ik Nevermore altijd af als jankband. Toen ik ze op Waldrock in 2004 zag, hield ik het dan ook niet lang vol. Dat waren de dagen van Enemies Of Reality. Nu ik het allemaal goed kan waarderen, kijk ik natuurlijk erg uit naar het unaniem tot magnum opus verklaarde Dead Heart In A Dead World. Zouden het de verwachtingen zijn of is er iets anders? Ik trek dit namelijk echt een stuk minder. Ik moet zeggen dat een nummer als The Heart Collector me nog redelijk goed aanspreekt, maar het valt erg tegen. De snelle songs missen echt het venijn. Instrumentaal is het allemaal een stuk minder geworden. Warrell Dane gooit niet langer zijn frustraties eruit. Daarmee is de angel eruit gehaald, Waar ik eerder steeds op het puntje van mijn stoel zat, veer ik nu af en toe nog op. Een cover is normaal gesproken geen probleem, maar Sound of Silence is een lied dat zo ongelooflijk sterk is omdat het subtiel en gevoelig is. Nevermore pakt het precies tegenovergesteld aan. Dit werkt op de lachspieren. Precies de reactie wanneer iemand Lang zal je leven krijst.

Nevermore is op dit album vooral erg toegankelijk. Dit moet dan de doorbraak wezen, maar ik haak juist af omdat ik als luisteraar niet meer uitgedaagd word.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory
4. Dreaming Neon Black
5. Dead Heart In A Dead World

Heel lang zou ik dit als een van de beste Nevermore-albums omschreven hebben, maar het valt me (nu blijkt dat het debuut en The Politics Of Ecstacy me zo goed bevielen) toch op dat het album toch vooral draait om de ijzersterke ballads, The River Dragon Has Come en Dead Heart In A Dead World. De opener is niet ijzersterk, de Simon And Garfunkel-cover is... interessant, maar niet echt goed en alles bij elkaar is de band als het hard gaat niet heel erg freaky zoals dat op bijvoorbeeld The Politics Of Ecstacy wel het geval was. Nog steeds vind ik het prima te genieten en staan met Evolution 169, The Heart Collector en The River Dragon Has Come een paar van mijn favoriete Nevermore nummers op het album, maar er zijn toch betere albums van deze band.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. Dead Heart In A Dead World
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black

De plaat na wat ik beschouw als de beste plaat, of mijn favoriet laat ik het zo zeggen (hoewel ik de laatste nog steeds niet gehoord heb). Vandaar dat deze cd me altijd wat tegenviel. "Narcosynthesis" is heerlijk, "The River Dragon Has Come" weergaloos net als "Engines of Hate". Daarentegen kan ik "The Heart Collector" totaal niet uitstaan, zowel op plaat als live. Kon niet wachten tot het voorbij was. "Insignificant" is dan weer een ware parel.
Het geluid was me ook te gelikt toentertijd denk ik na de brute voorganger. Het klopte niet helemaal voor mijn gevoel. Geen top plaat voor mij, maar zeker geen miskoop. Gewoon goede Metal!

Na de vorige twee albums is dit een stap in de verkeerde richting. Het progressieve karakter raakt op de achtergrond en melodrama neemt de overhand. Met als dieptepunt de Simon & Garfunkel-cover. De meer melodieuze insteek is vaak nogal overdreven, op het pathetische af. De bedenkelijke albumtitel illustreert dat.

Het voelde voor mij ook een beetje als - ik wil niet zeggen uitverkoop - maar wel een buiging naar de grotere massa. Ook deels gelukt, de subtop een beetje binnen bereik gehad zeg maar. Maar ik blijf een beetje een "mwêh" gevoel houden bij deze plaat.

Ik hoor niet terug waarom dit Nevermore's beste plaat zou moeten zijn. Maar iedereen heeft een andere invalshoek en referentiekader. Ik respecteer dat.

Ik vind zelf deze plaat wat simpeler van opzet. Het duistere en venijnige wat ik gewend ben van deze band, is hier wat afwezig. Wel wordt ik getrakteerd door lekkere zevensnarige powerthrash, waar ik ook erg van kan genieten. Ook zingt Warell wat minder emotioneel, maar zet gewoon zijn beste powermetal-registers open.

Een wat makkelijkere plaat om op te zetten en van te genieten. Ik snap dan ook wel waarom mensen deze plaat zo fijn vinden.